ตื่นขึ้นจากฝันร้าย

"หุบปากซะ ถ้ารู้ว่าทางเลือกมีแค่นี้ เธอก็ควรจะนอนรอความตายตั้งแต่แรก!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคาร์ลอสยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ผสมผสานกับเสียงคำรามกึกก้องของหินผาที่กำลังถล่มทลายลงมาเบื้องล่าง ร่างของเรย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลาเย็นเฉียบ เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากและรอยแผลฉีกขาดที่หัวไหล่ แรงกดดันระดับมหาศาลจากเขตอาคมปิดตายบีบอัดจนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายส่งเสียงลั่นประท้วง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่กลางอากาศเป็นพายุ *[คำเตือน: HP ของผู้เล่นต่ำกว่า 3%]* *[ระบบช่วยเหลืออัตโนมัติ: ปิดการใช้งานเนื่องจากพลังงานแกนกลางหมด]* *[ตรวจพบสภาวะ: สูญเสียการเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลัก]* "บ้าเอ้ย..." เรย์พึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า รินกำลังนอนหมดสติอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างของเطفالสาวทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดและแผ่วเบาลงทุกที เกราะป้องกันระดับสูงที่เคยภาคภูมิใจแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เบื้องบน มิติรอยแยกสีม่วงเข้มกำลังขยายตัวราวกับปากอสูรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ศัตรูระดับสูงจากตระกูลเงาพยายามก้าวข้ามผ่านประตูมิติมาอย่างช้าๆ แรงกดดันทางจิตวิทยานั้นรุนแรงเสียจนเรย์รู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนบ่า ในอดีตเขาอาจจะพึ่งพาระบบ หรือแอบซ่อนไพ่ตายใต้เสื้อคลุมเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ในสถานการณ์นี้... ไม่มีหน้าต่างคำสั่งให้กด ไม่มีไอเทِمฟื้นฟูพลังชีวิตราคาแพงในช่องเก็บของ และไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ นอกจากตัวเขาเอง "เรย์... หนีไป..." เสียงกระซิบแห้งผากหลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเผือดของริน ดวงตาสองสีที่เคยเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวรานและความเป็นห่วงที่เธอพยายามปิด เรย์เม้มปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือด ความรู้สึกคับแค้นใจพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความโกรธเกลียดต่อความอ่อนแอของตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเลือกที่จะเล่นตามเกม เลือกที่จะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้เบื้องหลังท่าทีขี้เล่นและรอยยิ้มกวนๆ เพื่อความปลอดภัย เพื่อใช้ประโยชน์จากระบบเลเวลที่พระเจ้ามอบให้ แต่ในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เอื้อม ระบบที่เคยพึ่งพาได้กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า ถ้าอย่างนั้น... สิ่งที่ค้ำจุนเขาอยู่จริงๆ คืออะไรกันแน่? เรย์ค่อยๆ หลับตาลง ท่ามกลางเสียงคำรามของความพินาศ ความเงียบงันประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในจิตสำนึก ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่น่ารำคาญอีกต่อไป แต่เป็นเสียง... เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ทรงพลัง และสอดประสานไปกับชีพจรของแผ่นดินเบื้องล่าง *ตึง... ตึง... ตึง...* ทุกครั้งที่หัวใจเต้น กระแสความร้อนระอุสายหนึ่งก็ไหลทะลักผ่านเส้นเลือดฝอย มันไม่ใช่มานาสังเคราะห์ที่ได้จากการอัปเลเวล แต่มันคือพลังดิบ... พลังดั้งเดิมที่หลับใหลอยู่ใต้พันธนาการแห่งกาลเวลา พลังที่ตระกูลหลักพยายามปิดผนึกและลบเลือนมันไปจากประวัติศาสตร์ "คิดจะต้านทานถึงวินาทีสุดท้ายงั้นเหรอ เด็กน้อยโง่เขลา" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับเงาดำทมิฬที่พุ่งเข้าใส่รินเพื่อเด็ดชีพเธอก่อน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีสีดำสนิทตามปกติอีกต่อไป ประกายแสงสีทองเจิดจ้าดุจเปลวเพลิงบริสุทธิ์ลุกโชนขึ้นภายในม่านตา แรงโน้มถ่วงรอบตัวเขาระเบิดออกเป็นวงกว้าง พื้นศิลาใต้ร่างแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตาโดยไม่ต้องอาศัยคาถาอาคมใดๆ ทั้งสิ้น เรย์ก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี *เปรี้ยง!* หมัดเปล่าๆ ของเรย์ปะทะเข้ากับดาบเงาทมิฬของนักฆ่าระดับสูง แรงกระแทกจากการปะทะสร้างคลื่นกระแทกสีทองกระจายออกเป็นวงกว้าง ทำลายเสาหินรอบด้านจนพังครืนลงมาในพริบตา นักฆ่าเงาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อพบว่าพลังป้องกันมหาศาลที่สะสมมานานถูกทำลายลงอย่างง่ายดายราวกับกระจกบางๆ "อะ... อะไรกัน! แกใช้ทักษะอะไร?!" เสียงหวาดกลัวหลุดลอดออกมาจากปากของศัตรู เรย์ไม่ตอบ ใบหน้าของเขานิ่งสงบ ไร้รอยยิ้มขี้เล่น ไร้แววตาล้อเล่น มีเพียงความเย็นชาและอำนาจกดดันที่ล้นทะลักออกมาจากทุกอณูรูขุมขน ออร่าสีทองสว่างวาบแผ่ขยายออกปกคลุมร่างของรินไว้ ป้องกันเธอจากเศษซากความพินาศทั้งหมด นี่ไม่ใช่พลังที่ยืมมาจากระบบ... นี่คือพลังที่แท้จริงของเขา ตัวตนที่แท้จริงที่ถูกกัก The True Awakening บัดนี้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วโดยไม่ต้องมีตัวช่วยใดๆ ทั้งสิ้น เรย์ยกมือขึ้นช้าๆ ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึนพลันถูกแหวกออกด้วยเสาแสงสีทองคำบริสุทธิ์ที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงอวกาศ แรงสั่นสะเทือนแผ่ขยายไปทั่วทั้งทวีป ทำให้สิ่งมีชีวิตทุกตัวต้องคุกเข่าลงด้วยความยำเกรง รินที่นอนอยู่เบื้องล่างลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของเด็กหนุ่ม น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความโล่งอกและทึ่งในเวลาเดียวกัน แผ่นหลังนั้น... ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว เรย์หันกลับมามองเงาดำที่เหลืออยู่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "เกมการเล่นตามกฎของพวกแก... มันจบลงแค่นี้แหละ" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนก็เกิดเสียงคำรามลั่นสนั่นหวั่นไหว รอยแยกมิติที่พวกมันใช้ข้ามมาถูกบดขยี้จนแหลกสลายด้วยแรงกดดันมหาศาลจากตัวเรย์ แต่ทว่า... ก่อนที่แสงสีทองจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงกระซิบเย็นเยียบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่า... มิติที่ไม่มีใครเคยเข้าถึง *[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ Omega: "ผู้สร้างระบบ" ได้เชื่อมต่อเข้าสู่เขตพื้นที่แล้ว]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เรย์และรินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!