รอยร้าวในสถาบัน

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณอายุหลายร้อยปีผสมผสานกับกลิ่นหมึกจางๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องสมุดใต้ดินเขตหวงห้าม แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลส่องกระทบสันปกหนังสือหนังแท้สีเข้มเรียงรายแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่าง เรย์กวาดสายตาคมกริบมองเอกสารโบราณตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสแผ่นกระดาษม้วนเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยเปื้อนคราบหมึกสีดำสนิท ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่หลงเหลือมาจากยุคแห่งการล่มสลาย "นายแน่ใจนะว่าตรงนี้ไม่มีใครผ่านมาตรวจอีกรอบแล้ว" เสียงหวานเย็นชาแต่เจือความกังวลระคนความเคร่งเครียดดังขึ้นจากมุมมืด รินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ ร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบนักเรียนระเบียบจัดแต่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการหลบหนีเวรตรวจการณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง มือเรียวของเธอถือแท็บเล็ตเวทมนตร์ที่กำลังรันระบบป้องกันการดักฟังระดับสูงเพื่อความปลอดภัยสูงสุด เรย์ไม่ตอบทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสอักษรโบราณบนแผ่นกระดาษม้วนนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววครุ่นคิดอย่างล้ำลึก ภายใต้กรอบแว่นสายตาที่สวมไว้เพื่ออำพรางตัวตน ความสามารถในการวิเคราะห์ขั้นสูงของระบบกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดนับพันไหลผ่านเรตินาของเขาด้วยความเร็วสูง "ริน... เธอเคยสงสัยไหมว่าทำไมระบบสเตตัสที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ถึงมีหน้าตาและเงื่อนไขการทำงานเหมือนกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ยุคโบราณ ทั้งที่ประวัติศาสตร์ของสถาบันเราบอกว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังมานาและเวทมนตร์บริสุทธิ์มาตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาก็จริง แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตระหนกที่ยากจะปกปิด รินชะงักฝีเท้า เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกองตำรา แล้วก้มลงมองเอกสารในมือของเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแผนผังโครงสร้างเวทมนตร์ที่วาดด้วยลายมือหยาบๆ แต่กลับซ้อนทับกันอย่างลงตัวกับโค้ดระบบที่เธอเคยแอบเจาะเข้าไปดูเมื่อสัปดาห์ก่อน "มัน... เป็นไปไม่ได้" รินพึมพำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าหวานซีดเผือดลงถนัดตา "โครงสร้างเวทมนตร์นี้มันคือสถาปัตยกรรมเน็ตเวิร์กยุคก่อนประวัติศาสตร์มหันตภัยนี่ นายไปเอาเอกสารนี้มาจากไหน เรย์?" "ชั้นใต้ดินของหอคอยบรรพจน์... ห้องที่ถูกผนึกไว้ด้วยรหัสผ่านสิบชั้น ซึ่งบังเอิญว่ารหัสผ่านนั้นดันตรงกับรหัสผ่านเริ่มต้นของระบบสเตตัสในตัวชั้นพอดิบพอดี" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาขี้เล่นที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงจังและตึงเครียด "ริน เอกสารชิ้นนี้ไม่ได้บันทึกแค่ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ แต่มันกำลังบอกว่า... โลกทั้งใบที่เราอาศัยอยู่ ระบบที่เราใช้เพิ่มเลเวล หรือแม้กระทั่งมอนสเตอร์ที่เราต่อสู้ด้วย ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ธรรมชาติสรรค์สร้าง แต่เป็น 'โปรแกรม' ที่ถูกเขียนขึ้นโดยมนุษย์ในอดีตเพื่อควบคุมพวกเราต่างหาก" บรรยากาศภายในห้องสมุดใต้ดินเงียบสงัดลงทันที เสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ความจริงข้อนี้หนักหนาสสาหัสเกินกว่าที่เด็กวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดปีสองคนจะแบกรับไว้ไหว โลกที่พวกเขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต กฎเกณฑ์ที่พวกเขาต้องก้มหัวทำตาม แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่กรงขังขนาดใหญ่ที่ถูกเซ็ตอัพเอาไว้ด้วยโค้ดคำสั่งเลือดเย็น "ถ้าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่คือการเพิ่มเลเวลเพื่อปลดล็อกขีดจำกัด... นั่นหมายความว่า ยิ่งเราเก่งขึ้นเท่าไหร่ เราก็ยิ่งเข้าไปใกล้การเป็น 'ภัยคุกคาม' ต่อระบบหลักมากเท่านั้นสินะ" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความตระหนักรู้ที่น่ากลัวบางอย่าง มือของเธอเผลอจับแขนเสื้อของเรย์แน่นโดยไม่รู้ตัว เรย์พยักหน้ารับช้าๆ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามไปถึงขั้วหัวใจ ระบบแจ้งเตือนที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด กำลังกลายเป็นดาบสองคมที่พร้อมจะหันมาตัดคอเขาได้ทุกเมื่อหากเขาข้ามเส้นแบ่งเขตที่ระบบกำหนดไว้ ทันใดนั้นเอง... ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน อากาศรอบตัวก็เกิดอาการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงทีละดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความมืดคือเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นมาจากเบื้องล่างพื้นห้องใต้ดิน—เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับกลไกขนาดมหึมาที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ แต่นี่ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ สีของหน้าต่างอินเทอร์เฟซเปลี่ยนจากสีฟ้าใสกลายเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรุนแรง พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์รากของระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต] [โปรโตคอลการลسบข้อมูล: ทำลายล้างสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่ฝ่าฝืนกฎเริ่มทำงานทันที] [เป้าหมายการกำจัด: ผู้ใช้ "เรย์" และผู้สมรู้ร่วมคิด กำลังถูกล็อกพิกัด...] เรย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ สุดยอดไหวพริบของเขาทำงานอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที "ริน! หมอบลง!" เขาตะโกนลั่นพร้อมกับกระโจนเข้าใส่ร่างของหญิงสาวเพื่อพ้นจากรัศมีของลำแสงสีแดงฉานที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นห้องสมุดตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่พอดี แรงระเบิดมหาศาลทำให้หนังสือโบราณปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ ฝุ่นคละคลุ้งไปหมด ก่อนที่ฝุ่นคละจะจางลง และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูกลขนาดใหญ่ที่พื้นห้องซึ่งควรจะถูกผนึกตายสนิท กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับไอความร้อนระอุและกลิ่นอายอันตรายที่แผ่พุ่งออกมา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวขึ้นมาจากหลุมมรณะนั้น เงาร่างที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก... อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้ลึกลับที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามเดือนก่อน เธอกำลังยืนจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาสสีแดงก่ำที่ปราศจากความเป็นมนุษย์ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "เก่งมากเด็กๆ ที่หาทางมาถึงตรงนี้... แต่ก็น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกเธอรู้ความจริงในส่วนที่ไม่สมควรรู้เข้าซะแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!