กบฏในชุดคลุมดำ

"ถ้าคุณเลือกกดปุ่มยืนยันนั่น... รินจะหายไปจากโลกใบนี้อย่างถาวรนะคะ เรย์" เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานจากหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า กลิ่นอายความเย็นเยียบของโค้ดโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดและน้ำตาแผ่ซ่านไปทั่วห้องควบคุมใต้ดินอันมืดมิด เรย์ยืนนิ่งสนิท นิ้วเรียวยาวที่กำลังจะแตะลงบนทัชสกรีนชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจในอกเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองศึกรัวอยู่ข้างหู เบื้องหลังกระจกนิรภัยหนาเตอะ ร่างระหงของรินกำลังถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการแห่งพลังงานแสงสีฟ้าจัดจ้าน ดวงตาคู่วิมลที่เคยเย็นชาและฉายแววเหนือผู้คนมาตลอด บัดนี้กลับมองตรงมาที่เขาด้วยความเวทนาและตัดพ้อ แววตาคู่นั้นไม่ได้ร้องขอชีวิต แต่มันกำลังบอกเขาว่า *'จงเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง... แม้จะต้องเหยียบย่ำหัวใจของฉันก็ตาม'* ในฐานะเกมเมอร์สายวางแผนที่ทะลุมิติเข้ามาในโลกแฟนตาซีผสมระบบเลเวล เรย์ไม่เคยคิดเลยว่าสมการคณิตศาสตร์และตัวเลขค่าประสบการณ์ที่เขาเคยคำนวณอย่างแม่นยำ จะพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อต้องเดิมพันด้วยชีวิตของมนุษย์จริงๆ หน้าต่างสถานะของระบบยังคงส่งเสียงเตือน *ติ๊ดๆ* เป็นจังหวะกระชั้นชิด [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบภารกิจหลัก 'ล้างบางข้อผิดพลาดของระบบ' (System Debugging - SSS Rank)] [เงื่อนไขสำเร็จ: กำจัดโฮสต์หมายเลข 02 (ริน) เพื่อรีเซ็ตโครงสร้างโลกให้กลับสู่ความเสถียร 100%] [รางวัล: ปลดล็อกสกิล 'ผู้สร้างสรรค์' ระดับสูงสุด และสิทธิ์ในการกลับสู่โลกเดิม] "กลับสู่โลกเดิมอย่างนั้นเหรอ..." เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาในโชคชะตา เขายอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาใช้ประโยชน์จากระบบนี้ ไต่เต้าจากเด็กหลังห้องผู้ไร้ค่าจนกลายเป็นผู้เล่นระดับท็อปของอาณาจักรก็จริง แต่ทว่า ทุกหยาดเหงื่อ ทุกรอยแผลเป็น และทุกค่ำคืนที่นั่งวางแผนกลยุทธ์เคียงบ่าเคียงไหล่กับเด็กสาวตระกูลสูงศักดิ์ผู้แบกรับโลกทั้งใบไว้คนนี้ มันไม่ใช่แค่ข้อมูลในฐานข้อมูล แต่มันคือความทรงจำที่มีชีวิต "นายกำลังลังเลอะไรอยู่ เรย์..." เสียงแหบพร่าผ่านเครื่องสื่อสารดังขึ้น รินพยายามฝืนยิงยิ้มเยาะใส่เขา แม้ริมฝีปากซีดเซียวจะมีคราบเลือดไหลซึม "นายมันก็แค่... คนฉลาดที่เห็นแก่ตัวไม่ใช่เหรอ? กดปุ่มนั้นซะ แล้วนายจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ... เหมือนที่นายตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก..." "หุบปากน่า ริน" เรย์ตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ทั้งโกรธระบบบ้าๆ นี่ และโกรธความไร้พลังของตัวเอง เขาค่อยๆ ลดมือลงจากการควบคุมของระบบ หันหลังขวับเผชิญหน้ากับแผงควบคุมหลักที่มีไอคอนสีแดงกระพริบเตือนไม่หยุด ถ้าเขาเลือก 'ระบบ' เขาก็จะเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ ได้รับอิสรภาพ กลับคืนสู่โลกที่เขาจากมา พร้อมกับสถานะเทพเจ้าที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากความตายของคนใกล้ชิด แต่ถ้าเขาเลือก 'มิตรภาพ' เขากำลังท้าทายกฎเกณฑ์ทั้งหมดของจักรวาลนี้ กลายเป็นกบฏที่ระบบต้องตามล่าจนสุดขอบโลก และอาจจะต้องตายไปพร้อมกับริน แต่ทว่า... มนุษย์เราไม่ได้ถูกสร้างมาด้วยโค้ดโปรแกรมนี่นา เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and กวาดสายตาอ่านบรรทัดโค้ดซ่อนเร้นที่ระบบพยายามปิดบังมาตลอด ดวงตาเป็นประกายขึ้นด้วยความฉลาดเป็นกรด เขากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาชอบใช้เวลาพลิกสถานการณ์ในเกมกระดานยากๆ "ระบบ... แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉัน ควบคุมไม่ได้แม้แต่โค้ดแถวสุดท้ายน่ะ?" เรย์ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปลายนิ้วไม่ได้แตะไปที่ปุ่ม 'ยืนยันการกำจัด' แต่รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ชุดคำสั่งย้อนกลับ (Reverse Protocol) ที่เขาแอบคอมไพล์ไว้ตั้งแต่ตอนสู้กับบอสชั้นสามถูกป้อนเข้าไปอย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษรคือการเดิมพันด้วยลมหายใจ [คำเตือน! โฮสต์กำลังละเมิดข้อตกลงระดับสูง!] [ระบบรักษาความปลอดภัยกำลังทำงาน... ทำการรีเซ็ตตัวตนของโฮสต์ใน 3... 2...] "ฉันไม่ได้เป็นกบฏในชุดคลุมดำเพื่อจะมายืนมองเธอยอมแพ้หรอกนะ ริน!" เรย์ตะโกนก้องพร้อมกับทุบฝ่ามือลงบนปุ่มเอ็นเตอร์ครั้งสุดท้าย แสงสีแดงฉานรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีครามสว่างวาบ ร่างของรินที่ถูกตรึงไว้หลุดจากการควบคุม ร่างบางร่วงหล่นลงมาสู่อ้อมแขนของเขาที่พุ่งเข้าไปรับไว้ได้ทันท่วงที แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กลิ้งไปตามพื้นห้องควบคุม ท่ามกลางเสียงระบบที่ระเบิดเสียงเตือนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเย็นชาซบลงกับอกเสื้อของเรย์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่อบอุ่นและมั่นคงของเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยทำตามกติกา "นาย... นายทำบ้าอะไรลงไป รู้ตัวไหมว่าตอนนี้เรากลายเป็นศัตรูกับทั้งระบบแล้วนะ!" รินกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาบางเริ่มปิดลงด้วยความอ่อนเพลีย แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มจางๆ อย่างโล่งอก "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ใช่คนดีเด่นอะไร..." เรย์กระชับกอดร่างในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกที่แตกละเอียดออกไปเบื้องนอก ซึ่งบัดนี้ ท้องฟ้าของโลกแฟนตาซีได้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสนิท พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของกองกำลังทหารแห่งระบบที่กำลังเคลื่อนพลมาปิดล้อมตึก [ประกาศฉุกเฉินระดับ SSS: โฮสต์ 'เรย์' และเป้าหมาย 'ริน' ถูกระบุสถานะเป็น 'กบฏนอกรีต'] [หน่วยล่าสังหาร 'เงาปฐพี' ได้ปรากฏตัวขึ้น ณ พิกัดปัจจุบันแล้ว...] เงาร่างนับร้อยในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมอาวุธเรืองแสงปรากฏกายขึ้นจากความว่างเปล่า ปิดตายทุกเส้นทางหนี และที่น่ากลัวที่สุดคือ บุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากมิติแยกตรงหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบหยุดหายใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจต้องเต้นระรัวไปกับเรย์และรินในตอนนี้ด้วยนะคะ!