แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์พิชิตรัก

เสียงก้มหน้าขีดเขียนปากกาลงบนกระดาษรายงานวิชาอัลกอริทึมขั้นสูงดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเขตเหนือ เรย์ไม่ได้สนใจสายตาดูแคลนของเหล่าคุณหนูไฮโซตระกูลเวทมนตร์ที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว การทำตัวเป็นฝุ่นผงใต้ตั่งไม้ในโรงเรียนประจำเวทมนตร์แอสเทรียคือกลยุทธ์การเอาตัวรอดที่ดีที่สุด ทว่า กลิ่นอายความเย็นชาที่กดดันจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา กลับทำให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที รินก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของเขา ร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบ เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟจากโคมระย้า ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองเอกสารงานวิจัยพับครึ่งที่เขากำลังซ่อนไว้ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "นายกำลังใช้สูตรคำนวณต้องห้ามของตระกูลวาลคีรี... เพื่อแอบเจาะระบบป้องกันของหอคอยกลางอย่างนั้นสินะ เรย์" น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมราใบมีดกรีดลงกลางความเงียบ เรย์เงยหน้าขึ้น ช้าๆ รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นเพียงนิดเพื่อกลบเกลื่อนประกายความเจ้าเล่ห์ในดวงตาสีชาครา "คุณหนูรินเข้าใจผิดแล้วครับ... เอ๊ย... เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วค่ะ ลำพังแค่การบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ฉันยังแทบเอาตัวไม่รอดเลย จะเอาปัญญาที่ไหนไปเจาะระบบป้องกันระดับประเทศกันล่ะคะ" เขาจงใจเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงเล่นลิ้นเพื่อกวนประสาท แสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ อย่างน่าหมั่นไส้ ทว่ารินไม่ได้สะท้านกับมุกตลกฝืดๆ นั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนขอบโต๊ะ แรงกดมหาศาลจากมานาบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจนกระดาษบนโต๊ะสั่นระริก "หุบปากแล้วฟังซะ เรย์" รินโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังต้องกลั้นหายใจ "ระบบความปลอดภัยของหอคอยกลางเพิ่งถูกแฮกเมื่อสามนาทีที่แล้ว และร่องรอยดิจิทัลทั้งหมดพุ่งตรงมาที่ไอพีแอดเดรสของนาย... ถ้าไม่อยากถูกสภาสูงจับไปแยกชิ้นส่วนวิญญาณ จงแก้ปัญหานี้ซะ" ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงจากหอคอย แต่เป็นเสียงโลหะกังวานใสที่คุ้นเคย—เสียงที่ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาได้ยิน *[ติ๊ง! ตรวจพบวิกฤตการณ์ระดับวิกฤต: ข้อหาอาชญากรรมไซเบอร์เวทมนตร์]* *[ระบบปฏิบัติการ 'คู่แท้กู้บั๊กโลก' ทำการบูทระบบฉุกเฉินสำเร็จ]* *[เงื่อนไขบังคับ: ท่านและ 'ริน วาลคีรี' จำเป็นต้องร่วมมือกันไขคดีภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นค่าความสัมพันธ์จะติดลบถาวร และบทลงโทษคือการถูกรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด]* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งตรงมาขวางกั้นระหว่างใบหน้าอันบึ้งตึงของรินกับสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจของเรย์ ตัวหนังสือวิ่งรัวเป็นพรืดพร้อมสัญลักษณ์เตือนภัยสีแดงฉาน เรย์กะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วราวมือโปรเกมเมอร์กำลังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง เขารู้ดีว่าระบบปริศนานี้เพิ่งถูกติดตั้งเข้ามาในสมองของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากที่เขาเผลอไปกดอัปเดตแพตช์ประหลาดจากเว็บไซต์มืด แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะบ้าบิ่นถึงขนาดออกคำสั่งบังคับให้เขาต้องไปพัวพันกับตัวแม่อย่างริน วาลคีรี ผู้หญิงที่อันตรายที่สุดในชั้นปี! "นายเห็นอะไรหรือเปล่า?" รินขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นว่าดวงตาสีชาคราของเรย์กำลังเหม่อลอยไปยังจุดว่างเปล่า เธอยื่นมือเรียวคว้าปกคอเสื้อของเขาขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ "อย่ามาเล่นตลกนะ เรย์ หน้าจอตรงนั้นกำลังนับถอยหลังอะไร ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนมีพลังงานแปลกปลอมกำลังเชื่อมโยงจิตใจของเราเข้าด้วยกัน!" เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารemoved ความขี้เล่นออกไปจากแววตา เหลือไว้เพียงความจริงจังที่เฉียบคมราวใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ฝัก "ดูเหมือนว่า... เรากำลังตกอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้วล่ะครับ... เอ๊ย... ค่ะ คุณหนูริน" เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะชี้ไปยังหน้าต่างโฮโลแกรมที่ขยายใหญ่ขึ้นจนรินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง *[ภารกิจร่วม: สืบหาผู้บงการตัวจริงที่ห้องใต้ดินหหอสมุดเก่า]* *[รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงคลังข้อมูลต้องห้ามระดับ S]* *[บทลงโทษกรณีล้มเหลว: สูญเสียตัวตนและถูกลบชื่อออกจากประวัติ100%]* รินจ้องมองตัวอักษรสีแดงเหล่านั้นด้วยแววตาที่ไหววูบเป็นครั้งแรก ความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่ไว้ตลอดเวลาเริ่มมีรอยร้าว เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเรย์ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นยิ้มแห้งๆ ส่งให้เธอ "นาย... ไปทำอีท่าไหนถึงไปผูกเงื่อนไขบ้าๆ นี่กับฉันได้เนี่ย เรย์!" รินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธปนระคนตกใจ "ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนเขียนโค้ดระบบนี้ขึ้นมา!" เรย์สวนกลับทันควัน ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นเงาดำทะลายพุ่งผ่านหน้าต่างกระจกสีของห้องสมุดด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ บรรยากาศในห้องสมุดพลันเย็นเยียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว รินชักดาบคาตานะเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอวอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอยอดเยี่ยมสมกับที่เป็นทายาทตระกูลนักล่าปีศาจ ทว่า ก่อนที่คมดาบจะทันได้ตวัดเข้าปะทะกับสิ่งแปลกปลอม เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูก็ทำให้ทั้งสองคนแข็งค้าง *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแรก... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ และ ผู้เล่นหมายเลขเก้า”* ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาของชั้นหนังสือเก่าแก่ มือสวมถุงมือหนังสีขาวค่อยๆ ดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นรูปวงจรเวทมนตร์กำลังเรืองแสงสีม่วงเข้ม—ใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นว่าควรจะนอนตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในหลุมศพของโรงพยาบาลเวทมนตร์เมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความอลวนครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!