การประลองแห่งศักดิ์ศรี

คมดาบสีนิลกาฬวาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหวกหวิวแหลมคม สะเก็ดไฟสีฟ้ากระจายวับวาวราวกับหมู่ดาวที่ร่วงหล่นลงมาในยามวิกาล เรย์บิดตัวหลบคมมีดที่เฉียดปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นอายความตายเย็นเยียบแผ่ซ่านมาจากร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—เงาแห่งอดีต ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นรอยด่างพร้อยของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "ช้าลงนะ เรย์... หรือว่าอาวุธในมือที่หายไป จะทำให้ความมั่นใจของเธอหดหายไปด้วย?" เสียงแหบพร่าลอดออกมาจากใต้ฮู้ด พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบทรุด ดวงตาสสีรัตติกาลของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักประดับอยู่เสมอเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับตื่นตัวถึงขีดสุด สมองประมวลผลความเร็ว วิถีการโจมตี และจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ผ่านหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยวนอยู่ขอบสายตา [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: 'เงาแห่งอดีต' กำลังเข้าใกล้ในระยะ 50 เมตร] [ภารกิจลับอัตโนมัติ: เผชิญหน้ากับผู้ลอบสังหาร และทวงคืนอาวุธประจำตัว 'ดาบเพลิงสุริยัน'] ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัวในหัว แต่เรย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะสบถออกมา มือขวาที่ว่างเปล่ากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน แม้จะไม่มี 'ดาบเพลิงสุริยัน' อาวุธคู่ใจที่ถูกชิงไปเมื่อคืนก่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไร้ทางสู้ในสมรภูมิเดือดกลางลานประลองชิงความเป็นหนึ่งของโรงเรียนแห่งนี้ เสียงฮือฮาจากอัฒจันทร์รอบด้านดังอึงอลราวกับผึ้งแตกตrang เหล่าบรรดานักเรียนชนชั้นสูงและอาจารย์ต่างลุกขึ้นยืนลุ้นระทึกกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของสถานการณ์ ไม่มีใครคาดคิดว่าการประลองเพื่อจัดลำดับชั้นประจำปี จะกลายมาเป็นสนามสังหารจริงที่มีเดิมพันเป็นชีวิตของเด็กหลังห้องอย่างเขา "ปล่อยให้รอนานหน่อยนะ... พอดีฉันเกลียดการโดนขโมยของที่สุดเลยรู้ไหม" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด รินที่ยืนกอดอกอยู่บริเวณขอบสนาม ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกเธอจะรักษามาดของอัจฉริยะสาวผู้เย็นชาจากตระกูลขุนนางใหญ่เอาไว้ได้ แต่ปลายนิ้วเรียวที่จิกเข้ากับแขนเสื้อตัวเองจนยับย่น ก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังเป็นห่วงเขามากแค่ไหน รินรู้ดีว่า 'เงาแห่งอดีต' ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดา แต่เป็นอดีตมือสังหารระดับท็อปที่ถูกลบชื่อออกจากบันทึกของอาณาจักร "อย่าตายนะ... เรย์" รินพึมพำกับตัวเองเบื้องล่างริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น บนสนามประลอง เงาแห่งอดีตพุ่งเข้าหาเรย์อีกครั้งด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เงาดาบสีดำทมิฬพรูพรั่งราวกับหาม องศาการโจมตีปิดตายทุกเส้นทางถอยร่น เรย์อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีทิ้งตัวลงแนบพื้น กลิ้งหลบคมดาบที่เฉือนเอาชายเสื้อขาดวิ่น ก่อนจะใช้มือซ้ายกระแทกพื้นดินเต็มแรง *ทักษะเสริมพลัง: ก้าวพริบตามายาเลเวล 5!* ร่างของเรย์หายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังผู้ลอบสังหารอย่างแม่นยำ ฝ่ามือเรียวยาวประสานกันเป็นรูปดาบ พลังเวทสีครามถูกอัดแน่นจนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะฟาดฟันเข้าที่ต้นคอของเป้าหมายสุดแรงเกิด! *เปรี้ยง!* แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวล ทว่าเงราแห่งอดีตกลับไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขากลับหมุนตัวสวนกลับมาพร้อมศอกเหล็กที่กระแทกเข้าสีข้างของเรย์เต็มรัก จนร่างเพรียวปลิวไปกระแทกกับเสาหินศิลาเวทมนตร์อย่างจัง เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของเรย์ แต่แววตากลับยิ่งเปล่งประกายความดุดันมากขึ้น "แกคิดว่าวิชาตื้นๆ แค่นี้ จะล้มฉันได้งั้นเหรอ?" ผู้ลอบสังหารหัวเราะเยาะในลำคอ พร้อมกับดึงดาบเพลิงสุริยันเล่มที่ขโมยมาออกมาชูขึ้นสูง ใบดาบสีทองอร่ามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเมื่อถูกกลืนกินด้วยพลังความมืด "และตอนนี้... ฉันจะคืนมันให้... แต่เป็นในรูปแบบที่จะทะลวงหัวใจของแกแทน!" พลังงานความมืดมหาศาลหลอมรวมเข้ากับเปลวเพลิงสีดำที่ลุกโชนบนดาบเพลิงสุริยัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายวงกว้างจนเหล่านักเรียนบนอัฒจันทร์ถึงกับหายใจไม่ออก หลายคนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เรย์ยันกายลุกขึ้นช้าๆ ใช้หลังมือปาดเลือดที่มุมปากออก รอยยิ้มเยnเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนฝุ่น เขาไม่ได้ดูสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่หมุนวนอยู่ภายใน [เงื่อนไขการปลดล็อกพลังที่ซ่อนอยู่: สมบูรณ์ 100%] [ระบบกำลังทำการรีเซ็ตสิทธิ์การถือครองอาวุธ 'ดาบเพลิงสุริยัน'...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับออร่าสีทองเจิดจ้าที่พวยพุ่งทะลักออกจากร่างของเรย์ ตัดผ่านความมืดมิดของไอสังหารรอบตัวได้อย่างน่าอัศจรรย์ เรย์กدมือขวาแบออกเบื้องหน้า ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนในสถานที่แห่งนั้น ดาบเพลิงสุริยันที่ควรจะอยู่ในมือของศัตรู กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะหลุดออกจากมือของเงาแห่งอดีต และพุ่งกลับมาอยู่ในอุ้งมือของเจ้าของที่แท้จริงราวกับมีชีวิต! "ของของฉัน... ต่อให้สกปรกแค่ไหน สุดท้ายมันก็ยังเลือกนายใหม่อยู่ดีนะ" เรย์เอ่ยเสียงเบา รอยยิ้มของเขากลายเป็นประกายความมั่นใจที่เฉียบคมที่สุดในรอบปี แต่ทว่า... ในวินาทีที่เรย์ยกดาบขึ้นเตรียมปิดฉากการต่อสู้ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเวทมนตร์ที่เคยปลอดโปร่ง กลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีเลือดในพริบตา ร่างเงาดำทมิฬขนาดมหึมานับสิบร่างปรากฏขึ้นบนยอดหอคอยสูง พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ และหนึ่งในนั้น... คือบุคคลที่รินไม่มีวันลืมเลือนตลอดกาล "นั่นมัน... ผู้นำตระกูล..." รินอุทานเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับและเสียงหัวเราะนี้นะคะ "ลูกกวาดสีรุ้ง"