แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของคิมหันต์แทบจะร้าวคามือ แรงบีบที่สันนูนขึ้นตามข้อต่อบ่งบอกถึงอารมณ์กรุ่นโกรธที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มกำลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม นัยน์ตาสีสนิมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "อ้าว... มีแขกเหรอครับ" รันต์รวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "ดูท่าทาง... จะเป็นแขกคนสำคัญเสียด้วยสิครับเนี่ย เฮียคิม" คำว่า 'แขกคนสำคัญ' ถูกเน้นเสียงด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา รันกวาดสายตาสำรวจร่างระหงของ 'มีน' ที่ยืนส่งยิ้มหวานหยดย้อยอยู่ข้างโซฟา ชุดเดรสดีไซน์หรูสั้นกุดและท่าทีจงใจโน้มตัวลงใกล้คิมหันต์เกินความจำเป็นนั้น ชัดเจนเสียยิ่งกว่าลายแทงสมบัติว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาคุยเรื่องงานธรรมดาๆ แน่นอน "รัน" คิมหันต์รีบผุดลุกขึ้นจากโซฟา ขายยาวก้าวฉับๆ เข้าหาดีไซน์เนอร์สาวทันที สีหน้าเคร่งขรึมของประธานหนุ่มฉายแววร้อนรนอย่างปิดไม่มิด "คุณมาทำไม... เอ๊ย ไม่ใช่ หมายถึง ทำไมไม่โทรบอกก่อน ผมจะได้ลงไปรับ" "ถ้าโทรบอก... ผมก็คงไม่ได้เห็นฉากเด็ดเมื่อสักครู่นี้สิครับ" รันปรายตามองเลยไหล่หนาไปทางหญิงสาวที่ยืนหน้าเจื่อน "รบกวนเวลาสวีตกันหรือเปล่าครับเนี่ย ต้องขอโทษด้วยนะ พอดีผมไม่รู้ว่าเฮียมี 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' เอ้ย... แขกคนสำคัญอยู่" คำพูดประชดประชันแบบเจ็บแสบทำเอาคิมหันต์มุมปากกระตุก สายตาคมกริบหันไปตวัดมองต้นเหตุของเรื่องทันที รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงทำให้มีนถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "คุณมีนครับ" คิมหันต์หันไปเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้เยื่อใยสิ้นเชิง "เรื่องที่เราคุยกันเมื่อครู่ คิดว่าคงชัดเจนพอแล้วนะครับ เชิญกลับได้เลย ผมมีธุระส่วนตัว" มีนเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ดวงตาคู่สวยคลอด้วยหน่วยน้ำใสๆ ด้วยความน้อยใจ "แต่ว่า... มีนแค่อยلเอาเอกสารมาให้คุณคิม100 เองนะคะ ไหนๆ ก็..." "ผมบอกให้กลับ" คิมหันต์ตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาสีสนิมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด "อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำรอบที่สอง" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กรณ์ที่ยืนหลบมุมอยู่ตรงชั้นหนังสือแอบกลืนน้ำลายเอื้อมมือเช็ดเหงื่อซึมตามขมับ เบייהคิมสายซึนของเขากำลังจะแปลงร่างเป็นหมาโบ้หูตกงอหางวิ่งตามง้อเมียแล้วจริงๆ สินะ รันยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด แม้จะรู้ดีว่าคิมหันต์แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจและรำคาญผู้หญิงคนนั้นแค่ไหน แต่ภาพที่เห็นตำตาเมื่อครู่... มันก็อดทำให้หงุดหงิดไม่ได้อยู่ดี "ตามสบายเลยครับเฮีย" รันหันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้อง "ดูท่าทางเฮียจะงานยุ่ง ผมไม่กวนละกัน ไว้ค่อยคุยเรื่องแบบร่างโปรเจกต์ใหม่วันหลัง" "เดี๋ยวก่อนรัน!" คิมหันต์คว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะหมุนตัวเดินพ้นประตู แรงดึงไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้รันต้องหยุดชะงัก "ปล่อยครับ" รันสะบัดข้อมือเบาๆ แต่คนตัวโตกว่ากลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น "อย่ามาจับผมด้วยมือข้างเดียวกับที่เพิ่ง... โอ๊ย!" รันยังพูดไม่ทันจบประโยค คิมหันต์ก็ดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกชนเข้ากับอกกว้าง เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจดังขึ้นเบาๆ มีนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับหน้าถอดสี กัดริมฝีปากจนห่อเลือดก่อนจะจำใจเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงปิดประตู "ปัง!" ดังสนั่น เมื่อเหลือกันแค่สองคนในห้อง ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ "หึงเหรอครับ?" คิมหันต์ก้มลงมองหน้าคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ชิดอก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงที่เอ่ยถามเจือความเจ้าเล่ห์และประกายตาพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ใครหึงครับ พูดเพ้อเจ้ออะไร" รันเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธทันควัน แม้ว่าพวงแก้มเนียนใสจะเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ปล่อยผมได้แล้วครับ เฮียไม่มีสิทธิ์มาเนื้อตัวผมนะ" "ไม่มีสิทธิ์ตรงไหนวะ" คิมหันต์เลิกคิ้ว สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสีพีชที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "เมื่อกี้ยังยืนประชดผมอยู่เลย หึงก็บอกว่าหึงสิครับ... รัน" "ผมไม่ได้หึง!" รันเถียงเสียงแข็ง พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกจากตัว แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ คิมหันต์กลับยิ่งก้าวเข้าไปชิด วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน "ปากแข็งชะมัด" คิมหันต์พึมพำชิดริมหีบปากบาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างกะทันหันทำเอารันถึงกับใจสั่นระรัว "ผมกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรกันทั้งนั้น ยัยนั่นแค่เข้ามาวุ่นวายเอง ผมไล่ตะردไปแล้ว... ได้ยินชัดหรือยังครับ?" รันเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีสนิมที่ฉายแววเว้าวอนและจริงจังอย่างที่หาดูได้ยาก ความโกรธขึงและความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ "ใครอยากรู้เรื่องของเฮียกันล่ะ" รันหลบสายตา ทำเป็นมองเลยไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพยศแต่แก้มแดงแจ๋ของคนตรงหน้า นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้รันเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ "ปากแข็งแบบนี้... สงสัยต้องโดนทำโทษสักทีถึงจะยอมพูดความจริง" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาสีสนิมพราวระยับด้วยความคลั่งรัก รันหัวใจเต้นโครมคราม เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงอัตโนมัติเมื่อสัมผัสอุ่นกำลังจะทาบทับลงมา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงของกรณ์ที่ตะโกนแทรกเข้ามาทันที "เฮียคิม! แย่แล้วครับ ลูกค้าสำคัญจากโปรเจกต์ใหญ่โทรมาด่วนเลย บอกว่ามีเรื่องด่วนมากกกกก ต้องให้เฮียเคลียร์สายตอนนี้เลย!" คิมหันต์ชะงักกรามขบเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดสุดขีด สบถคำหยาบคายในลำคอเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย รันลืมตาขึ้นทันที พวงแก้มแดงก่ำด้วยความโล่งอกปนเสียดายเล็กน้อย (เอ๊ย! ไม่ใช่สิ) รีบดันอกคิมหันต์ออกแล้วก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างทันที "รับโทรศัพท์ลูกค้าก่อนเถอะครับ 'ท่านประธาน'" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน แววตาระยิบระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนปากร้ายพลาดหวัง คิมหันต์มองหน้าคนตัวแสบอย่างคาดโทษ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่ในจังหวะที่รันกำลังจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋าเอกสารนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของคิมหันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับรูปโปรไฟล์และข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ส่งตรงเข้ามา ทำให้คิมหันต์ชะงักฝีเท้า... เมื่อก้มลงมองข้อความนั้น ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนฉงน รันหันกลับมามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของคนตัวโต เอ่ยถามด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอครับเฮีย?" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตากับรัน สีหน้าเคร่งเครียดและจริงจังจนน่ากลัว "รัน... ดูนี่" คิมหันต์ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดู รันรับมามองด้วยความฉงน แต่พอสายตากวาดอ่านข้อความบนหน้าจอเท่านั้น ร่างทั้งร่างก็แทบจะแข็งทื่อ ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดกลางฤดูหนาว! *ข้อความบนหน้าจอ:* **"ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องโปรเจกต์ลับของคุณรันต์รวีหลุดออกไป... พรุ่งนี้เจอกันที่เดิม... 'คนเก่าคนแก่'"** ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น หัวใจกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ "จอมยุทธ์เสื้อแพร"