เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม

"ถ้าคุณยังไม่เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมจะถือว่าคุณกำลังเรียกร้องอย่างอื่น... มากกว่าคำอธิบาย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รำคาญใจ รันต์รวีไม่ได้ถอยหนี เธอทำเพียงแค่เอียงคอมองคนตัวโตที่ตอนนี้กำลังใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโซฟาไว้ราวกับกรงขาย บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเวลานี้มันช่างน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน... อึดอัดจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ความใกล้ชิดเมื่อคืนก่อนและร่องรอยความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่กำแพงหนาเตอะพังทลายลงทีละน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ "มองด้วยสายตาแบบไหนเหรอครับ คุณคิมหันต์" ดีไซเนอร์สาวสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววรู้ทันและท้าทายในคราวเดียวกัน "สายตาของคนที่รู้ทันว่าประธานบริษัทผู้ทรงเกียรติ กำลังเขินจนหูแดงถึงใบหูแล้วต่างหาก" คิมหันต์ชะงัก กรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบวาบแสงขึ้นด้วยความฮฮดฮัดตามสไตล์คนฟอร์มจัด เขาผละตัวออกห่างจากเธอราวกับโดนไฟลวก ปรับสีหน้าและท่าทีให้กลับมาเรียบตึง เย็นชา และถือดีเหมือนเดิมภายในเสี้ยววินาที "เพ้อเจ้ออะไรของคุณรัน ผมจะไปเขินอะไรกับคนปากเก่งอย่างคุณ" เสียงห้วนจัดพ่นออกมาพร้อมกับสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น "อย่าสำคัญตัวผิดให้มากนักเลย แค่เมื่อคืนมันเป็นความผิดพลาด... เออ เป็นอุบัติเหตุทางอารมณ์ต่างหาก!" *อุบัติเหตุทางอารมณ์งั้นเหรอ?* รันต์รวีแอบแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ คนอะไร ปากแข็งยิ่งกว่าหินผา เมื่อคืนก่อนตอนที่เขากอดเธอไว้แน่นซุกซบอยู่ตรงซอกคอ พร่ำบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่าไม่อยากให้เธอไปไหน... นั่นมันก็คงเป็น "อุบัติเหตุ" ของความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธหัวชนฝาสินะ รันคิดในใจพลางส่งยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เธอไม่คิดจะคาดคั้นหรือทวงถามหาความรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น เพราะเกมนี้... ยิ่งเล่นรุกฆาตเร็วเท่าไหร่ คนปากร้ายอย่างเฮียคิมก็ยิ่งทรมานตัวเองมากเท่านั้น "อ๋อ... อุบัติเหตุทางอารมณ์" รันต์รวีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบรา과ไม่ใส่ใจ "ถ้าอย่างนั้นอุบัติเหตุครั้งนี้ คงต้องขอบคุณมากนะครับที่ทำให้ผมได้เห็นว่าภายใต้เกราะประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง มีความเป็นเด็กอนุบาลซ่อนอยู่ไม่น้อยเลย" "นี่คุณรัน!" คิมหันต์หันขวับกลับมามองตาเขียวปั๊ด มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความซึนเดระขั้นสุดกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อโดนสายตากวนประสาทของหญิงสาวทิ่มแทงเข้าอย่างจัง เขาเกลียดรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่เหมือนเธอกำลังถือไพ่เหนือกว่าเขาทุกประตู ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีาก่อน เขานี่แหละที่เป็นคนกุมเกมไว้ทั้งหมด แต่ก่อนที่ประธานหนุ่มจะได้พ่นวาจาเชือดเฉือนอะไรออกมากลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาอก เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูในคอนโดมิเนียมส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง... ต่อง...* ทั้งคู่ชะงัก คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ใครกันที่กล้ามาเยือนถึงห้องในเวลาเช้าตรู่แบบนี้โดยไม่นัดหมายล่วงหน้า กรณ์เพื่อนสนิทตัวแสบงั้นเหรอ? หรือว่าจะเป็นเลขาหน้าห้องที่เอาเอกสารด่วนมาส่ง? รันต์รวีหันไปมองนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่มที่ยืนหน้าตึงเป็นตูดทอดปลาเค็ม "มีแขกเหรอครับ หรือว่านี่ก็เป็นหนึ่งในอุบัติเหตุทางอารมณ์ที่คุณเตรียมไว้รับแขกด้วยเหมือนกัน?" "เงียบปากไปเลยคุณรัน" คิมหันต์กัดฟันกรอด เดินกระแทกเท้าผ่านหน้าเธอไปเพื่อมุ่งตรงไปยังประตูหน้าด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงปรี๊ด ใครหน้าไหนที่มารบกวนเวลาความเป็นส่วนตัวของเขากับเธอนაตอนนี้ เตรียมตัวโดนไล่ตะเพิดกลับไปได้เลย ขายาวก้าวฉับๆ ไปถึงหน้าประตู มือหนากระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี โดยไม่คิดจะมองผ่านช่องตาแมวหรือจออินเตอร์คอมแม้แต่น้อย "นายมีธุระอะไรวะไอ้กรณ์ ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย แกเตรียมตัว-" คำพูดที่เหลือกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพื่อนสนิทอย่างที่คาดคิด ร่างเพศชายโปร่งบางในชุดเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมเซ็ตมาอย่างดี ใบหน้าหวานละมุนที่ประดับด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย... มีน ยืนถือกล่องกระเช้าของฝากส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้เขา โดยมีสายตาดุดันและคาดไม่ถึงของอีกฝ่ายส่งตรงมาปะทะ "สวัสดีครับเฮียคิม... ผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากมาเยี่ยมครับ พอดีได้ยินว่าเฮียไม่ค่อยสบายเมื่อวาน" เสียงหวานเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับทำท่าจะก้าวเท้าล้ำเข้ามาด้านใน คิมหันต์เบิกตากว้างเล็กน้อย สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจปนระอา *เวรเอ๊ย... มาได้ยังไงวะเนี่ย!* และก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวขวางประตู รันต์รวีที่เดินตามหลังมาติดๆ เพื่อจะดูว่าใครมา ก็ก้าวเท้าพ้นมุมผนังมาหยุดยืนเคียงข้างร่างสูงพอดี ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองแขกผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย ก่อนจะเหลือบกลับมามองหน้าคิมหันต์ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นความซวยระลอกใหญ่สลักไว้ชัดเจน "อ้าว... มีแขกเหรอครับ" รันต์รวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "ดูท่าทาง... จะเป็นแขกคนสำคัญเสียด้วยสิครับเนี่ย เฮียคิม" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมยุทธ์เสื้อแพร" เสมอมานะครับ!