ความจริงที่น่าตกใจเกี่ยวกับโลกใบนี้

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่ลอยวนเวียนอยู่เบื้องหน้ากำลังส่งเสียงเตือน *ติ๊ด... ติ๊ด...* เป็นจังหวะจะโคนราวกับเสียงชีพจรของเครื่องจักรกลขนาดยักษ์ เรย์หรี่ตามองตัวเลขค่าพลังความต้านทานระบบที่ร่วงหล่นลงอย่างน่าใจหาย จากร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ตอนนี้มันดิ่งลงมาแตะที่สิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์แล้ว กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นโอโซนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทดลองใต้ดินชั้นลึกที่สุดของสถาบันวิจัย "นายกำลังคิดอะไรอยู่ เรย์" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกังวลระคนเหนื่อยล้าของรินดังขึ้น เธอใช้มือเรียวบางปัดเศษฝุ่นออกจากไหล่เสื้อกราฟิกสูทสีเข้ม ดวงตาสคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากสายเคเบิลระโยงระยางและหลอดทดลองแก้วที่แตกกระจาย เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนพื้นผิวโต๊ะคอนโซลควบคุมรัวเร็ว รหัสโค้ดชุดแล้วชุดเล่าถูกป้อนเข้าไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ทักษะ [การคำนวณขั้นเทพ ระดับ Max] ของระบบกำลังทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งถูกปลดล็อกออกมาจากฐานข้อมูลลับระดับพรีเมียม "ฉันกำลังคิดว่า... พวกเราถูกต้มเปื่อยมาตลอดชีวิตค่ะ ริน" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววขี้เล่นมาโดยตลอด บัดนี้กลับนิ่งสนิทและเต็มไปด้วยประกายความตื่นตะลึงระคนเยือกเย็น รินชะงักไปเล็กน้อย เธอก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่แผนที่ทวีปหรือรายชื่อมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนที่พวกเขาคุ้นเคยอีกต่อไป แต่มันคือโครงสร้างสามมิติขนาดใหญ่ที่จำลองภาพโลกทั้งใบ... ในรูปแบบของกล่องทดลองกระจกใส "นี่มัน..." รินสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไร้สีเลือด "ส1ภาพแวดล้อมจำลอง? ทวีปที่เราอยู่ เมืองที่เราเติบโต... ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ของจริงเหรอ?" "ไม่ใช่แค่ไม่ใช่ของจริงค่ะ แต่มันคือ 'ห้องกระจกสังเกตการณ์' ขนาดมหึมาต่างหาก" เรย์เลื่อนหน้าจอให้ขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นเส้นกราฟแสดงอัตราการเติบโต ค่าประสบการณ์ และพฤติกรรมของมนุษย์นับล้านคนที่ถูกจัดเกรดไว้ราวกับปศุสัตว์ในฟาร์ม "ดูรหัสประจำตัวของพวกเราสิคะ ริน... นายรินรุจน์ และเด็กสาวอัจฉริยะจากตระกูลชั้นสูงอย่างเธอ ก็มี 'รหัสบาร์โค้ด' ฝังอยู่ใต้ชั้นผิวหนังตั้งแต่เกิดเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะเราพิเศษ แต่เพราะเราเป็น 'ตัวแปรควบคุม' ในการทดลองชุดที่ห้าพันสองร้อยสิบสี่ต่างหากล่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินยืนนิ่งค้างราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความจริงอันโหดร้ายและไร้ความปรานีนี้หนักหนาเกินกว่าที่สมองอันปราดเปรื่องของเธอจะประมวลผลได้ทันท่วงที โลกที่เธอยึดมั่น โลกที่เธอต้องแบกรับความคาดหวังและต่อสู้เพื่อปกป้องมาตลอด... แท้จริงแล้วเป็นเพียงสนามเด็กเล่นของสิ่งมีชีวิตเบื้องบนที่กำลังนั่งจิบชาและมองดูพวกเขาวิ่งวนอยู่ในเขาวงกต "น่าขันสิ้นดี..." รินหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความหยันเย้ยตนเอง "ที่เราเคยคิดว่าการก้าวขึ้นสู่จุด1สูงสุดของหอคอยคือนิพพาน ที่แท้เราก็เป็นแค่หนูตะเภาที่วิ่งอยู่บนกงจักรไฟฟ้า" "อย่าเพิ่งหมดหวังไปสิคะ คุณหนู" เรย์เอื้อมมือไปคว้ามือเรียวเย็นเฉียบของรินมากุมไว้แน่นสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา "ในเมื่อพวกมันสร้างสนามทดลองนี้ขึ้นมาเพื่อดูความบันเทิง... งั้นเราก็แค่ต้องทำให้เกมนี้มันพังคามือพวกมันก็พอไม่ใช่เหรอคะ?" *ติ๊ด! เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้นอีกครั้ง* คราวนี้หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ของระบบที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ (Admin Access) โดยบุคคลภายนอก] [สถานะ: กำลังเริ่มกระบวนการล้างข้อมูล (System Wipe) ในอีก 180 วินาที] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตทั้งหมดภายในสนามทดลองเขต A จะถูกรีเซ็ตค่าความทรงจำและสถานะกลับสู่ศูนย์] "ให้ตายสิ เร็วเกินคาดแฮะ" เรย์สบถออกมาเบาๆ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับยกสูงขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าครั้งไหนๆ "ดูเหมือนว่าผู้สร้างเขาจะเริ่มหงุดหงิดที่เราดันรู้ความลับเข้าซะแล้วสิคะ" รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งทั้งหมดกลับคืนมา แววตาที่เคยหม่นหมองกลับมาคมกริบและเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกครั้ง เธอดึงดาบคาตานประจำกายออกจากฝัก เสียงคมดาบเสียบสีกับหนังดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "ถ้าพวกมันอยากรีเซ็ตเรานัก... เราก็ต้องแสดงให้พวกมันเห็นว่า หนูตะเภาตัวนี้มีเขี้ยวเล็บที่คมกริบแค่ไหน" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พลางก้าวมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเรย์ เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์ครั้งสุดท้ายเพื่อส่งคำสั่งระเบิดทำลายเสาอากาศส่งสัญญาณหลักของสถาบันวิจัยทิ้งทันที เพื่อตัดการเชื่อมต่อกับโลกภายนอกชั่วคราว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเริ่มกะพริบถี่ๆ และในวินาทีที่ตัวเลขถอยหลังกำลังจะหยุดลงที่ศูนย์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องหน้า พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องทดลอง ประตูนิรภัยด้านหลังกำลังถูกตัดด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูง ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้นผ่านควันจางๆ พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังพวกเขา และน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกที่เอ่ยขึ้นผ่านระบบสื่อสาร... "พบเป้าหมาย... ดำเนินการกำจัดผู้ละเมิดกฎทันที... *สวัสดี เจ้าหนู เรย์ และ... ริน*" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจต้องเต้นระรัวไปกับเรย์และรินในตอนนี้ด้วยนะคะ!