ปฏิบัติการตามหาตัว

"ถ้าคุณยังเดินหนีผมอีกก้าวเดียว ผมจะอุ้มคุณพาดบ่าต่อหน้าคนครึ่งคลังสินค้านี่แหละ รันต์รวี!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันพร้อมแรงบีบกระชับที่ข้อศอก ทำเอาคนที่กำลังเร่งฝีเท้าหนีต้องชะงักกึก รันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนหายใจหอบฮืด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย สภาพของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลและเนี๊ยบกริบเสมอในสายตาลูกน้อง ตอนนี้กลับยับยู่ยี่ไม่เป็นท่า เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยกระดุมบนสองเม็ด เนกไทถูกดึงออกจนหลวมโครก และที่สำคัญ... แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธขึง แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดหยิ่งผยอง นี่คือบทสรุปของความพยายามที่เขาวิ่งตามหาเธอทั่วเมืองหลวงตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา หรือมันคือจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมกันแน่นะครับ "ปล่อยค่ะ... อ๊ะ ปล่อยมือฉันนะเฮียคิม!" รันสะบัดแขนหนี แต่มีหรือที่คỗมพันธนาการจากคนตัวโตจะยอมหลุดง่ายๆ กลับกัน เขากลับกระชากร่างบางเข้าไปชิดอกจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับลาดไหล่ของเธอ "ไม่ปล่อย! ตามหาแทบพลิกแผ่นดิน พอเจอแล้วจะให้ปล่อยง่ายๆ ได้ยังไง คุณเก่งนักนะรัน กล้าดียังไงถึงปิดโทรศัพท์หนี แถมยังหอบเสื้อผ้าหนีออกจากคอนโดผมดื้อๆ แบบนั้น" คิมหันต์กัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ใช่ลูกน้องในโอการของเฮียนะ ถึงต้องมารายงานตัวทุกฝีก้าว อีกอย่าง... ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่ 'ย้ายออก' เพราะหมดสัญญากับการเป็น... เอ่อ ผู้ร่วมอาศัยจำเป็นแล้วต่างหาก" รันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน คิมหันต์แค่น "หึ" ในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก แต่มันช่างดูฝืนเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับประกายความร้อนรนในดวงตา "หมดสัญญา? ใครเป็นคนกำหนด? ผมยังไม่ได้เซ็นอนุมัติให้ออกจากชีวิตผมสักนิด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ทว่าประโยคหลังกลับหลุดลอดออกมาด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อย "คุณคิดว่าการเดินหนีผม หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วทิ้งกระดาษโน้ตแปะไว้ที่เคาน์เตอร์ครัวแค่สองบรรทัด... มันคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เขาทำกันอย่างนั้นเหรอ รัน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงเครื่องจักรในโกดังเก็บสินค้าเก่าแก่ริมแม่น้ำดูเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา เมื่อสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันอย่างไร้การหลบ รันเม้มริมฝีปากแน่น ภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว ภาพที่เธอเห็นเขายืนคุยกับมีนอย่างสนิทสนมริมระเบียงห้องทำงาน โดยมีรอยยิ้มและท่าทีที่เธอไม่เคยได้รับจากเขาปรากฏอยู่บนใบหน้านั้น มันคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความอดทนพังทลาย ความรู้สึกน้อยใจที่สะสมมานานระเบิดออกจนกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่จะเดินออกมา "แล้วสิ่งที่เฮียทำกับมีนเมื่อคืนล่ะ มันคือสิ่งที่ผู้ใหญ่ที่กำลังจีบคนอื่นเขาทำกันหรือไงคะ?" รันสวนกลับ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความน้อยใจที่เผลอหลุดลอดออกมา "ถ้าเฮียยังสนุกกับการบริหารเสน่ห์ให้คนอื่น ทั้งที่ปากก็บอกว่า... ช่างเถอะค่ะ เฮียจะทำอะไรมันก็สิทธิ์ของเฮีย แต่ช่วยกรุณาอย่าลากฉันเข้าไปอยู่ในวงจรอุบาทว์ความสัมพันธ์แบบนั้นอีกเลย" คิมหันต์ชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตระหนักรู้ "คุณหมายถึงเรื่องมีนเมื่อคืนเหรอ? รัน... คุณกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะ ยัยนั่นแค่..." "พอเถอะค่ะ ไม่อธิบายมันจะดูเท่กว่านะเฮีย" รันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เธอออกแรงผลักอกแกร่งเต็มแรงจนคิมหันต์ต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดโอกาสให้เธอหมุนตัวเตรียมวิ่งหนีอีกครั้ง แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ไวกว่าที่คิด คิมหันต์พุ่งตัวคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้าหนี แรงดึงมหาศาลทำให้รันเซถลาเข้าไปกระแทกกับอ้อมอกแกร่งอีกรอบ ครั้งนี้อ้อมกอดของเขาแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ล้อมกรอบเธอไว้จนแทบ "ปล่อยฉันบอกว่า..." "ถ้าไม่อยากให้ผมจูบคุณโชว์คนงานนับร้อยชีวิตตรงนี้ ก็หุบปากแล้วฟังผมพูดให้จบ!" คิมหันต์คำรามเสียงต่ำชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้รันนิ่งงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำขู่ที่คาดไม่ถึง "เฮีย... ทุเรศที่สุด" "ยอมรับว่าทุเรศเฉพาะกับคุณคนเดียวนั่นแหละ" คิมหันต์ผ่อนลมหายใจยาว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนล้าและจริงจังอย่างที่รันไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาข้างหนึ่งเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นประคองแก้มเนียนไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มอย่างเผลอไผล "เรื่องมีน... ผมไม่ได้นัดแนะ ยัยนั่นมาดักรอผมที่บริษัทตั้งแต่เย็นโดยที่ผมไม่รู้เรื่อง และก่อนที่คุณจะสติแตกหนีออกมา... ผมไล่ยัยนั่นตะเพิดกลับไปตั้งแต่สามนาทีแรกแล้วต่างหาก รัน" รันกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลคำพูดของคนตรงหน้า "จริงเหรอ..." "ผมเคยโกหกคุณหรือไง?" คิมหันต์ย้อนถาม เสียงทุ้มเริ่มกลับมามีความเย่อหยิ่งเจือความเอ็นดูตามสไตล์เดิม "มีแต่คุณนั่นแหละที่ชอบมโนไปเอง ตัดสินผมฝ่ายเดียว แล้วก็วิ่งหนีปัญหาเหมือนเด็กๆ" "ฉันไม่ได้..." "ไม่ต้องแก้ตัว" เขาขัดขึ้นทันควัน ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สื่อความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "รู้ไหมว่าผมตามหาคุณตั้งแต่ตีสาม ขับรถวนหาแทบทุกที่ที่คุณชอบไป จนป่านนี้ยังไม่ได้นอนสักงาที... และสาบานได้เลยนะรัน ถ้าผมจับตัวคุณไม่ทันในวันนี้ ผมคงอาละวาดเผาบริษัทตัวเองทิ้งจริงๆ แน่" น้ำเสียงจริงจังและแววตาเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง ทำเอาหัวใจที่พยายามแข็งกระด้างของรันกระตุกวูบ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนต้องหลบสายตาคู่นั้น "ใครใช้ให้ตามหาล่ะคะ..." เธอพึมพำเสียงเบาหวิว แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ก็คนมันรัก... เอ้ย!" คิมหันต์ชะงักกึก สีหน้าหล่อเหลาฉายแววเหวอเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดปากคำต้องห้ามออกมา ก่อนที่เขาจะรีบกลบเกลื่อนด้วยการกระแอมไอแล้วเชิดหน้าขึ้นตามฟอร์มปากแข็ง "หมายถึง... ก็คนมันเป็นห่วงในฐานะเพื่อนร่วมงาน... เอ๊ย ในฐานะเจ้าหนี้ที่ยังไม่ได้ทòiเงินค่าเช่าห้องต่างหาก!" รันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทีเก้ๆ กังๆ ของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ที่ตอนนี้ร่างสูงใหญ่กลับหดเหลือเท่าลูกหมาตัวน้อยในสายตาเธอ "เจ้าหนี้เหรอคะ? งั้นก็เชิญตามมาเก็บเงินที่คอนโดฉันก็แล้วกัน... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าวันนี้ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์ต้อนรับเท่าไหร่" รันแกล้งลอยหน้าลอยตาพูด พร้อมกับส่งยิ้มยั่วเย้าที่ทำเอาคิมหันต์คันไม้คันมืออยากจะฟาดก้นคนตัวแสบสักที "ได้! ไปก็ไป..." คิมหันต์ยกย่องมุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าค่าปรับฐานหนีคดี... ผมคิดเป็น 'ดอกเบี้ยทางกาย' นะครับคุณรันต์รวี" ทว่าในจังหวะที่คิมหันต์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาหมายจะขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่เพื่อเป็นการลงโทษคนดื้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังโกดัง "เฮียคิม! อยู่นี่เอง ผมตามหาซะทั่ว... อุ๊ย! ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" กรณ์ที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนขบขัน เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับดีไซเนอร์สาวคนเก่งในสภาพที่ดูไม่จืดเลยสักนิด คิมหันต์ชะงักค้าง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนกรณ์ต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวแก็กๆ "กรณ์..." คิมหันต์กดเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความเคืองแค้น "มึงตาย...!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความคลั่งรักของเฮียคิมและยัยรันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!