เมื่อระบบสั่งให้เป็นแฟนกำมะลอ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาทำความสะอาดผสมกับความกดดันทางอากาศระดับสูงในห้องสภานักเรียน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเรย์หนาแน่นจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ ดวงตาเรียวคมของรินจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอโปร่งแสงนั้นกำลังกะพริบเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ *[ระบบกำลังอัปเดตสถานะความสัมพันธ์และเปิดใช้งาน: ภารกิจพิพากษาลานประลองระดับ SSS เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!]* "นายคิดจะบ้าตามระบบบ้าๆ นี่จริงๆ หรือไง เรย์" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินกอดอกแน่น ดวงตาสีไพลินหรี่ลงมองเด็กหนุ่มผมยุ่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงท่าทีสบายใจเฉิบ ราวกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภารกิจเสี่ยงตาย แต่เป็นแค่เมนูอาหารกลางวันในโรงอาหาร เรย์ยักไหล่ช้าๆ เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มกวนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวไปให้ "แล้วคุณหนูรินมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ไหมล่ะคะ? กลุ่มลับ 'เงาสาบสูญ' ที่แทรกซึมอยู่ในสภานักเรียนและกรรมการคุมกฎกำลังเคลื่อนไหว ถ้าเราไม่เนียนเข้าไปสืบจากข้างใน เกรงว่าพรุ่งนี้พวกเราอาจจะกลายเป็นศพปริศนาในสวนพฤกษศาสตร์ของโรงเรียนไปซะก่อนนะ" คำพูดติดตลกแต่แฝงไปด้วยความจริงอันโหดร้ายทำให้รินเม้มริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ดีกว่าใครว่าช่วงนี้เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นมากมายในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ทั้งนักเรียนระดับท็อปที่จู่ๆ ก็สูญเสียพลังเวทไปอย่างไร้ร่องรอย และบันทึกข้อมูลลับของสภานักเรียนที่ถูกแฮกอย่างไร้ร่องรอย การจะเจาะเข้าไปถึงแกนกลางของกลุ่มลับนั้น ลำพังแค่พลังเวทระดับ A ของเธอหรือเกรดเฉลี่ยอันดับหนึ่งก็ยังไม่เพียงพอ... มันต้องใช้ 'ความกล้าบ้าบิ่น' และ 'ความคาดเดาไม่ได้' ซึ่งไอปอนด์ๆ อย่างเรย์มีอยู่เต็มพิกัด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอินเทอร์เฟซส่วนตัวดังขึ้นในหัวของเรย์อีกครั้ง พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า *[เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: "เมื่อระบบสั่งให้เป็นแฟนกำมะลอ"]* *- เป้าหมาย: แสดงความ  'สวีทหวาน'  ต่อหน้าสาธารณชนและสมาชิกกลุ่มลับ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและปลดล็อกการเข้าถึงเขตหวงห้ามชั้น 3* *- ระยะเวลาจำกัด: 48 ชั่วโมง* *- บทลงโทษหากล้มเหลว: ระดับความสนิทสนมระหว่างโฮสต์กับเป้าหมายจะรีเซ็ตเป็นติดลบ และสูญเสียทักษะติดตัว 'เนตรวิเคราะห์' เป็นเวลา 7 วัน* "ให้ตายสิ... ระบบนี่มันเลือดเย็นเป็นบ้า" เรย์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาครุ่นคิดที่จริงจังขึ้น รินหรี่ตามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเขา "ว่าไง? ระบบมันสั่งอะไรพิสดารล่ะสิ สีหน้าแบบนั้นแปลว่าฉันต้องซวยไปด้วยใช่ไหม" "ก็ไม่เชิงว่าซวยหรอกค่ะ..." เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างจงใจ ความกดดันรอบตัวเปลี่ยนทิศทางทันที รินเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้ฮอกกานีขนาดยักษ์ "แต่ภารกิจครั้งนี้... เราต้องแสดงบทคู่รักข้าวใหม่ปลามันกันอย่างแนบเนียนที่สุด เพื่อตบตาพวกสายสืบที่กำลังแอบมองเราจากรอยแยกมิติภายนอกหน้าต่างนั่น" รินชะงัก เธอกวาดสายตาไปยังกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพท้องฟ้ายามเย็น แม้จะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นอะไร แต่ด้วยสัมผัสมานาอันเฉียบคมของเธอ ทำให้รับรู้ได้ทันทีว่ามี 'เนตรเวทมนตร์' กำลังจับจ้องมาที่ห้องนี้จริงๆ "นายหมายถึง..." "ใช่ค่ะ ตอนนี้แหละ" พูดจบ เรย์ก็ยื่นมือออกไปค้ำกับชั้นหนังสือด้านหลังของริน กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนแทบจะ ชิดกัน กลิ่นอายจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นชาอุ่นๆ จากตัวของรินลอยเข้ามาแตะจมูก เรย์แอบสังเกตเห็นว่าพวงแก้มขาวเนียนของอัจฉริยะสาวผู้เยือกเย็นเริ่มมีริ้วสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นอย่างปิดไม่มิด "นาย... จะทำอะไรเกินหน้าที่รึเปล่า เรย์!" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นดันอกเสื้อของเขาไว้ แต่แรงผลักนั้นเบาหวิวเสียจนแทบจะกลายเป็นการสัมผัส "ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วพวกมันจะเชื่อได้ยังไงล่ะคะว่าเรา 'รักกัน' จริงๆ?" เรย์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น ใบหน้าของเขาโน้มเข้าไปใกล้จนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร "อดทนหน่อยนะคุณหนู... นี่คือการแสดงเพื่อส่วนรวม" ในขณะที่ทั้งสองกำลังรักษาท่าทางแนบชิดเพื่อตบตาผู้ไม่หวังปรากฏตัวอยู่นั้น หน้าจอระบบของเรย์ก็รัวข้อความแจ้งเตือนความคืบหน้าไม่หยุดหย่อน ค่าความเข้ากันได้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ แต่ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเป็นแค่การแสดงละครตบตานั้น กลับมีคลื่นพลังงานแปลกปลอมสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากรอยต่อของพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้า *ครกด... ครกด...* เสียงกรรโชกเบาๆ ราวกับฟันเฟืองจักรกลโบราณกำลังหมุนวนดังขึ้นใต้พื้นห้องสภานักเรียน เรย์ชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองต่ำลงไปยังพรมเปอร์เซียสีแดงเข้มที่ปูอยู่กลางห้อง ทันใดนั้น สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดระดับ SSS ของเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยลั่นสมอง ไม่ใช่แค่เรื่องกลุ่มลับในโรงเรียนธรรมดาเสียแล้ว... รินเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน เธอลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ร่างเพรียวเกร็งตัวขึ้นทันที มือที่เคยดันอกเรย์เปลี่ยนมาคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น "เรย์... ข้างล่างนั่น มันไม่ใช่มานาของมนุษย์" "รู้แล้วค่ะ" เรย์ตอบเสียงเรียบ แววตาขี้เล่นหายวับไป กลายเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง "ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้แค่แอบดูเรา... แต่กำลังต้อนเราให้เข้าไปใน 'กับดัก' ที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก" สิ้นเสียงของเรย์ แสงไฟสีฟ้าทั่วทั้งห้องสภานักเรียนก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่ทุกตารางนิ้วในพริบตา มีเพียงหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงของระบบและดวงตาของทั้งคู่ที่ยังคงเรืองแสงจางๆ ท่ามกลางความมืด และก่อนที่สติของทั้งสองคนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยม่านพลังงานปริศนา เสียงกระซิบแหบพร่าจากความมืดเบื้องหน้าก็ดังขึ้นข้างใบหูของเรย์... *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์”* *** รี้ดเดอร์ที่รักคะ ตอนนี้ความลับเริ่มปริปากออกมาแล้วนะคะ มากดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ลูกกวาดสีรุ้ง" เพื่อลุ้นระทึกไปกับภารกิจบทต่อไปด้วยกันนะคะ!