ตำนานบทใหม่ของคนธรรมดา

"หน้าจอสีฟ้าที่พวกเราเคยเกรงกลัว... ตอนนี้มันก็เป็นได้แค่วอลเปเปอร์ราคาถูกไม่ใช่หรือคะ?" เสียงหัวเราะเบาๆ ของรินดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างใหญ่แห่งหอคอยกลาง สถาปัตยกรรมหินอ่อนสีขาวนวลทอประกายสะท้อนกับแสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์ ปลายนิ้วเรียวบางของเธอกดลงบนอากาศว่างเปล่าอย่างไร้จุดหมาย ก่อนที่หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่เคยทำหน้าที่เป็นผู้กำหนดชะตากรรมของมวลมนุษยชาติมานานนับร้อยปี จะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองแล้วจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย เรย์ที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ติดจะเป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาระยิบระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เช่นเคย เขาโยนมีดสั้นเล่มเล็กในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ "ก็ไม่เชิงว่าเป็นแค่วอลเปเปอร์หรอกนะคะคุณหนูริน อย่างน้อยมันก็เคยเป็นตัวช่วยเตือนความจำที่ดี เวลาที่ฉันเกือบจะลืมคำนวณมานาในการใช้เวทย์เขตแดนขั้นสูง" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ จงใจลากเสียงยาวเพื่อหยอกล้อคู่สนทนาที่กำลังตีสีหน้าเย็นชาใส่เขา บรรยากาศรอบตัวไม่ได้ตึงเครียดเหมือนอย่างวันที่ศึกตัดสินอุบัติขึ้นเมื่อสามวันก่อน โลกใบนี้ผ่านพ้นมหาสงครามครั้งใหญ่ที่สั่นคลอนรากฐานของจักรวาล ระบบที่เคยบีบบังคับให้ทุกคนต้องดิ้นรนทำเควสต์ อัปเกรดเลเวล และใช้ชีวิตอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ที่ไร้ความปรานี บัดนี้ได้ถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของพวกเขาทั้งสองคนแล้ว ทว่า สิ่งที่หลงเหลืออยู่ไม่ใช่ความว่างเปล่า... แต่มันคือ "ความอิสระ" ที่แท้จริง รินหันมามองชายหนุ่มที่ทำตัวสบายๆ ได้แม้ในสถานการณ์ที่ประวัติศาสตร์กำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ ดวงตาสีไพลินคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ พวกเขาต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง ระบบหายไปแล้ว... แต่มนุษยชาติยังคงต้องก้าวเดินต่อไปด้วยลำแข้งของตนเอง ไม่มีสเตตัสคอยบอกว่าใครเก่งกว่าใคร ไม่มีสกิลติดตัวคอยช่วยเหลือยามคับขัน โลกใบนี้ได้กลายเป็น "โลกของคนธรรมดา" อย่างแท้จริง "นายไม่กลัวเลยหรือคะเรย์?" รินเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างเขaทั้งสอง "การไม่มีระบบ... หมายความว่าขีดจำกัดของมนุษย์กลับมาเท่ากับศูนย์อีกครั้ง ความสามารถที่นายเคยภาคภูมิใจ สกิลระดับ SSS ที่นายครอบครอง มันไม่เหลืออยู่อีกต่อไปแล้วนะ" เรย์หยุดโยนมีดสั้นในมือ เขาสบตากับหญิงสาวนิ่งนาน แววตาขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความมั่นแน่วแน่ที่หาได้ยากยิ่ง เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "กลัวสิคะ... ใครจะไปไม่กลัวกันล่ะ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ "แต่ว่านะริน... ตั้งแต่แรกเริ่มเดิมที ฉันไม่เคยเชื่อมั่นในไอ้ระบบหน้าต่างฟ้านั่นเลยสักครั้ง สิ่งที่ฉันเชื่อมาตลอด... คือสมองของฉัน สองมือคู่นี้... และเธอก็ด้วย" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงจังนั้นทำเอาหัวใจของอัจฉริยะสาวเต้นผิดจังหวะ รินเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินAอายที่ฉาบอยู่บนพวงแก้มขาวเนียน ภายนอกเธออาจจะเป็นผู้หญิงที่แข็งกระด้างและแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้คนเดียวมาตลอด แต่สำหรับเรย์แล้ว... เขามักจะมองทะลุผ่านเกราะป้องกันเหล่านั้นและเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอได้เสมอ "Fairy Tale กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่แล้วนะคะ" รินพึมพำเบาๆ เปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบวาบในอก "เบื้องล่างนั่น... ผู้คนกำลังสับสน พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาอาหารหรือสร้างบ้านอย่างไรโดยปราศจากหน้าต่างระบบช่วยเหลือ นายคิดว่าพวกเราควรจะทำอย่างไรต่อไปในฐานะ 'ผู้ปลดปล่อย' ดีล่ะ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเหลือบสายออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง ผู้คนมากมายกำลังเดินพลุกพล่านอยู่บนท้องถนน บางคนกำลังตื่นตระหนกกับการหายไปของหน้าจอสถานะ แต่บางคนก็กำลังแย้มยิ้มและกอดกันด้วยความโล่งอก เป็นภาพที่ผสมผสานระหว่างความไม่แน่นอนและความหวังได้อย่างลงตัว "ผู้ปลดปล่อยอะไรกันคะ ฟังดูยิ่งใหญ่เกินไป ฉันก็แค่เด็กหลังห้องที่อยากใช้ชีวิตสงบๆ เท่านั้นเอง" เรย์ยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปเบื้องหน้าริน "แต่ถ้าถามว่าเราควรทำอะไรต่อ... ฉันว่า เราควรจะลงไปข้างล่าง แล้วไปสอนพวกเขาวิธีการใช้ชีวิตด้วย 'ตัวของตัวเอง' จริงๆ เสียทีนะคะ" รินมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งระบายขึ้นบนเรียวปากสวยของเธอ มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและจริงใจที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมาตลอดการเดินทางอันยาวนานนี้ เธอยื่นมือออกไปวางทาบบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างมั่น "ตกลงค่ะ... ไปกันเถอะ" ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันและแรงสั่นสะเทือนจากความเปลี่ยนแปลงของโลกสงบลง เสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินอีกครั้ง กลับดังขึ้นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่! *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงมิติปริศนาจากภายนอก...]* *[คำเตือน: โฮสต์ 'เรย์' และผู้ร่วมทาง 'ริน' ได้รับสิทธิ์พิเศษในการเข้าถึง 'หอคอยแห่งจุดเริ่มต้นที่แท้จริง' (True Origin Tower)]* *[เงื่อนไขผ่านด่าน: จงหาทางรอดจากชั้นที่ 0 ภายใน 24 ชั่วโมง... หรือสูญเสียทุกสิ่งตลอดกาล]* รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์แข็งค้างในทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ขณะที่รินหันขวับกลับมามองหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ในเมื่อระบบถูกทำลายไปแล้ว... แล้วเสียงนี้มันคืออะไรกันแน่!? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เรย์และรินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!