ระบบอัปเกรด: ปลดล็อกความทรงจำที่หายไป

"ถ้าโครงสร้างจิตวิญญาณของนายเป็นแค่เศษซากมนุษย์ไร้ค่าตามข้อมูลในทะเบียนราษฎร์... ทำไมหน้าต่างสถานะระดับตำนานถึงยอมเปิดใช้งานอัตโนมัติทุกครั้งที่หัวใจนายเต้นผิดจังหวะล่ะ เรย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราوهاมีดผ่าตัดของรินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บอาวุธใต้ดินของสมาคมนักสำรวจ กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงโบราณคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสาดกระทบใบด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้สวมมาดเด็กหลังห้องมาตลอด รินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาของอัจฉริยะสาวจากตระกูลชั้นสูงฉายแววระแวดระวังปนสงสัยอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวของเธอกำด้ามจับมีดสั้นเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องอขาว เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นสัมผัสขมับข้างซ้ายที่กำลังปวดตุบๆ ราวกับมีใครกำลังเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือแรงกระแทกจาก "บางสิ่ง" ที่พยายามพังกำแพงกั้นความทรงจำอันมืดมิด ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว สมองของเขาสั่นสะเทือนพร้อมกับตัวอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามเข้าถึงไฟล์ข้อมูลระดับ 'รากเหง้า' (Root Directory)] [คำเตือน: จิตสำนึกของโฮสต์กำลังเผชิญหน้ากับแรงดันวิญญาณระดับสูง ระบบกำลังทำการปรับเทียบ...] [กระบวนการปลดล็อกความทรงจำที่หายไป: 14%... 28%... 45%...] ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่พุ่งทะยานอย่างรวดเร็วทำให้เรย์ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เขากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน ภาพเบลอๆ เริ่มไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก มันไม่ใช่ภาพของห้องเรียนธรรมดา ไม่ใช่ภาพของการสอบไล่ที่น่าเบื่อหน่าย หรือเสียงบ่นของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือภาพของ... ทะเลเพลิงสีดำสนิท ท้องฟ้าที่ฉีกขาดเป็นทางยาว และเสียงกรีดร้องของสิ่งมีชีวิตมหึมาที่สะท้านไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ "เรย์ นายไหวไหม?" รินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ความเย็นชาในแววตาของเธอถูกแทนที่ด้วยความกังวลชั่วขณะเมื่อเห็นเม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมของเด็กหนุ่ม "ชีพจรของนายเต้นเร็วกว่าปกติสามเท่า ค่าพลังงานเวทรอบตัวกำลังปั่นป่วนจนเครื่องวัดระดับพังเสียหายแล้วนะ" "ฉัน... ฉันไม่เป็นไร..." เรย์ฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมาตามความเคยชิน พยายามรักษามาดกวนๆ เอาไว้แม้ว่าภายในจะปั่นป่วนจนแทบยืนไม่อยู่ "ก็แค่... รู้สึกเหมือนความทรงจำตอนกินข้าวเช้ามันตีกันกับมื้อเที่ยงเท่านั้นเองน่า คุณหนูริน ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกเลย" "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะ!" รินเสียงเข้ม เธอเอื้อมมือหมายจะคว้าแขนของเขาเพื่อถ่าย โอนพลังเวทปรับสมดุล แต่ทว่า... *ตูมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคารใต้ดิน ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง ผนังหินแกรนิตหนาทึบด้านหลังของพวกเขากลายเป็นเศษผุยผงในพริบตา รินชักอาวุธออกมาตั้งรับโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสดใสคมกริบกวาดมองผ่านกลุ่มควันหนาทึบเพื่อประเมินสถานการณ์ ในขณะเดียวกัน เรย์กลับยืนนิ่งค้าง สมองของเขาตัดขาดจากโลกภายนอกไปชั่วขณะเมื่อหน้าต่างระบบในหัวกระพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน [ปลดล็อกความทรงจำสำเร็จ: 100%] [ชื่อจริงที่ถูกผนึก: 'เรย์ฮาร์ด ฟอน ไอน์สไตน์' - อดีตผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์แนวหน้าแห่งมหานครลอยฟ้า] [สถานะ: ตรวจพบร่องรอยการลบความทรงจำโดยมหาเวทต้องห้าม... กำลังเรียกคืนสิทธิ์การควบคุมระบบหลักระดับ SSS] หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ภาพทุกภาพต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ เขามิใช่เด็กหนุ่มดวงซวยผู้ได้รับระบบสุ่มกาชาเวทมนตร์มาโดยบังเอิญตั้งแต่แรก แต่เขาคือคนที่สร้าง 'ระบบ' นี้ขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง เพื่อใช้เป็นกล่องดำกักเก็บพลังและสติสัมปชัญญะในวันที่ต้องหลบหนีจากการหักหลังของสหายร่วมรบ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเรย์ค่อยๆ เลือนหายไป แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และซุกซน บัดนี้กลับลึกล้ำ เยือกเย็น และทรงอำนาจจนน่ากลัว ราวกับห้วงมหาสมุทรที่กักเก็บพายุเฮอร์ริเคนเอาไว้ภายใน "เรย์... แววตาของนาย..." รินหันมามองคู่หูของเธอแล้วถึงกับพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของเขากดทับจนอากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้นจนหายใจไม่ออก เรย์ก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่มีรอยสักเรืองแสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้น มันเป็นลวดลายเดียวกับวงเวทโบราณที่สลักอยู่บนประตูผนึกของสมาคม "ขอโทษทีนะริน..." เสียงของเรย์ทุบต่ำลง ไร้ซึ่งความขี้เล่น รอยยิ้มมุมปากเปลี่ยนเป็นมุมมองที่เหนือกว่า "ดูเหมือนว่า... ฉันจะจำได้แล้วล่ะว่าทำไมพวกเราถึงต้องรีบหนีออกจากที่นี่" ก่อนที่รินจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม พื้นเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่ก็เริ่มแตกร้าว แสงสีม่วงเข้มพุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยก พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นประสาท ซึ่งไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูรทั่วไป แต่เป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง—บุคคลลึกลับที่เฝ้ารอคอยการตื่น [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: 'เงาแห่งอดีต' กำลังเข้าใกล้ในระยะ 50 เมตร] [ภารกิจลับอัตโนมัติ: เผชิญหน้ากับผู้ลอบสังหาร และทวงคืนอาวุธประจำตัว 'ดาบเพลิงสุริยัน'] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!