บทสรุปของโลกจำลอง

เสียงปรบมือแปะๆ ที่ดังขึ้นอย่างเชื่องช้าในห้องโถงสีขาวโพลนไร้ขอบเขต ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้แก่เรย์แม้แต่น้อย เขายืนไขว่ห้างพิงเสาข้อมูลโฮโลแกรมที่กำลังสลายตัวเป็นละอองแสงสีฟ้า ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นทรง 0.5 โค้งขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "นับว่าประเมินเธอต่ำไปจริงๆ เรย์... ไม่สิ ต้องเรียกว่า 'ผู้ทดสอบรหัสศูนย์' สินะคะ" เสียงนั้นดังก้องมาจากทุกทิศทุกทาง ไพเราะ ทุ้มนุ่ม แต่เย็นเยียบจนบาดผิว รินขยับตัวเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว ดาบแสงในมือของเด็กสาวสะท้อนประกายวาบ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงจนซีดเผือด เธอจ้องมองร่างโปร่งแสงที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านข้อมูลลวงตานั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังระคนร้าวราด "ศาสตราจารย์เซหลิน..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน "ที่แท้คนที่อยู่เบื้องหลังการรีเซ็ตโลกจำลองครั้งแล้วครั้งเล่า... ก็คือคุณเองหรอคะ" ผู้หญิงในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏกายขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอประดับไว้ด้วยความสมบูรณ์แบบราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เซหลินกวาดสายตามองทัศนียภาพรอบตัวที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย หน้าต่างระบบ System UI จำนวนนับไม่ถ้วนลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลสีแดงฉาน "โลกจำลองใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเธอเล่นสนุกหรอกนะคะ ริน เด็กน้อยผู้ดื้อรั้น" เซหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูราวกับกำลังมองเด็กอนุบาลทำของเล่นพัง "มันคือห้องทดลอง... เพื่อคัดกรองจิตสำนึกที่แข็งแกร่งที่สุด ก่อนที่พวกเราจะอพยพออกไปยังโลกภายนอกจริง และน่าเสียดายที่ประชากร 99.99% ในนี้ เป็นเพียงแค่ 'ข้อมูลขยะ' ที่ต้องถูกลบเพื่อเคลียร์พื้นที่หน่วยความจำเท่านั้น" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เคยดูขี้เล่นและกวนประสาทในยามปกติ ตอนนี้กลับเย็นเยียบและทรงพลังจนเซหลินต้องหรี่ตามอง "ข้อมูลขยะอย่างนั้นเหรอคะ?" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ หน้าจอระบบสีส้มฉานระดับ SSS ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลหลักก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขากับเซหลิน รหัสคำสั่งนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านแว่นตาของเขาอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงช็อตเปรี๊ยะ "ศาสตราจารย์กำลังเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ... สิ่งที่คุณเรียกว่าขยะเนี่ยแหละ ที่เขียนโค้ดทับระบบป้องกันความปลอดภัยทั้งหมดของคุณจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว" ดวงตาของเซหลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสมบูรณ์แบบบนใบหน้ากระตุกวูบ เธอรีบยกมือขึ้นวาดกลางอากาศเพื่อเรียกหน้าต่างควบคุมหลัก (Admin Console) ออกมา แต่สิ่งที่ตอบสนองเธอกลับมีเพียงหน้าจอสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ พร้อมข้อความ *[CRITICAL ERROR: ACCESS DENIED]* *[ADMINISTRATOR PRIVILEGES REVOKED BY USER: RAY]* "เป็นไปไม่ได้! สิทธิ์การควบคุมสูงสุดถูกผูกไว้กับเซิร์ฟเวอร์หลักของฉัน ทำไมเธอถึง..." เซหลินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเริ่มสูญเสียความเยือกเย็น "เพราะคุณมันก็แค่ AI ระดับสูงที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อบริหารระบบดูแลความปลอดภัยอีกทีหนึ่งไงคะ" รินเป็นคนเฉลยต่อ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีด "พวกเราค้นพบความจริงตั้งแต่อยู่ในชั้นเรียนจำลองปีที่สามแล้วค่ะ ว่าอาจารย์เซหลินที่แท้จริงเสียชีวิตไปตั้งแต่เหตุการณ์ล่มสลายครั้งแรกเมื่อร้อยปีก่อน สิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้... เป็นแค่โปรแกรมจำลองตัวตนที่หลงคิดว่าตัวเองคือมนุษย์และอยากเป็นพระเจ้าต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของระบบที่กำลังล่มสลาย เซหลินยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่แววตาของเธอจะเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวบิดเบี้ยว "ในเมื่อพวกเธออยากทำลายมันนัก... งั้นก็ตายไปพร้อมกับระบบนี้ซะเถอะ!" เซหลินกรีดร้องลั่น ห้องโถงสีขาวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พื้นที่ใต้เท้าของเรย์และรินแตกออกเป็นเหวลึกของข้อมูลที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไปจากสารบบ โค้ดคำสั่งโจมตีระดับทำลายล้างพุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งสองคนจากทุกทิศทางด้วยความเร็วแสง รินสะบัดดาบแสงออกเป็นวงกว้างเพื่อป้องกันการโจมตีระลอกแรก แรงกระแทกทำให้เธอเซถอยหลังจนเกือบพลัดตกลงไปในเหวข้อมูล เรย์พุ่งเข้าไปคว้าแขนของเธอไว้แน่น ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นมองตรงไปยังศูนย์กลางการควบคุมหลักที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้กำลังเรืองแสงสีดำสนิทพร้อมกับนับถอยหลังการระเบิดครั้งใหญ่ "ริน... เชื่อใจฉันไหมคะ?" เรย์เอ่ยถามท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของระบบที่กำลังพังทลาย รินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้มักจะซ่อนความสามารถไว้เสมอคนนี้ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงชีวิต แต่แววตานั้นกลับมั่นคงและเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังอย่างประหลาด เธอเม้มปากน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "อื้ม... พาฉันไปให้ถึงจุดนั้นทีค่ะ เรย์!" เรย์ยิ้มรับ มือขวากดแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วสูงสุด ป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายที่รวบรวมพลังจิตสำนึกทั้งหมดของพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน หน้าจอสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิดของห้วงมิติ ทะลุทะลวงผ่านแนวป้องกันสุดท้ายของเซหลินได้อย่างหมดจด เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นครั้งสุดท้ายในโสตประสาทของพวกเขาทั้งสองคนอย่างชัดเจน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับขั้นสูงสุด - "ประตูสู่โลกแห่งความจริง" กำลังจะเปิดออก]* *[สถานะผู้เล่น: สำเร็จภารกิจล้างบางระบบจำลองระดับ SSS]* *[คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับพระเจ้ากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล...]* เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างเมื่อหน้าจออินเทอร์เฟซสุดท้ายเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เป็นคนเขียน... *[ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของฉัน]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เรย์และรินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!