คืนแห่งการปรับความเข้าใจ

“นี่เฮียจะบอกว่า... เอกสารพวกนี้คือสิ่งที่เฮียพยายามปกป้องผมมาตลอดงั้นเหรอ?” รันถามเสียงเรียบ ทว่าในดวงตาคู่สวยกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอวางแฟ้มเอกสารหลักฐานการโอนเงินคืนจากบริษัทคู่แข่งลงบนโต๊ะทำงานของคิมหันต์ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังปังสะท้อนก้องห้องทำงานที่เงียบสงัด คิมหันต์ยืนนิ่ง มือหนาที่เคยหยิบจับปากกาสั่งการคนทั้งบริษัทบัดนี้กลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำถากถางเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าคมสันที่มักจะเชิดหยิ่งยามนี้ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะยอมรับได้ “ผมไม่ได้ต้องการคนปกป้อง ผมต้องการคนร่วมทาง” รันก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว “ทำไมถึงชอบทำตัวเป็นพ่อพระในคราบปีศาจอยู่เรื่อยเลยล่ะครับเฮีย? ปากร้ายบอกว่าผมเกะกะ แต่ลับหลังกลับทุ่มหมดหน้าตักเพื่อเคลียร์เส้นทางให้ผมเดินเนี่ยนะ... มันตลกสิ้นดี” “ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น รันก็จะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับพวกเหลือบไรพวกนั้น” คิมหันต์เค้นเสียงตอบ ลมหายใจเขาหนักหน่วง “ฉันไม่ได้อยากเป็นคนดี และไม่ได้ต้องการให้เธอมาซาบซึ้ง ฉันแค่ไม่อยากให้ของของฉันต้องมีรอยตำหนิ” “ของ?” รันแค่นหัวเราะพลางสาวเท้าประชิดตัวเขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “เห็นผมเป็นแค่สิ่งของที่เฮียต้องดูแลรักษาให้สมบูรณ์แบบเท่านั้นสินะครับ?” คิมหันต์ชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงในชั่วพริบตา เขาคว้าข้อมือรันไว้แน่นก่อนจะดึงรั้งร่างบางเข้ามาใกล้จนอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังที่แกร่งกร้าว “ถ้าฉันเห็นเธอเป็นแค่ของ... ฉันคงไม่ยอมให้ตัวเองกลายเป็นหมาจนตรอกเพื่อปกป้องเธอแบบนี้หรอก รันต์รวี” ประโยคนั้นทำเอาหัวใจของรันเต้นรัวราวกับกลองรบ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สติของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ “แล้วที่เฮียไล่ผมไป... ที่เฮียทำเหมือนรำคาญผมตลอดเวลา นั่นมันคืออะไร” “มันคือการปกป้องตัวเอง” คิมหันต์ก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ปกป้องตัวเองไม่ให้เผลอใจไปมากกว่านี้... ปกป้องตัวเองไม่ให้แพ้ให้กับความดื้อรั้นของเธอ จนสุดท้ายฉันก็ต้องยอมก้มหัวให้คนอย่างเธออยู่ดี” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘ปากร้าย’ ทำเอารันถึงกับไปไม่เป็น เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของคิมหันต์ในตอนนี้ไม่ใช่เฮียคิมคนเย็นชา แต่เป็นคิมหันต์ที่กำลังเปลือยความรู้สึกออกมาจนหมดเปลือก “งั้นก็เลิกปากร้ายสิครับ...” รันพูดเสียงอ้อมแอ้ม “เลิกทำเป็นซึนเดเระ แล้วหันมาพูดดีๆ กับผมได้ไหม” คิมหันต์แค่นยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา “ถ้าเลิกปากร้าย แล้วเธอจะใจอ่อนยอมให้ฉันจีบแบบจริงจังไหมล่ะครับ?” “ต้องดูความประพฤติก่อนนะเฮีย...” รันยังไม่ทันขาดคำ มือหนาก็ประคองใบหน้าของเธอไว้ ก่อนจะโน้มลงมาประทับจูบอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ความหอมหวานที่เคล้าไปด้วยความโหยหาทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กำแพงที่รันเคยสร้างขึ้นเพื่อป้องกันใจตัวเองพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความร้อนรุ่มของเคมีที่ดึงดูดกันและกันจนไม่อาจถอนตัว ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน “เฮียคิมคะ! มีนเอาเอกสารสรุปยอดโครงการมาให้...” เสียงหวานใสของมีนที่ดังลอดผ่านประตูเข้ามาทำให้คิมหันต์ผละออกทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยดังเดิม ทว่าแววตาที่มองรันยังคงคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาที่ยังไม่ดับมอด ประตูห้องทำงานถูกผลักออกโดยไม่มีการรอคำอนุญาต มีนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แต่ทันทีที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินควรของคนทั้งสอง รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้าง มีนจ้องมองรันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ก่อนจะขยับยิ้มเย็นที่มุมปากแล้วพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่ามีนจะเข้ามาผิดจังหวะนะคะ... แต่ก็นะ เรื่องด่วนที่ผู้ถือหุ้นฝากมาคุย อาจจะสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวของเฮียคิมตอนนี้ก็ได้ จริงไหมคะ?” คิมหันต์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าผู้ถือหุ้นกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ และการปรากฏตัวของมีนในตอนนี้ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น รันหันไปมองคิมหันต์ เธอเห็นแววตาสับสนชั่ววูบของเขา... เฮียคิมหันต์จะเลือกปกป้องความลับของเรา หรือจะเลือกเกมการเมืองในบริษัทที่กำลังจะทำลายทุกอย่างลง? คิมหันต์หันไปสบตารันชั่วครู่ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนทำหน้าเหนือกว่า “ผมบอกกี่ครั้งแล้วมีน ว่าเรื่องงาน... ให้คุยกับเลขาก่อน” “แต่เรื่องนี้เลขาจัดการไม่ได้หรอกค่ะเฮีย เพราะมันเกี่ยวกับ ‘อนาคต’ ของผู้หญิงที่เฮียกำลังปกป้องอยู่คนนี้ด้วย” มีนชูแฟ้มในมือขึ้นแล้วยิ้มเหี้ยม “รัน... เธอแน่ใจนะว่ารู้จัก ‘เฮีย’ ของเธอดีพอแล้ว?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพรจะขอพาทุกท่านไปลุ้นต่อในตอนหน้าครับ