เซร่าผู้หวงก้าง

กลิ่นอายของเกลือทะเลและผงแร่โลหะหลอมเหลวผสมปนเปกันในย่านการค้าเขตสามของมหานครเซเลสเทียล แต่บรรยากาศรอบกายคริสในยามนี้กลับไม่ได้อบอวลด้วยความโรแมนติกอย่างที่คู่รักในเกมมักใช้เป็นสถานที่ออกเดทเลยแม้แต่น้อย "พ่อหนุ่มชุดเกราะสีเทาหมอง... สนใจรับดอกกุหลาบเวทมนตร์ระดับตำนานสักดอกไหมครับ? รับรองว่าความคงทนของมันจะยืนยาวราวกับความรักที่ข้ามีต่อ... เอ้ย ต่อผลกำไรในร้านของข้า!" พ่อค้าเผ่าเอลฟ์หน้าเลือดส่งเสียงเจื้อจแจ้ว พร้อมกับยื่นก้านดอกไม้เรืองแสงสีชมพูฉูดฉาดมาตรงหน้า คริสถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ อดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยผ่านสมรภูมิระดับโลกมานับไม่ถ้วน สามารถรับมือกับบอสเรดร้อยคนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน แต่กลับต้องมามุมปากกระตุกให้กับไอเทมขยะราคาแพงเกินจริงชิ้นนี้ "ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ ผมไม่มีรสนิยมปลูกต้นไม้ในกระเป๋าเป้" คริสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มเหลือบมองไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงการสบตา แต่ดูเหมือนพ่อค้าหน้าเลือดจะไม่ได้ยินคำปฏิเสธนั้น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวพร้อมกับส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้รู้สึกขนลุก "โถ่ อย่าเพิ่งใจร้ายนักเลยครับท่าน ช่วงนี้เทศกาลแห่งดวงดาวกำลังจะเริ่ม สาวๆ ในย่านนี้ต่างก็มองหาชายหนุ่มผู้กล้ามาเคียงข้างกายทั้งนั้น ท่านเองก็... อุ๊บ!" เสียงโฆษณาชวนเชื่อขาดห่วงไปดื้อๆ เมื่อจู่ๆ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์ขั้นสูง ละอองเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตามพื้นผิวถนนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความกดดันระดับมหาบัณฑิตเวทมนตร์แผ่ซ่านจนผู้เล่นรอบข้างต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว คริสหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาคุ้นเคยกับแรงกดดันนี้ดีเกินกว่าจะหันไปมอง "ใครใช้ให้เจ้าเอาหน้าทุเรศๆ เข้ามาใกล้ศิษย์ของข้าไม่ทราบ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดกระดูกดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทปักลวดลายดาราจักรขยับเข้ามาแทรกกลางระหว่างคริสกับพ่อค้าเอลฟ์ เซร่ายืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม แต่ดวงตาสีครามคู่สวยกลับจ้องมองพ่อค้าคนดังกล่าวราวกับกำลังมองแมลงสาบที่น่ารังเกียจ พ่อค้าเอลฟ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ทะ... ท่านเซร่า! มหาจอมเวทแห่งหอคอยดารา! ข้า... ข้าแค่ล้อเล่นตามประสาพ่อค้านะครับ!" "ล้อเล่นงั้นหรือ?" เซร่าเอียงคอมองเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่มันไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะล้อเล่นกับสินค้าหน้าร้านของเจ้าด้วยการเผามันทิ้งให้ราบคาบในพริบตาเดียว... สนใจไหมล่ะ?" ลูกไฟสีครามขนาดเท่ากำปั้นปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอ ความร้อนรุนแรงที่แผ่ออกมาทำให้สินค้าเวทมนตร์รอบตัวเริ่มละลายกลายเป็นของเหลว พ่อค้าเอลฟ์หน้าซีดเผือก รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันก่อนจะวิ่งหนีหายเข้าไปในตรอกแคบอย่างไม่คิดชีวิต คริสถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาขยับฮู้ดให้เข้าที่ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวจำเป็นที่ยืนเชิดหน้าชูตาอยู่ข้างกาย "คุณทำเกินไปหรือเปล่าครับเซร่า เขาแค่ทำมาค้าขาย" เซร่าหันขวับมามองเขา แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์เวทมนตร์เมื่อครู่หรือเพราะความเขินอายที่ถูกต่อว่า เธอยกมือขึ้นกอดอกแน่นกว่าเดิมแล้วเชิดหน้าหนี "ข้าแค่ปกป้องทรัพย์สินของหอคอย... เจ้าเด็กนี่ เจ้าคิดว่าข้าว่างงานมากหรือไงถึงได้เดินตามหาเจ้าทั่วตลาดเขตสามแบบนี้?" น้ำเสียงของเธอมีความกระเง้ากระงอดเจืออยู่เต็มเปี่ยม แม้พยายามจะดัดให้เข้มงวดแค่ไหนก็ตามที "ผมไม่ได้ขอให้คุณตามหานี่ครับ" คริสตอบกลับตามความจริง พร้อมกับเดินเลี่ยงไปทางร้านขายวัตถุดิบโลหะเพื่อตรวจดูแร่ธาตุสำหรับงานคราฟต์ชิ้นต่อไป "อีกอย่าง ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุในเกมของผมก็ปาเข้าไป..." "อายุในเกมจะเท่าไหร่ก็ช่าง เจ้าก็ยังเป็นเด็กในสายตาข้าอยู่ดี!" เซร่าก้าวตามมาติดๆ เธอหยุดยืนขวางหน้าโต๊ะแสดงสินค้าของร้านตีเหล็ก จนช่างตีเหล็กเผ่าคนแคระเจ้าของร้านต้องรีบหลบสายตาด้วยความเกรงกลัวบารมีของมหาจอมเวทสาว เซร่าหันมามองคริส แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับฉายแววความน้อยใจออกมาอย่างปิดไม่มิด "แล้ว... ที่เจ้าปฏิเสธดอกไม้งั่งๆ นั่น หมายความว่าเจ้ามีคนที่สนใจอยู่แล้วสินะ?" คริสชะงักมือที่กำลังหยิบก้อนแร่ทังสเตนขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่กำลังเม้มปากแน่น รอคอยคำตอบด้วยความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง *ปากไม่ตรงกับใจอีกแล้วนะไอ้คริส...* เขาด่าทอตัวเองในใจ "ผมไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ..." คริสวางแร่ลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในน้ำเสียงของตนเอง "เป้าหมายตอนนี้คือการอัปเกรดเตาหลอมและรวบรวมวัตถุดิบสร้างเกราะเซ็ตใหม่ต่างหาก... ว่าแต่ คุณตามผมมาแบบนี้ ไม่มีงานที่หอคอยหรือไงครับ?" เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "งานที่หอคอยน่ะหรือ? ก็มี... แต่ไม่มีงานไหนน่าสนใจเท่ากับการเฝ้าดู 'ลูกศิษย์อกตัญญู' แถวนี้ไม่ให้ไปรับดอกไม้หลอกเด็กจากใครหรอกนะ" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้คริสจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและตำราเวทลอยเข้าจมูกจนคริสต้องผงะถอยหลังด้วยความทำตัวไม่ถูก ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองกำแพงร้านแทน "คุณนี่นะ..." คริสพึมพำเบาๆ อย่างจนปัญญา ก่อนที่คริสจะได้หาคำพูดมาแก้เก้อ เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเขากลางความเงียบงัน *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับพิเศษ: ความสัมพันธ์ระดับ 'ผูกพันลึกซึ้ง' กับตัวละครระดับ NPC พิเศษบรรลุเกณฑ์กำหนด]* *[ระบบปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: 'คำสาปแห่งดาราคู่ขนาน' - ยอมรับเพื่อเริ่มกระบวนการตีเหล็ก 'หัวใจแห่งราชาจอมเวท' หรือไม่?]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม