กาแฟถ้วยนั้น

"เฮ้ย! คิม รัน! พวกแกสองคน... กำลังทำอะไรกันวะเนี่ย?!" เสียงตะโกนแหวกอากาศของกรณ์ดังลั่นห้องทำงานกระจกใส จนเอกสารบนโต๊ะเกือบจะปลิวตามแรงอารมณ์ รันสะดุ้งสุดตัว รีบผละมือออกจากปกเสื้อเชิ้ตของคิมหันต์ที่เผลอขยำจนยับยู่ยี่เมื่อครู่ ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความขัดแย้งระหว่างความตกใจกับความรำคาญ ขณะที่ท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในย่านธุรกิจ กลับยืนจัดปกเสื้อตัวเองหน้าตาเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว คิมหันต์ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ามีความหงุดหงิดฉายชัดอยู่ใต้ความเรียบเฉยนั้น "หูหนากลวงหรือไงกรณ์ ถึงได้เข้ามาโดยไม่เคาะประตู" "กูไม่ได้หูหนากลวง แต่ตากูเนี่ยมันเห็นจะๆ! เมื่อกี้... มือเธอกำลังกระชากคอเสื้อแกอยู่ใช่ไหมรัน หรือพวกแกกำลังซ้อมปล้ำกันในเวลางาน?" กรณ์ยังคงลอยหน้าลอยตาแซو พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ถ้าคุณกรณ์ว่างมากจนไม่มีงานทำ แนะนำให้กลับไปเคลียร์กองเอกสารบนโต๊ะตัวเองนะคะ... อ้อ พอดีฉันมีธุระต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนค่ะ" พูดจบ ดีไซเนอร์สาวก็หมุนตัวเดินจ้วงอารมณ์ออกจากห้องไปอย่างไม่คิดจะเหลียวหลัง ทิ้งให้คิมหันต์มองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยประกายตาที่ยากจะคาดเดา "โห... สายตาเมื่อกี้นี้ ดุเป็นบ้าเลยว่ะคิม แกไปทำอีท่าไหนให้คนสวยเขาของขึ้นขนาดนั้นวะ" กรณ์ยักคิ้วหลิ่วตา เดินเข้าไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงอย่างถือวิสาสะ คิมหันต์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมกริบมองไปยังแก้วกาแฟบนโต๊ะที่ยังส่งไอจางๆ แก้วนั้นไม่ใช่กาแฟสำเร็จรูปจากตู้กดอัตโนมัติชั้นล่าง และไม่ใช่กาแฟแบรนด์ตลาดทั่วไป แต่มันคือโคลด์บริวสูตรพิเศษที่ผ่านการสกัดด้วยอุณหภูมิและความเร็วที่แม่นยำ ซึ่งถ้าไม่ใช่ร้านโปรดแถวสุขุมวิท ก็ไม่มีทางหาดื่มได้ในย่านนี้ "มองอะไรวะ หรือติดใจรสชาติกาแฟที่ยัยรันเอามาวางประชด?" กรณ์แซิวยิ้มๆ เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเพื่อน "ปากเสีย" คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับหยิบแก้วกาแฟนั้นขึ้นมาหมุนดูเบาๆ "กาแฟบ้าอะไร ละเอียดอ่อนชะมัด... สัดส่วนเมล็ดกาแฟคั่วกลางค่อนไปทางอ่อน บอดี้ต้องไม่หนักเกินไป ไม่งั้นจะกลบรสชาติฟรุตตี้ของกลิ่นเบอร์รี่... คนอะไร ชงกาแฟเรื่องมากชิบหาย" "อ้าว ทีแรกทำเป็นปากแข็ง บอกว่าเหม็นกลิ่นคั่วเข้ม ไม่แตะกาแฟหวานๆ ของเขา แล้วตอนนี้มานั่งวิจารณ์รสชาติละเอียดยิบ เป็นไงล่ะ... โดนใจเฮียคิมคนปากแข็งเข้าให้แล้วสิ" "ใครบอกว่าโดนใจ" คิมหันต์วางแก้วลงทันควันราวกับมันร้อนนักหนา สีหน้ากลับมาบึ้งตึงกลบเกลื่อนพิรุธ "ฉันแค่ติเพื่อก่อ ดีไซเนอร์ควรเอาเวลาไปคิดเรื่องลายผ้า ไม่ใช่มานั่งสุนทรีย์กับการผสมคาเฟอีนในเวลาทำงาน" "ปากแข็งชิบหาย... ระวังเถอะ วันหนึ่งถ้าเขาเลิกใส่ใจแกขึ้นมาจริงๆ แกนั่นแหละที่จะดิ้นพล่านเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวก" กรณ์ส่ายหัวอย่างระอาให้กับความซึนเดระขั้นเทพของเพื่อนรัก คิมหันต์เลือกที่จะเมินคำพูดของเพื่อน เขาตวัดสายตากลับมาที่กองแบบร่างเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ที่รันเพิ่งส่งตรวจ แต่ไม่รู้ทำไม... สมาธิที่เคยมีมันกลับกระเจิงไปหมด ภาพใบหน้าเรียวสวยที่เชิดใส่เขาเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รวมถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นคาเฟอีนที่ติดอยู่ปลายจมูก ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจตัวเอง มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟถ้วยเดิมขึ้นมาอีกครั้งอย่างเผลอไผล เขายกขึ้นจิบช้าๆ รสชาตินุ่มละมุนที่ติดปลายลิ้นทำให้คิ้วเข้มคลายลงโดยไม่รู้ตัว คนอะไร... แม้แต่เรื่องกาแฟก็ยังทำให้คนอื่นหงุดหงิดจนสลัดไม่หลุด เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศในแผนกดีไซน์ค่อนข้างเงียบสงบ รันกำลังก้มหน้าก้มตาแก้รายละเอียดลายพิมพ์ผ้าบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างตั้งใจ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต รันเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ็ดคนที่เสียมารยาท แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเห็นว่าเป็นคิมหันต์ ท่านประธานหนุ่มยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหล่อเหลานั้นบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ "มีอะไรคะท่านประธาน ถ้าเรื่องงาน ส่งอีเมลมาก็ได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องเดินมาถึงนี่" รันเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย คิมหันต์ไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนชิดโต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนรันต้องขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย "พรุ่งนี้... ตอนสิบโมงเช้า เอาแฟ้มดีไซน์ทั้งหมดไปสรุปที่ห้องทำงานฉันคนเดียว" คิมหันต์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันแฝงความเผด็จการไว้เต็มเปี่ยม "ทำไมต้องไปที่ห้องคุณคะ คุยตรงนี้ก็ได้ หรือจะให้ฉันส่งไฟล์ให้-" "ฉันไม่ชอบคุยงานผ่านหน้าจอ และฉันไม่ชอบให้มีเสียงรบกวน" คิมหันต์ตัดบท ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโต "และที่สำคัญ... กาแฟถ้วยเมื่อเช้า ที่คุณชงมาประชดฉัน... พรุ่งนี้เอามาใหม่อีกแก้ว เอาแบบเดิม ห้ามชงผิดสูตรเด็ดขาด" รันอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น "นี่คุณ... สั่งให้ฉันไปประชุมไม่พอ ยังจะให้ฉันเป็นบาริสต้าส่วนตัวให้อีกเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ!" คิมหันต์โน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาจนห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสจนรันต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนก "ไม่ได้ฝัน..." คิมหันต์กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่อันตรายต่อหัวใจคนฟังที่สุด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ อย่างเจ้าเล่ห์ "ถ้าชงมาถูกใจ... ฉันอาจจะพิจารณาผ่านแบบดีไซน์ของคุณให้เร็วกว่ากำหนดก็ได้นะ... รันต์รวี" รันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะแนบชิด ดวงตาคมกริบของคิมหันต์พราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเย็นชา ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของมีนที่ผลักประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส "พี่คิมคะ... อยู่นี่เอง มีนเอาเอกสารงบประมาณมาให้เซ็นค่ะ พอดีเลย... รันต์รวีก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย" คิมหันต์ผละตัวออกทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่รันรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาคมของคิมหันต์ตวัดมองมีนด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด... แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญออกไป เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของรันก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งตรงมาถึงหน้าจอ ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความคุคามเป็นความเยียบเย็นในพริบตา *ข้อความบนหน้าจอระบุสั้นๆ แต่ทำเอารันถึงกับหน้าถอดสี:* **"ระวังตัวไว้ให้ดี... ของที่เธอซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดโปงเร็วๆ นี้"** รันชะាំងงัน มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปสบตากับคิมหันต์ที่กำลังมองหน้าจอของเธอด้วยแววตาดุดันและเฉียบคมขึ้นทันที! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันมาตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ