ทักษะติดตัว: แกล้งโง่ในวันสอบ

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง “พรึบ” ติดต่อกันสามครั้ง เป็นจังหวะที่เดאชัดเจนว่าผู้ตรวจข้อสอบกำลังหมดความอดทนกับความว่างเปล่าบนกระดาษคำตอบ “เรย์… นี่เธอตั้งใจมานั่งชมวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง หรือตั้งใจมาบริจาคค่าสมัครสอบคัดเลือกหอรบกันแน่คะ” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้ยหยันของอาจารย์คุมสอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง บรรดานักเรียนหัวกะทิจากตระกูลขุนนางที่นั่งอยู่รอบด้านต่างพากันเหลือบสายตามามองด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหลายคนเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงจากเขตสลัมอย่างเรย์ กำลังนั่งเท้าคางมองเมฆรูปทรงประหลาดบนท้องฟ้า โดยมีกระดาษคำตอบที่แทบจะไร้รอยหมึกวางอยู่ตรงหน้า เรย์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขาค่อยๆ หันกลับมาสบตากับอาจารย์คุมสอบ ชายวัยกลางคนที่มีดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ใบหน้าของเด็กหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มักจะทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ได้ไม่ยาก “ผมก็แค่กำลังคิดว่า… การตอบคำถามที่คนอื่นเขารู้กันหมดแล้ว มันน่าเบื่อเกินไปหน่อยน่ะครับ… อ๊ะ ขอโทษทีครับ ติดปากไปหน่อย… มันน่าเบื่อเกินไปหน่อยนะคะ” เรย์แก้คำพูดทันควันเมื่อเหลือบไปเห็นป้ายชื่อของอาจารย์ที่เขียนว่า ‘มาสเตอร์คาร์ล’ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดเด็กปากดีเป็นที่สุด มาสเตอร์คาร์ลแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ “สามหาว! ข้อสอบภาคทฤษฎีสิทธิ์แห่งอาคมขั้นพื้นฐาน ข้อที่สิบถึงข้อที่ยี่สิบเป็นเรื่องโครงสร้างวงจรมานาระดับสูง เธอกล้าดียังไงถึงเว้นว่างไว้ทั้งหมด แถมยังเขียนข้อความแปลกปลอมลงไปแทนคำตอบแบบนี้… สมองเธอกระทบกระเทือนตอนตื่นนอนมาหรือไง” เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้ ภายในห้วงความคิดของเรย์ หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบที่คนอื่นมองไม่เห็นกำลังกะพริบแสงเรืองรองอย่างเงียบเชียบ [ ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: บั๊กตรรกะในระบบประเมินผลข้อสอบ (Error Code #404) ] [ ทักษะติดตัว ‘แกล้งโง่ในวันสอบ’ ทำงานอัตโนมัติ ] [ กำลังแปลงค่าความว่างเปล่าให้กลายเป็นรหัสผ่านลัดวงจร… สำเร็จ 100% ] ในสายตาของคนทั่วไป เรย์อาจจะเป็นแค่เด็กเกเรที่ยอมแพ้และปล่อยให้กระดาษสอบว่างเปล่า แต่ในตรรกะของระบบที่รันอยู่เบื้องหลัง โค้ดที่เรย์จงใจเขียนคำว่า ‘ระบบรวน’ ลงไปในช่องคำตอบ แทนที่จะเป็นการเขียนสูตรคำนวณเวทมนตร์ยาวเหยียด กลับไปสอดคล้องกับช่องโหว่ของเซิร์ฟเวอร์กลางที่ใช้ตรวจข้อสอบพอดีเป๊ะ ตึ้ง! เสียงแจ้งเตือนทึบๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับที่หน้าจอโปร่งใสแสดงผลลัพธ์ที่ทำเอาเรย์เกือบหลุดหัวเราะออกมาดังๆ [ ยินดีด้วย! ท่านปลดล็อกเส้นทางลับของข้อสอบคัดเลือก ] [ คะแนนทฤษฎี: 0 / 100 (คะแนนระบบหลัก) ] [ คะแนนพิเศษจากบั๊ก: 9,999 / 100 (สิทธิ์พิเศษผู้บุกเบิก) ] [ สถานะปัจจุบัน: เลื่อนขั้นสู่รอบปฏิบัติ 3 คนสุดท้ายทันทีโดยไม่ต้องผ่านการคัดเลือกย่อย ] เรย์กะพริบตาปริบๆ พลางถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย แกล้งทำเป็นตีหน้าเศร้าเหมือนเด็กโง่ที่ทำข้อสอบไม่ได้จริงๆ “โห… อาจารย์ครับ แบบนี้ผมคงตกแหงๆ เลย งั้นผมขอตัวไปกินข้าวกลางวันก่อนได้ไหมครับ ท้องมันร้องจ๊อกๆ แล้วเนี่ย” มาสเตอร์คาร์ลส่ายหัวด้วยความเวทนา “ไสหัวไปซะ! เด็กไม่เอาถ่านอย่างเธอ ต่อให้มีเส้นสายจากไหนก็ไม่มีทางเหยียบเข้าไปในหอรบชั้นในได้หรอก!” “รับทราบครับผม!” เรย์โค้งตัวให้อย่างกวนๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่าขึ้นสะพายหลังแล้วเดินออกจากห้องสอบไปท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของบรรดานักเรียนรอบข้าง ทว่า ในมุมมืดของระเบียงทางเดินนอกห้องสอบ ร่างเพรียวระหงของเด็กสาวในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบกำลังยืนกอดอกพิงผนังหินอ่อน เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟยามบ่าย ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นจ้องมองเรย์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริน… อัจฉริยะสาวแห่งตระกูลดยุคอิงกราด ผู้กุมความลับอันดำมืดของสถาบันแห่งนี้ไว้ครึ่งหนึ่ง ขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย เธอก้าวเท้าออกมาขวางทางเดินของเรย์เอาไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ “นายทำอะไรลงไปกันแน่, เรย์” เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทายล่วงหน้า เรย์ชะงักเท้าเล็กน้อย เขายักไหล่แล้วยิ้มมุมปาก “หมายถึงอะไรเหรอครับ คุณริน คนสวยระดับท็อปของชั้นปีมาดักรอเด็กหลังห้องแบบนี้ ผมใจสั่นหมดแล้วนะเนี่ย” “ฉันไม่ใช่คนที่จะมาเล่นมุกตลกกับนาย” รินหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ใบหน้างามเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด “ระบบประเมินผลกลางของสถาบันเพิ่งส่งเสียงเตือนระดับสีแดงเมื่อสามนาทีที่แล้ว… บั๊กการเชื่อม 0.001 วินาทีที่เกิดขึ้นในเซิร์ฟเวอร์ข้อสอบทฤษฎี ทำให้รายชื่อผู้ตกสำรวจคนหนึ่งกระโดดขึ้นสู่อันดับหนึ่งของหอรบแบบไร้ร่องรอย และรหัสประจำตัวที่ใช้เจาะระบบเข้าไป… ตรงกับหมายเลขที่นั่งสอบของนายพอดี” เรย์หุบยิ้มลงชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววขี้เล่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศที่ยากจะหยั่งถึง เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้รินเล็กน้อย จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตลอยแตะจมูก “บางทีนะริน… โลกใบนี้มันก็เหมือนกับเกมที่มีโปรแกรมเมอร์สมองนิ่มเขียนโค้ดขึ้นมาลวกๆ นั่นแหละ” เรย์กระซิบเสียงเบา ริมฝีปากเกือบชิดใบหูขาวสะอาดของเด็กสาว “ถ้าเธอเจอทางลัดที่ทำให้ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งแข่งกับพวกขุนนางบ้าอำนาจ… เธอจะเลือกเดินต่อ หรือจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นมันล่ะ?” หัวใจของรินกระตุกวูบไปชั่วขณะ ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองถูกคำพูดราบเรียบแต่ทรงพลังนั้นพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอนิ่งงันไป มองสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย เปรี้ยง! จู่ๆ ท้องฟ้าด้านนอกก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า ทั้งๆ ที่ไม่มีเค้าลางของฝนมาก่อน แสงสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกสีของทางเดิน ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับโลกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบัน [ ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ ❴บอสลับ: เงาแห่งปฐพี5 กำลังตื่นจากการหลับใหลใต้หอรบชั้นใน! ] [ ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: ร่วมมือกันเอาชีวิตรอดและปิดผนึกรอยแยกแห่งความมืดภายใน 10 นาที ] รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอเองเช่นกัน เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเรย์ที่ตอนนี้รอยยิ้มขี้เล่นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความพินาศตรงหน้า “ดูท่าทาง… วันนี้เราคงไม่ได้กินข้าวกลางวันกันแล้วล่ะมั้งครับ” เรย์พูดเสียงเรียบ พลางแบมือออกเบื้องหน้า เกิดเป็นละอองแสงสีทองจางๆ ไหลวนอยู่รอบฝ่ามือ “จับมือผมไว้ริน… ถ้าไม่อยากตายก่อนจะได้รู้ความลับของสถาบันนี้” รินมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ชั่วพริบตาเดียวเธอก็ตัดสินใจเอื้อมมือเรียวไปคว้าฝ่ามืออุ่นของเรย์เอาไว้แน่น ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของบอสลับที่กำลังพังทลายกำแพงหอรบเข้ามาใกล้ทุกที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความอลวนครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!