เกราะป้องกัน

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบพื้นดัง *“แคว่ก”* ท่าماมกลางความเงียบงันระดับปวดยุคหินของแผนกออกแบบ ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานของรันดิ่งลงเหวในชั่วพริบตา รันตวัดสายตามองเอกสารดีไซน์ชิ้นสำคัญที่ถูกฉีกขาดเป็นสองท่อนตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับผู้จัดการฝ่ายบุคคลและกลุ่มพนักงานอาวุโสที่ยืนล้อมกรอบด้วยแววตาสะใจระคนสมเพช พวกเขากำลังรอให้เธอร้องไห้ หรือไม่ก็ก้มหัวยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อตามแผนการสกปรกที่ถูกเซ็ตเอาไว้ตั้งแต่เช้า “ไหนลองอธิบายมาสิครับคุณรันต์รวี ว่าทำไมงานเอ็กซ์คลูซีฟของลูกค้ารายใหญ่ถึงไปโผล่อยู่ที่โต๊ะของคู่แข่งได้ หรือว่าคุณคิดจะขายความลับบริษัทเพื่อแลกกับผลประโยชน์ส่วนตัว?” เสียงหัวหน้าแผนกกล่าวหาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน จงใจประกาศให้คนทั้งฟลอร์ได้ยินทั่วกัน รันแค่นยิ้มมุมปาก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าคู่สนทนา แต่รัศมีRทัศนคติและความสตรองกลับแผ่ขยายจนอีกฝ่ายต้องชะงัก “ถ้าสมองของคุณมีรอยหยักมากกว่านี้สักนิดก็น่าจะคิดได้นะครับว่า งานชิ้นนี้ฉันเป็นคนคุมโปรเจกต์เองตั้งแต่ต้น ถ้าฉันจะขายความลับจริง ฉันคงไม่โง่เอาหลักฐานมาทิ้งไว้บนโต๊ะให้พวกคุณหยิบไปเป็นข้ออ้างบีบฉันออกหรอกครับ... หรือว่าตรรกะแบบนี้มันยากเกินกว่าความเข้าใจของพวกคุณไปหน่อย?” “นี่คุณรัน! ปากดีนักนะ! หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังกล้าแถอีกเหรอ!” มือที่ถือเอกสารฉีกขาดเงื้อง่าขึ้นด้วยความโมโหเมื่อเจอฝีปากคมกริบตอกกลับจนหน้าชา แต่ก่อนที่ฝ่ามือจะตกลงมากระทบผิวแก้มเนียน เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดก็ดังแทรกขึ้นผ่ากลางอากาศ “ถ้ากล้าแตะต้องตัวคนของผมแม้แต่ปลายนิ้ว... เตรียมตัวหางานใหม่ทำได้เลยครับ” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีราวกับผึ้งแตกรัง เมื่อร่างสูงโปรดของคิมหันต์ หรือที่ทุกคนในบริษัทต่างขนานนามให้ลับหลังว่า "เฮียคิม" ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยย่างกรายมาเหยียบแผนกปฏิบัติการทั่วไปด้วยตัวเอง ปรากฏกายขึ้นที่ริมทางเดิน สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับฉายแววดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังโกรธเกรี้ยว รันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ก้าวเข้ามาบังร่างเธอไว้มิดชิดอย่างถือวิสาสะ เฮียคิม... ลงทุนเดินมาถึงนี่ด้วยตัวเองเนี่ยนะ? “บ... ท่านประธาน!” หัวหน้าแผนกหน้าถอดสี ละล่ำละลักละลานตาทำตัวไม่ถูก “คือว่าเรากำลังจัดการพวกหนอนกระเทือนบริษัท... เอ๊ย หนอนบ่อนไส้ครับท่าน” “หนอนบ่อนไส้เหรอครับ?” คิมหันต์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างเย็นเยียบจนคนฟังขนหัวลุก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยร่น “คนที่ส่งเอกสารฉีกๆ นี่ให้พวกคุณ... เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทผมได้เลย เพราะตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของมันพอดี” สิ้นคำพูดนั้น สายตาทุกคู่ในออฟฟิศก็หันขวับไปมองที่หน้าโต๊ะทำงานของหัวหน้าแผนกทันที บนโต๊ะมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่จ่าหน้าถึงบริษัทคู่แข่งวางอยู่หลาบตา หลักฐานมัดตัวแน่นหนaจนดิ้นไม่หลุด บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รันมองแผ่นหลังของคนตัวโตกว่าที่ยืนค้ำฟ้าปกป้องเธออย่างเปิดเผย หัวใจเจ้ากรรมที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับเริ่มรัวเร็วจนควบคุมไม่ได้ ความซึนและปากร้ายที่เธอเคยเผชิญมาตลอดถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ คิมหันต์ไม่ได้หันกลับมามองเธอทันที เขายังคงยืนตระหง่านจัดการปัญหาทุกอย่างด้วยความเฉียบขาด เด็ดขาด และไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น สมญานาม "เฮียปากร้าย" ในตำนานตอนนี้ดูเหมือนจะกลายร่างเป็นสุนัขป่าหวงถิ่นที่พร้อมขย้ำทุกคนกล้าเข้ามาล้ำเส้นคนของเขาซะมากกว่า “ส่วนคุณ...” คิมหันต์หันขวับกลับมามองหน้าคนที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่เบื้องหลัง รันรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมดุตามนิสัยเดิมทันที “อะไรครับท่านประธาน จะไล่ผมออกด้วยอีกคนหรือไง?” รันเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแววตาไหววูบเล็กน้อย คิมหันต์ถอนหายใจยาวพรืดด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู เขายื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามออกไปจากวงล้อมของผู้คนนับสิบที่กำลังยืนอ้าปากค้าง “ตามผมมาที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ครับคุณรันต์รวี... เรามีบัญชีที่ต้องเคลียร์กันยาว!” แรงดึงที่ไม่รุนแรงแต่ปฏิเสธไม่ได้ทำให้รันต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความอิจฉาและตกตะลึง ทว่า... ก่อนที่ประตูห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มจะปิดลงเพื่อกัก0ความลับและบทลงโทษอันดุเดือดระหว่างเข and เธอ กรณ์ที่แอบยืนยันมุมเสามานานก็ก้าวเข้ามาขวางพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นแท็บเล็ตหน้าจอหนึ่งให้คิมหันต์ดู พร้อมกับกระซิบเบาๆ แต่รันกลับได้ยินชัดเจน “เฮีย... หลักฐานตัวจริงที่สั่งการทั้งหมด ไม่ใช่แค่หัวหน้าแผนกคนนั้นหรอกครับ แต่เป็นคนนี้... คนที่เฮียเพิ่งเซ็นอนุมัติให้ย้ายเข้ามาช่วยงานโปรเจกต์พิเศษเมื่อวานนี้เอง” คิมหันต์ก้มลงมองหน้าจอ สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นซ้ำสอง เมื่อชื่อและใบหน้าของคนที่หักหลังปรากฏเด่นชัด... มันคือคนใกล้ตัวที่เขาไว้ใจที่สุด จอมยุทธ์เสื้อแพรขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ