แผนร้ายซ้อนแผน

"ถ้าคิดว่าเกมนี้คุณถือไพ่เหนือกว่า ผมเกรงว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิดถนัดแล้วล่ะครับ... คุณคิมหันต์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือด้วยกระแสเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษบนชั้นดาดฟ้า แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รันต์รวีขยับตัวเข้าประชิดแผ่นหลังกว้างของคิมหันต์โดยสัญชาตญาณ แม้ปากเธอจะเก่งกาจและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่สถานการณ์เบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายที่เธอสัมผัสได้ทันที ร่างสูงของคิมหันต์ยืนบังร่างเพรียวไว้มิดชิด ขากรรไกรของประธานหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบุคคลที่ก้าวพ้นเงากลืดของประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว "อานันท์..." คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ "ที่แท้แกก็คือคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด สินค้าล็อตนั้น การประมูล โครงการที่หลุดไป... ฝีมือแกสินะ" คนที่ถูกเรียกว่าอานันท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขามีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ ของคิมหันต์ ผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเคลือบยาพิษ แววตาคู่คมกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความสมเพชระคนริษยา "อย่าใช้คำว่าชักใยให้มันดูน่าเกลียดเลยครับหลานรัก ผมแค่... จัดระเบียบคนที่คิดจะปีนเกลียวให้เข้าที่เข้าทางต่างหาก บริษัทนี้พอดึงคุณออกจากตำแหน่งได้ มันถึงจะกลับมาอยู่ในมือคนที่ควรจะได้ตั้งแต่แรก" อานันท์ก้าวเท้าเข้ามาเรื่อยๆ โดยมีบอดี้าร์ดชุดดำอีกสองคนเดินตามประกบ รันต์รวีแอบสูดหายใจเข้าลึก1ครั้ง มือเรียวเอื้อมไปแตะชายเสื้อสูทของคิมหันต์เบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนสติ เธอรู้ดีว่าเฮียคิมเป็นคนเลือดร้อนแค่ไหน ยิ่งอีกฝ่ายจงใจยั่วโมโหแบบนี้ เขายิ่งมีสิทธิ์หลุดฟิวส์ได้ง่ายๆ "มือเหรอครับ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะ น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "คิดว่าแกมีปัญญาฮุบทุกอย่างไปได้จริงๆ งั้นเหรอ แกคงไม่รู้สินะว่าเอกสารที่แกเซ็นอนุมัติโอนหุ้นล็อตสุดท้ายเมื่อวานนี้... มันเป็นโมฆะไปตั้งแต่สามวินาทีแรกที่แกจดปากกาแล้ว" รอยยิ้มบนใบหน้าของอานันท์ชะงักค้างไปวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยคิมหันต์ แกคิดว่าฉันไม่เตรียมการเหรอ? มีน... ออกมาเถอะ" สิ้นคำสั่งนั้น ประตูห้องอีกด้านก็เปิดออก พร้อมกับร่างของมีนที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่แววตากลับฉายแววสำนึกผิดปนหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ในมือของมีนถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ รันต์รวีขมวดคิ้วแน่น หันไปมองมีนสลับกับอานันท์ หัวใจกระตุกวูบ เธอเคยสงสัยว่าทำไมมีนถึงพยายามเข้ามาป่วนความสัมพันธ์ของเธอกับคิมหันต์นัก และทำไมข้อมูลภายในบริษัทถึงรั่วไหลออกไปได้ง่ายดายนัก คำตอบยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าแล้ว "มีน..." รันต์รวีเปล่งเสียงออกมาเบาๆ เต็มไปด้วยความผิดหวัง "นี่เธอ..." "รัน... ชั้นขอโทษ" มีนหลบสายตา เสียงสั่นเครือ "ชั้นไม่มีทางเลือก คุณอานันท์เขากุมจุดอ่อนของครอบครัวชั้นไว้ ชั้นจำเป็นต้องทำ... ชั้นขอโทษจริงๆ" "คนเห็นแก่ตัว!" คิมหันต์ตวาดกร้าว ความอดทนขาดผึ้งลงทันที ขายาวก้าวพรวดจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าอานันท์สักหมัดให้หายแค้น แต่รันต์รวีกลับคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้คิมหันต์ต้องชะงักและก้มลงมองเธอ ดวงตากลมโตของรันต์รวีสบตาเขา นิ่ง สงบ และเด็ดเดี่ยว แม้รอบตัวจะพายุโหมกระหน่ำ แต่แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะเฮีย" รันต์รวีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคม ทอดสายตาไปยังอานันท์และมีนด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "เกมนี้เขายังเล่นไม่จบหรอกค่ะ ในเมื่อคุณอานนท์ลงทุนเปิดฉากต้อนรับพวกเราขนาดนี้แล้ว เราก็ควรจะแสดงฝีมือให้ดูเป็นขวัญตาหน่อยไม่ใช่เหรอคะ?" อานันท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจระคนทึ่งกับความใจกล้าของดีไซเนอร์สาวตรงหน้า "ปากดีไม่เบานี่ครับคุณรันต์รวี สมแล้วที่เป็นคนโปรดของไอ้คิมหันต์ แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ความมั่นใจของคุณมันจะช่วยอะไรไม่ได้เลย เมื่อหลักฐานทั้งหมดในแฟ้มนี้ ระบุชัดเจนว่าโปรเจกต์ดีไซน์ล่าสุดของบริษัทคุณ ถูกขโมยไอเดียมาจากคู่แข่ง และคุณนั่นแหละที่จะต้องติดคุกข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์!" แฟ้มเอกสารในมือมีนถูกยื่นออกไปข้างหน้า รันต์รวีมองเอกสารเหล่านั้นนิ่งๆ ความจริงเธอน่าจะตกใจหรือหวาดกลัว แต่ริมฝีปากอิ่มกลับคลี่ยิ้มบางเบาออกมาแทน ซึ่งนั่นทำให้อานันท์เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี "คุณอานนท์คะ..." รันต์รวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คุณแน่ใจเหรอคะว่าเอกสารในมือมีน... เป็นของจริง?" คิมหันต์ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ความหึงหวงหรือความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความภาคภูมิใจในตัวหญิงสาวคนนี้ที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เขา ร่างสูงขยับตัวเข้ามาโอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกทางกายภาพที่ชัดเจนว่า *'ผู้หญิงคนนี้คือคนของฉัน และพวกแกไม่มีวันแตะต้องเธอได้'* "หมายความว่ายังไง?" อานันท์เริ่มหน้าเสีย น้ำเสียงกระด้างขึ้น "หมายความว่า... เอกสารที่คุณถืออยู่ เป็นแค่กระดาษเปล่าที่ฉันจงใจปล่อยให้มีนขโมยไปต่างหากล่ะครับอา" เสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ดังแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือดังแปะๆ สามครั้งจากมุมมืดของห้อง กรณ์ เพื่อนสนิทของคิมหันต์เดินออกมาจากเงาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบอีกสามนาย และชายวัยกลางคนสวมแว่นตากลม ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของบริษัท "สวัสดีครับคุณอา... เอ่อ ไม่สิ ผู้ต้องหาคดีฉ้อโกงและสมรู้ร่วมคิดขโมยความลับทางการค้า" กรณ์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ "พอดีทางเราทำงานเร็วกว่าที่คุณคิดไว้นิดหน่อยนะคับ แย่จังเลยเนอะ" สีหน้าของอานันท์เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาหันขวับไปมองมีนที่ตอนนี้เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! แกวางแผนตลบหลังฉันงั้นเหรอ?!" อานันท์คำรามเสียงดังลั่น สติหลุดกระเจิง พยายามจะพุ่งเข้ามาหาคิมหันต์ แต่บอดี้การ์ดและเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าชาร์จตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว "เกมโอเวอร์แล้วครับคุณอา" คิมหันต์ก้มลงกระซิบข้างหูอานันท์ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ขณะที่อานันท์ถูกกดตัวลงกับพื้น "เก้าอี้ประธานบริษัทที่คุณอยากได้นักหนา... เตรียมตัวไปนั่งในห้องขังแทนก็แล้วกันนะ" เหตุการณ์ชุลมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว อานันท์และผู้สมรู้ร่วมคิดถูกคุมตัวออกไปจากห้อง มีนถูกพาตัวไปสอบสวนในฐานะพยานและผู้ร่วมกระทำความผิด เหลือเพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาสู่ห้องรับรองบนชั้นดาดฟ้าอีกครั้ง รันต์รวีถอนหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดที่สะสมมานานนับเดือนคลี่คลายลงในพริบตา ร่างเพรียวทิ้งน้ำหนักพิงเข้ากับแผ่นอกของคิมหันต์อย่างอ่อนแรง "เหนื่อยไหมครับ?" น้ำเสียงของคิมหันต์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากประธานหนุ่มปากร้ายกลายเป็นผู้ชายคลั่งรักที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย วงแขนแกร่งกระชับกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้า "เหนื่อยค่ะ..." รันต์รวีพึมพำตอบ หลับตาลงซบใบหน้ากับแผงอกอุ่น "เกือบแย่เหมือนกันนะเนี่ย ถ้าแผนของเฮียพลาดขึ้นมา... รันคงได้ไปนอนในคุกจริงๆ แน่ๆ" "ผมไม่มีทางยอมให้ใครมาทำอะไรคุณหรอกน่า" คิมหันต์กดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมเข้าปอดลึกๆ ปากหยักยังคงไม่วายเอ่ยแซะตามนิสัย "อีกอย่าง... ใครบอกว่าคุณเก่งอยู่คนเดียว หือ? ถ้าไม่มีผมคอยซ้อนแผนให้อีกชั้น คุณก็คงโดนตาแก่บ้านั่นเล่นงานไปแล้ว" รันต์รวีลืมตาขึ้นเงີยหน้ามองคบตาเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด เคมีคู่นี้พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ ปากเก่งๆ ของหญิงสาวอ้าออกเตรียมจะสวนกลับ "นี่เฮีย หลงตัวเองเกินไปแล้วนะ-" คำพูดของรันต์รวีถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของคิมหันต์ทาบทับลงมาปิดริมฝีปากเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นจูบที่ไม่มีการบอกกล่าว ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาจนหัวใจเต้นรำระส่ำ มือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ถอยหนี รันต์รวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่ววินาที ก่อนที่ร่างกายจะตอบสนองโดยอัตโนมัติ เปลือกตาปิดลง ยอมรับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ละมุนละไมขึ้น ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และมือเรียวกำลังจะยกขึ้นคล้องคอเขาเพื่อรับรสจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นนั้น... "อ๊ะ... โทษทีครับคุณประธาน พอดีผมลืม... อุ๊ย! ขอตัวก่อนครับ เชิญจูบกันต่อตามสบายเลย!" เสียงกระแอมกระอักและคำพูดกวนประสาทของกรณ์ดังแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงปิดประตูดัง *ปัง* สนั่นหวั่นไหว คิมหันต์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างขัดใจ นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ร่างสูงหันขวับไปมองทางประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "ไอ้กรณ์... มึงตายแน่!" รันต์รวีหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แก้มเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอใช้มือดันอกเขาเบรกความหัวร้อนของหมาบ้าตัวโต พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อย่าเพิ่งไปไล่ฆ่าเพื่อนเลยค่ะเฮีย... ดูนี่ก่อนดีกว่า" รันต์รวีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวเศรษฐกิจยักษ์ใหญ่ พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งระบุชัดเจนถึงการจับกุมตัวอานันท์และข่าวดีลธุรกิจใหม่ที่บริษัทของคิมหันต์กำลังจะเซ็นสัญญากับพาร์ทเนอร์ต่างชาติในวันพรุ่งนี้ ทว่ายังมีข้อความย่อยอีกหนึ่งบรรทัดที่ปรากฏขึ้นมาด้านล่าง... ซึ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างไปในทันที *ข้อความปริศนาส่งตรงจากเบอร์แปลก:* **"เกมยังไม่จบหรอกครับคิมหันต์... ของขวัญชิ้นใหญ่วันพรุ่งนี้ รอให้อยู่รับด้วยนะ"** —-------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรมาโดยตลอดนะครับ