คำเตือนจากอนาคต

เสียงโลหะกระทบกันดัง *ก๊ين* สนั่นโรงตีเหล็กขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมอับของเมืองหลวงเซเลสเทีย ประกายไฟสีส้มสว่างวาบสะท้อนกับแววตาคู่คมของชายหนุ่มผู้กำลังงดงามและจริงจัง คริสใช้ค้อนรูนสตีลตอกลงบนแผ่นมีดพับเกรดพรีเมียมครั้งแล้วครั้งเล่า เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย แต่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะยกหลังมือขึ้นปาดมันออก หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าลอยเด่นอยู่ตรงหน้า แสดงค่าความเข้ากันได้ของวัตถุดิบและอัตราการตีบวกที่พุ่งแตะร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า "ขยับสมาธิอีกนิด... ถ้าองศาเอียงไปแค่ศูนย์จุดสองมิลลิเมตร โครงสร้างโมเลกุลของแร่ไททาเนียมดาราจักรนี้จะพังทลายทันที" คริสพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียด "บ่นอะไรอยู่คนเดียวคะ—เอ๊ย หมายถึง... บ่นอะไรอยู่คนเดียวเหรอครับ พ่อช่างตีเหล็กอัจฉริยะ" เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นที่กรอบประตู เซร่า จอมเวทสาวระดับสูงในชุดคลุมสีครามเข้มเดินน่องเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ เธอถือแก้วน้ำสมุนไพรเย็นจัดในมือ ส่งกลิ่นหอมจางๆ ที่ช่วยผ่อนคลายความล้าจากความร้อนของเตาหลอม ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนขณะกวาดมองผลงานตรงหน้า คริสชะงักมือเล็กน้อย เหล่ตามองหญิงสาวด้วยความระแวงระวังตามสัญชาตญาณ "คุณเซร่า นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของช่างคราฟต์นะครับ เดินเข้ามาหน้าตาเฉยแบบนี้ ถ้าเกิดสะดุดเตาหลอมแล้วเวทมนตร์รั่วไหลขึ้นมา ผมไม่อยากรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลให้หรอกนะ" "อุ๊ย ปากคอเราะร้ายจริงนะคะ..." เซร่าแสร้งทำเป็นเบะปากด้วยความน้อยใจ แต่รอยยิ้มเจ้าเลที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอไม่ได้สะดุดกับคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวคริสอย่างไร้ระยะห่าง กลิ่นหอมหวานประหลาดลอยเข้าจมูกจนชายหนุ่มต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว "อีกอย่าง ฉันเป็นถึงอาจารย์และผู้สนับสนุนหลักของเธอนะคะ จะเข้ามาดูผลงานของเด็กในคาถาหน่อยไม่ได้หรือไง" "เด็กในคาถาอะไรกัน เลิกพูดจาชวนเข้าใจผิดเถอะครับ" คริสถอนหายใจยาว วางค้อนในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างระมัดระวัง เขาเบือนหน้าหนีสายตาที่รุกไล่เกินความจำเป็นของเธอ "ว่าแต่... มีธุระอะไรด่วนล่ะครับ ถึงได้ถ่อสังขารมาถึงนี่ ปกติเวลานี้คุณควรจะไปนั่งจิบชาอ่านตำราเวทโบราณที่หอคอยไม่ใช่เหรอ" เซร่าหุบยิ้ม ท่าทีขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของจอมเวทสาวแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเคร่งเครียด เธอยื่นแผ่นหนังโบราณที่สลักอักขระเวทสีดำสนิทแผ่ออร่าเย็นยะเยือกวางลงบนโต๊ะทำงานของคริส เสียงกระดาษกระทบไม้ดังทึบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันลงถนัดตา "ฉันไม่ได้มาเล่นๆ นะคริส" เซร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำลง "ระบบประกาศแจ้งเตือนอย่างเป็นทางการจากส่วนกลางเพิ่งส่งสัญญาณเตือนระดับวิกฤตมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว เกี่ยวกับอีเวนต์ใหญ่ประจำฤดูกาลที่จะเปิดฉากขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า... 'มหกรรมล่าสมบัติแห่งนครใต้สมุทรคาร์เทีย'" คริสขมวดคิ้วแน่น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยสมกับเป็นอดีตโปรเพลเยอร์ "นครใต้สมุทรคาร์เทีย? อีเวนต์นั้นตามไทม์ไลน์เดิมของเซิร์ฟเวอร์ มันควรจะปลดล็อกในอีกสามเดือนข้างหน้าไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกเลื่อนขึ้นมาเร็วกว่ากำหนดมากล่ะ" "นั่นแหละคือปัญหา..." เซร่ากอดอก สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "มีบางอย่างผิดปกติในโครงสร้างโค้ดของเกม ข้อมูลวงในที่ฉันแอบเจาะเข้าไปดูระบุว่า อีเวนต์นี้ถูกแทรกแซงโดยกลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่ง หรือไม่ก็... AI ปริศนาบางตัวกำลังเล่นตลก" คริสไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด สมองของอดีตโปรเพลเยอร์กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล อีเวนต์คาร์เทียในความทรงจำของเขามีชื่อเสียงในแง่ลบอย่างมาก ไม่ใช่เพราะความยากของบอส แต่เป็นเพราะ 'บั๊กมหأسจรรย์' ที่นักพัฒนาเกมมองข้ามไป บั๊กที่ทำให้ผู้เล่นนับหมื่นติดอยู่ในมิติเวลาวนลูป และไอเทוםระดับเทพที่ควรจะดรอปกลับหายวับไปกับตา กลายเป็นขยะไร้ค่า ทว่า... ในไทม์ไลน์นี้ เขารู้ล่วงหน้าแล้ว "คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรกันแน่ครับ เซร่า" คริสถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มเต้นระรัว "ฉันกังวลว่า... นายรู้บางอย่างที่คนอื่นไม่รู้" เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาแต้มที่มุมปากอีกครั้ง "ตั้งแต่ที่เราลงดันเจี้ยนครั้งก่อน นายเดาการเคลื่อนไหวของบอสได้แม่นยำรากับมีตาทิพย์ แถมตอนนี้... ท่าทางของนายตอนที่ได้ยินชื่อคาร์เทีย มันไม่มีความตกใจเลยสักนิด มีแต่ความ... รอบคอบที่มากเกินไป" คริสเงียบไปชั่วขณะ เขาเบนสายตาไปมองหน้าต่างระบบที่ยังคงกะพริบเตือนสีแดงฉาน ความลับเรื่องที่เขาย้อนเวลากลับมาจากอนาคตเพื่อแก้ไขความผิดพลาดของเกมนี้ เป็นสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งกับหญิงสาวตรงหน้าที่สนิทที่สุดคนนี้ "ผมก็แค่... อ่านรายงานแพตช์โน้ตของเซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศมาเยอะเกินไปน่ะครับ" คริสตอบปัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ นายท่านช่างตีเหล็ก" เซร่าก้าวเข้าไปใกล้จนแผ่นอกเกือบชิด เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนขนลุกซู่ "แต่ช่างเถอะ... ต่อให้นายจะเป็นใคร หรือมีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่ ฉันก็ไม่สนหامหรอกนะ เพราะสิ่งที่ฉันสนใจ... มีแค่นายคนเดียวเท่านั้น" บรรยากาศในห้องตีเหล็กพลันร้อนระอุขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความร้อนจากเตาหลอม แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป คริสรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ หัวใจที่ปกติจะนิ่งสงบเสมอเริ่มเต้นผิดจังหวะ เขาอยากจะถอยหนี แต่ทว่ามือเรียวบางของเซร่ากลับเอื้อมมาจับข้อมือของเขาไว้แน่น ราวกับจะตรึงเขาให้อยู่ตรงนี้ "ฟังฉันให้ดีนะคริส..." เซร่ากระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น "อีเวนต์คาร์เทียครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เกมธรรมดา แต่มีใครบางคนกำลังใช้มันเป็นเครื่องมือทดลองระบบ ถ้าเราพลาดก้าวเดียว นายและฉัน... อาจจะถูกลบข้อมูลออกจากเซิร์ฟเวอร์นี้ตลอดกาล" ก่อนที่คริสจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพื่อทำลายความตึงเครียดนี้ หน้าต่างระบบสีแดงฉานตรงหน้าก็ขยายใหญ่ขึ้นโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นก้องกังวานในหัวของทั้งคู่ *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด]* *[ตรวจพบความผิดปกติในโซน "นครใต้สมุทรคาร์เทีย"]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้เล่น 'คริส' และปาร์ตี้ ถูกบังคับให้เข้าร่วมอีเวนต์ก่อนกำหนด 72 ชั่วโมง]* *[คำเตือนจากอนาคต: "จงระวังคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณ... เขากำลังรอเวลาที่จะแทงข้างหลังคุณในความมืด"]* เสียงแจ้งเตือนระบบตัดจบลงพร้อมกับแสงไฟในห้องตีเหล็กที่ดับวูบลงทันที เหลือเพียงความมืดมิดและประกายไฟสุดท้ายที่กำลังมอดดับลงบนเตาหลอม คริสเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พัดผ่านหลังต้นคอ... และเสียงลมหายใจของบุคคลที่สามที่ไม่ได้มาจากเซร่า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม