ย้ายเข้าถ้ำเสือ

เสียงกุญแจกระทบกับพื้นผิวหินอ่อนราคาแพงดัง *กริ๊ก* เบา ๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบสงบของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด รันต์รวี หรือ ‘รัน’ ยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู มือข้างหนึ่งยังกำสายสะพายกระเป๋าหนังใบโปรดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบพื้นที่โล่งกว้างสไตล์โมเดิร์นลักชูรีที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเข้มขรึม สะท้อนรสนิยมดิบเท่แต่เย็นชาของเจ้าของห้องได้อย่างสมบูรณ์แบบ... ช่างเหมือนเจ้าของบ้านไม่มีผิดเพี้ยน เย็นเยียบ ไร้หัวใจ และน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "ยืนเป็นเสาหลักเมืองอยู่ตรงนั้น คิดค่าเช่าแพงนะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นดังขึ้นจากทางเคาน์เตอร์ครัวบิวต์อิน คิมหันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่ท่อนแขนแกร่ง เขากำลังถือแก้วน้ำอุ่นด้วยมือข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองผู้บุกรุกที่เขายอมอนุญาตให้ ‘ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคา’ ด้วยเหตุผลทางธุรกิจและความจำเป็นบางอย่างที่เขาไม่มีทางยอมรับออกมาตรง ๆ ว่ามันคือความห่วงใย รันแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เธอป้องปากทำท่ากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินราคา "ค่าเช่าแพงเหรอคะ... เอ๊ย... ครับ? พูดผิดไปนิด พอดีช่วงนี้ลิ้นมักจะพันกันเวลาเจออะไรที่มันปลอม ๆ น่ะครับ" รันเน้นเสียงคำว่า *ครับ* หนักแน่นเป็นพิเศษเพื่อประชดประชันร่างสูงที่ยืนกอดอกมองอยู่ก่อนแล้ว คิมหันต์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยย่นที่หว่างคิ้วบอกชัดเจนว่าความอดทนของเขาต่อผู้หญิงคนนี้กำลังจะหมดลงในไม่กี่วินาที "ปากดีตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าห้องแรกสินะ รันต์รวี" "ขอบคุณที่ชมครับ เฮียคิม" รันลากกระเป๋าเดินทางใบโตเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต เธอจงใจลากล้อกระเป๋าให้เกิดเสียงดังครูดคราดบนพื้นหินอ่อนขัดเงาเพื่อกวนประสาทคนจอมเผด็จการ "ว่าแต่... ห้องนอนของดิฉัน... เอ่อ ของผม อยู่ตรงไหนล่ะครับ ประธานคิมผู้ยิ่งใหญ่" คิมหันต์วางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *กึก* จนน้ำกระฉอกเล็กน้อย เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วจนรันต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ระหว่างพนักโซฟาหนังแท้กับลำตัวของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และกลิ่นกายสะอาดสะอ้านลอยเข้าปะทะจมูกจนรันเผลอกลั้นหายใจ ใกล้ชิดเกินไปแล้ว... บ้าจริง! "ห้องของเธอ..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดริมใบหู "อยู่ตรงข้ามห้องฉัน... และจำกฎข้อแรกให้ขึ้นใจ ห้ามเข้ามายุ่มย่ามฝั่งของฉันเด็ดขาด ถ้าไม่อยากถูกโยนออกไปนอกตึกทั้งกระเป๋า" รันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปทันทีแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน "อุ๊ย กลัวจังเลยครับ... แต่บังเอิญผมเป็นคนความจำสั้น แถมยังชอบละเมอเดินละเมอไปทั่วซะด้วยสิ เฮียต้องระวังห้องนอนตัวเองให้ดีแล้วล่ะครับ เกิดผมเปิดประตูผิดไปเจอตอนเฮีย... เอ่อ แก้ผ้าอยู่พอดี ใครกันแน่ที่จะต้องอาย" คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยเพลิงโทสะผสมความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เขาก้มมองเรียวปากอิ่มที่ขยับเถียงฉอด ๆ ไม่หยุดนิ่งนั่นด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวระคนอยากจะหาอะไรมาปิดปากดื้อด้านนี่เสียให้เข็ด "ปากดีแบบนี้... น่าลองพิสูจน์ดูสักตั้งไหมว่าเธอจะกล้าเปิดเข้ามาจริงอย่างที่พูดหรือเปล่า" คิมหันต์กระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียวจนรันสะท้านเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งร่างด้วยความตกใจและวูบวาบแปลกประหลาด รันรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกสุดแรง เธอถอยก้นขวิดไปชนกับพนักโซฟาเต็มรัก หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ (และบางส่วนที่ไม่อยากยอมรับว่ามันคือความเขิน) "ถอยไปเลยนะ! ไอ้คนฉวยโอกาส ปากปีศาจ!" "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เธอมโนไปเองต่างหาก รันต์รวี" คิมหันต์ผละออกมายืนตัวตรง สีหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาเหมือนเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้เพิ่งแกล้งกระซิบยั่วเย้าเธอจนใจสั่นเล่น ๆ "จัดการข้าวของของเธอให้เรียบร้อย อีกสิบนาทีฉันจะสั่งฟาสต์ฟู้ดมากิน ถ้าไม่อยากอดก็ลงมาเคลียร์พื้นที่ครัวซะ" พูดจบ ประธานหนุ่มก็หมุนตัวเดินดุ่ม ๆ เข้าไปยังโซนห้องทำงานส่วนตัวของเขาทันที ปล่อยให้รันยืนกำมือแน่น หายใจฮึดฮัดอยู่กลางห้องโถงคนเดียว "ไอ้ผู้ชายซึนเดระ... ปากแข็งใจร้าย! คอยดูเถอะ แม่จะกวนประสาทให้บ้านแตกไปข้างเลย!" รันบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้มหน้าลากกระเป๋าเดินทางมุ่งตรงไปยังห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้ เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็ต้องพบกับความจริงที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ... ห้องนอนถูกจัดแต่งไว้อย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา และที่สำคัญ เตียงนอนหันหน้าตรงกับระเบียงกระจกใสที่สามารถมองเห็นวิวกรุงเทพฯ ได้แบบ 180 องศา และ... มันเชื่อมต่อกับระเบียงห้องของคิมหันต์พอดิบพอดี! "ให้ตายเถอะ... นี่มันย้ายเข้าถ้ำเสือชัด ๆ!" รันสบถเบา ๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความเงียบสงบในห้องของรันถูกคั่นด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบา ๆ จากทางระเบียง รันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเดินไปแหวกม่านออกดู ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคิมหันต์ยืนกอดอกพิงกระจกฝั่งระเบียงของเขา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย รันเปิดประตูกระจกออกไปปะทะสายลมยามเย็นเบา ๆ "มีอะไรอีกครับ คุณประธาน? หรือกลัวผมเหงาจนต้องมาหาเรื่องทะเลาะอีกรอบ" คิมหันต์ไม่ได้ตอบคำถามทันที สายตาคมกริบมองสำรวจท่าทางกวน ๆ ของคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอโชว์ข้อความบางอย่างมาจ่อกระจกให้อ่าน "ยัยตัวแสบ... เพื่อนสนิทเธอที่ชื่อกรณ์ ส่งข้อความมาฟ้องฉันว่า..." คิมหันต์เว้นจังหวะ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงด้วยประกายอันตรายบางอย่างที่ทำให้รันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "...ว่าเธอแอบเอาเหล้าบ๊วยขวดโปรดซ่อนไว้ในกระเป๋าเดินทางใช่ไหม?" รันเบิกตากว้างทันที มือไม้เย็นเฉียบขึ้นมาดะดาน "ไอ้... ไอ้กรณ์ทรصد! ขายเพื่อนหน้าด้าน ๆ เลยนะแก!" ทว่าในวินาทีที่รันกำลังจะหันหลังวิ่งหนีกลับเข้าห้อง ประตูระเบียงฝั่งของคิมหันต์ก็ถูกผลเปิดออกอย่างไร้เสียง เตะตัดหน้าความตั้งใจของเธอ... ร่างสูงใหญ่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง รั้งตัวเธอเข้าไปปะทะแผงอกอย่างแรงจนลมหายใจสะดุด "คิดจะซ่อนของผิดกฎระเบียบคอนโดฉันตั้งแต่คืนแรกเลยเหรอ หืม... รันต์รวี?" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม แววตาคมกริบของคิมหันต์ในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากปากร้ายอย่างแนบเนียน... และก่อนที่รันจะได้ทันอ้าปากเถียงกลับไปสักคำ ประตูห้องนอนด้านหน้าของเธอก็ส่งเสียง *ติ๊ด* พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ผลักเข้ามาหน้าตาเฉยโดยไม่ได้รับอนุญาต! "เฮ้ย! คิม รัน! พวกแกสองคน... กำลังทำอะไรกันวะเนี่ย?!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมยุทธ์เสื้อแพร" เสมอมานะครับ