โปรเจกต์ลับ

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเหมือนกินยาขมหม้อใหญ่ใส่ผมแบบนั้น โปรเจกต์นี้คงได้เจ๊งก่อนเปิดพรีเซนต์แน่ครับ คุณรันต์รวี" ปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะหน้าจอแท็บเล็ตชะงักกึก รันตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามในห้องประชุมลับชั้นบนสุด บรรยากาศรอบตัวคิมหันต์แผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน แต่เป็นเพราะความอึดอัดที่พวกเขาสองคนต้องถูกขังไว้ด้วยกันในห้องนี้ตามคำสั่งของบอร์ดบริหาร เพื่อสะสาง "โปรเจกต์ลับ" ที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงของบริษัท "ถ้าเฮียไม่มีอะไรจะพูดนอกจากแซะฉัน เชิญเอาเวลาไปบริหารเสน่ห์ใส่คุณมีนเถอะค่ะ ไม่ต้องมานั่งหายใจทิ้งขว้างตรงนี้หรอก" รันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือนพอกัน เธอรำคาญสายตาคู่นั้นเต็มทน สายตาที่มองมาทีไรก็เหมือนจะจับผิด แต่กลับแฝงประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะทุกที คิมหันต์แค่นเสียงหึในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าเมื่อได้ยินชื่อนั้น "อย่ามาประชดประชันน่ารำคาญ รัน... ผมกับมีนไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณจินตนาการไปไกลถึงไหนต่อไหน" "แล้วฉันไปพูดชื่อนั้นตอนไหนล่ะคะ หรือว่าร้อนตัว?" รันยักคิ้วท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของเธอยิ่งกระตุ้นต่อมความหงุดหงิดของคนตัวโตให้พุ่งทะยาน คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนชัด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดฝั่งที่เธอนั่งอยู่เร็วจนรันผถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกใสบานใหญ่ของห้องประชุมที่มองเห็นวิวยามค่ำคืนของเมืองหลวงเบื้องล่าง พื้นที่ว่างถูกปิดตายด้วยร่างสูงที่โน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างยันขอบโต๊ะและกระจก กักขังเธอไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความอบอุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด จนรันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่ตอนนี้พกพาความดุดันมาเต็มพิกัด แต่ลึก, ลึกลงไปในนั้น... มีประกายความหวั่นไหวที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ปากเก่งนักนะ..." คิมหันต์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่า'อยู่ข้างแก้มเนียน "เวลาโมโหแล้วตาโตเป็นแมวขู่แบบนี้... รู้ตัวไหมว่ามันน่าแกล้งขนาดไหน" "ถอยไปเลยนะเฮีย! เรากำลังทำงานกันอยู่นะ" รันพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงเนื้อมนุษย์ตรงหน้า ซ้ำร้าย ปลายจมูกของเขายังเฉียดผ่านแก้มเธอไปนิดเดียวตอนที่เขาขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม หัวใจของรันเต้นโครมครามรากระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ทำงานเหรอ? งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าคุณเก่งจริง ไม่ใช่ดีแต่ปาก" คิมหันต์ไม่ได้ถอยออก เขากลับใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา "แก้โจทย์ตรงนี้ให้ผมดูซิ ถ้ารันทำไม่ได้... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของผม" รันกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป กำแพงที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องความรู้สึกตลอดหลายเดือนเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาไล้เบาๆ ที่กรอบหน้าอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างกายเธอยอมจำนนต่อความรู้สึกวูบวาบโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหากันมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เฮียคิม! อยู่นี่รึเปล่า ผมเอาเอกสารด่วนมาให้... อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะความสวีท!" เสียงของกรณ์ดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะเปิดออก คิมหันต์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขารีบผละตัวออกจากร่างบางทันทีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ดวงตาคมเข้มตวัดมองประตูที่กำลังเปิดอ้าออกด้วยแววตาพร้อมฆ่าคน รันหน้าแดงซ่าน รีบจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เข้าที่ในเสี้ยววินาที เธอหันไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นตรวจงานแก้เขิน ขณะที่กรณ์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแฟ้มเอกสารในมือ "เผอิญผมรีบ... เออ คือ ประธานครับ เอกสารโปรเจกต์นี้..." กรณ์ชะงักคำพูดเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของเพื่อนสนิทที่ส่งมาให้อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เอ่อ ช่างเถอะ ผมวางไว้ตรงนี้ก็แล้วกันนะ เชิญพวกคุณ... เอ้ย เชิญเฮียทำงานต่อตามสบายเลยครับ" กรณ์รีบวางแฟ้มลงบนโต๊ะแล้วหมุนตัวเดินถอยหลังออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับปิดประตูเสียงดัง *คลิก* ทิ้งให้ความเงียบและความกรุ่นไอความใกล้ชิดเมื่อครู่กลับมาปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง รันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ขณะที่คิมหันต์ยืนกอดอกถอนหายใจยาวด้วยความขัดใจ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธออีกครั้ง กระซิบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เรายังคุยกันไม่จบนะ... รันต์รวี" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ, จอมยุทธ์เสื้อแพร