ภารกิจแรก: สบตานางเอกครบ 10 วินาที

กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกสีบานใหญ่ของหอสมุดหลวง ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสงบลงแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... หน้าต่างระบบสีฟ้าเรืองแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้ากำลังส่งเสียงเตือน *ติ๊ดๆ* เป็นระยะราวกับจะเยาะเย้ยสติปัญญาของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจจำ เพาะกิจระดับ E — "สบตานางเอกครบ 10 วินาที"] [เงื่อนไข: ห้ามกะพริบตา ห้ามหลบสายตา และห้ามใช้เวทมนตร์อำพรางสายตา] [รางวัล: แต้มทักษะ x50, ปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึงหอสมุดต้องห้ามชั้น 3] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ค่าเสน่ห์ลดลง 20 แต้ม และถูกผนึกมานาเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ลู่ลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเกาเส้นผมสีดำยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างจนปัญญา ดวงตาสองชั้นคมกริบเหลือบมองเป้าหมายที่นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงแค่โต๊ะอ่านหนังสืออีกตัวคั่นกลาง ริน... อัจฉริยะสาวแห่งตระกูลดยุกแวนเดอเบิร์ก ผู้มีฉายา "กุหลาบน้ำแข็ง" ประจำสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เธอกำลังก้มหน้าอ่านตำราเวทมนตร์โบราณเล่มหนาด้วยท่าทางเคร่งขรึม เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยตกลงมาเคลียแก้มเนียนใสที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ทว่ากลับงดงามราวกับภาพวาดชั้นครู รัศมีเยือกเย็นและระแวดระวังรอบตัวเธอแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เรย์รู้ดีว่าการจะไปจ้องตากับผู้หญิงคนนี้โดยไม่มีเหตุผล ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปลูบคมพยัคฆ์ในถ้ำ ทว่า... ระบบเจ้ากรรมดันบีบคั้นให้เขาไม่มีทางเลือก หากมานาถูกผนึก 24 ชั่วโมงในสัปดาห์สอบประเมินเวทมนตร์นี้ ชีวิตเด็กหลังห้องของเขาคงจบเห่แน่ๆ "เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะที่รินนั่งอยู่ เสียงฝีเท้าที่หยุดลงกะทันหันทำให้รินชะงัก เปลือกตาบางสีมุกเงยขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสสีฟ้าใสราวกับอัญมณีไร้ก้นบึ้งที่มองตรงมาด้วยความเย็นชาและระแวดระวัง รังสีอำมหิตจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเธอจนอากาศรอบโต๊ะราวกับลดลงไปหลายองศา "มีธุระอะไร" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น สั้น ห้วน และไร้ไมตรีจิตโดยสิ้นเชิง เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมาแล้วทรตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ การกระทำที่อุกอาจนี้ทำให้คิ้วเรียวสวยของรินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดผ่านแววตาคมกริบที่จ้องมองมา ราวกับกำลังประเมินว่ามนุษย์ตรงหน้าเป็นแมลงตัวไหนที่กล้าอาจหาญมารบกวนเวลาส่วนตัวของเธอ "ผมแค่อยากรู้ว่า..." เรย์แกล้งทำเป็นเว้นจังหวะ ยกมือขึ้นเท้าคางแล้วส่งยิ้มกวนประสาทที่มักใช้กวนโมโหอาจารย์ประจำชั้นไปให้ "...หนังสือเล่มนั้นสนุกขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณหนูริน" *ติ๊ด! ระบบเริ่มจับเวลาภารกิจ: 00:01... 00:02...* เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขดิจิทัลที่เริ่มนับถอยหลัง เรย์รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเดิมพัน รินหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองทะลุรอยยิ้มขี้เล่นของเรย์ราวกับกำลังมองผ่านตัวตลกไร้สาระ "ถอยไป... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลง ทว่าเรย์กลับไม่ถอย เขากลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ลดระยะห่างระหว่างกันให้แคบลงไปอีก ดวงตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้หลบเลี่ยงความกดดันนั้น ตรงกันข้าม... มันกลับทอประกายลึกล้ำ ชวนให้รู้สึกอึดอัดแต่ก็ละสายตาไม่ได้เช่นกัน รินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที เธอนึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะแสดงอาการหวาดกลัวหรือถอยหนีเหมือนคนอื่นๆ แต่เปล่าเลย... แววตานั้นนิ่งสนิท ทว่ากลับมีความดื้อรั้นบางอย่างซ่อนอยู่ *00:05... 00:06...* บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างในห้องสมุดเงียบงัดลงไปถนัดตา รินจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์เพื่อค้นหาความหมายบางอย่าง ทว่าเธอกลับพบเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนเงาของเธอเอง ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่เริ่มสร้างแรงกดดันมหาศาล รินไม่ชอบการถูกจ้องมองแบบนี้... มันทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตเริ่มรวนเรอย่างน่าประหลาด ความร้อนผ่าวแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาที่พวงแก้มขาวเนียนโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้ *นี่มัน... อะไรกัน?* รินคิดในใจ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความโลภหรือความกลัวเหมือนคนอื่น มันมีความหมายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก และนั่นทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก *00:08... 00:09...* เรย์เองก็เริ่มรู้สึกหายใจติดขัด การจ้องตากับอัจฉริยะสาวผู้แบกรับความลับระดับโลกไม่ใช่เรื่องง่าย แรงกดดันทางจิตandมานาที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวของเธอกำลังทดสอบขีดจำกัดของเขาเช่นกัน ทว่าริมฝีปากของเขายังคงประดับรอยยิ้มบางๆ ไว้ได้อย่างแนบเนียน *00:10!* [ติ๊ง! ภารกิจจำ เพาะกิจระดับ E สำเร็จ!] [ได้รับแต้มทักษะ x50] [ปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึง: หอสมุดต้องห้ามชั้น 3 สำเร็จ] เสียงแจ้งเตือนสีเขียวสดใสเด้งขึ้นมายืนยันความสำเร็จ เรย์ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความโล่งอก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับกะพริบตาถี่ๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้า ทว่า... ในวินาทีที่เขาละสายตาและเตรียมจะเอ่ยปากขอตัวเพื่อหลีก the scene รินกลับยื่นมือเรียวบางออกมากระชากคอเสื้อของเรย์เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรย์ไม่ทันได้ตั้งตัว! ดวงตาสสีฟ้าใสของเธอลุกโชนด้วยโทสะและความระแวง ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ จนเรย์ได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตจากตัวเธอ "นาย... เป็นใครกันแน่?" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสั่นระริกด้วยความไม่ไว้วางใจ "สายตาแบบนั้น... นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ เรย์!" ในจังหวะนั้นเอง... ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มสารวัตรนักเรียนที่นำโดยประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดตะโกนก้องเข้ามา "ท่านดัชเชส! แย่แล้วครับ! มีรายงานการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตนอกอาณาเขตที่ชั้นใต้ดิน... และพลังเวทของท่านกำลังรั่วไหลออกมาจากตัวของบุคคลผู้นั้น!" สารวัตรนักเรียนชี้ตรงมาที่เรย์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก รินเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอก้มลงมองที่มือของตัวเองที่ยังคงกำคอเสื้อของเรย์อยู่ ก่อนจะพบว่าสัญลักษณ์เวทโบราณบนหลังมือของเรย์กำลังเปล่งแสงสีทองเรืองรองตอบสนองกับพลังในตัวเธออย่างบ้าคลั่ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความอลวนครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!