สวนกลับด้วยความสงบ

"ถ้าพวกท่านคิดว่าการยืนล้อมวงแล้วส่งเสียงคำรามเหมือนสุนัขป่าอดโซจะช่วยให้เศษเหล็กในมือกลายเป็นดาบวิเศษขึ้นมาได้ล่ะก็... ผมเกรงว่าเวลาอันมีค่าของผมคงต้องเสียไปเปล่าประโยชน์แล้วล่ะครับ" น้ำเสียงของคริสราบเรียบ เย็นเยียบ และเจือด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง เขายืนอยู่กลางลานประลองของสมาคมช่างตีเหล็กประจำเมืองเริ่มต้น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความริษยาและดูแคลน เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือกลุ่มกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' นำโดย 'บารอน' นักดาบระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ ผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เหตุผลที่อีกฝ่ายยกพรรคพวกมาหาเรื่องถึงถิ่น เป็นเพราะคริสเพิ่งจะประมูลวัตถุดิบหายาก 'แร่เหล็กดาราโลหิต' ตัดหน้าพวกเขาไปในราคาที่สูงลิ่ว แถมยังใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการหลอมมันจนกลายเป็นชิ้นงานสมบูรณ์แบบโดยไม่แม้แต่จะใช้ค้อนตีซ้ำ "ไอ้สวะคริส! อย่ามาปากดีนะ!" บารอนคำรามลั่น ชักดาบเพลิงคู่ใจออกจากฝัก ประกายไฟสีส้มพวยพุ่งขึ้นอาบร่างราวกับปีศาจ "แกคิดว่ามีดีแค่ได้แร่ระดับ S ไปครอบครองแล้วจะเก่งกาจนักรึไง? วันนี้ถ้าแกไม่คุกเข่าขอโทษและมอบลิขสิทธิ์สูตรคราฟต์นั้นให้กิลด์เรา แกไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่แน่!" รอบด้านเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ผู้เล่นหลายคนต่างถอยร่นออกไปเพื่อเว้นระยะห่าง พวกเขารู้ดีว่ากิลด์อัคคีทมิฬขึ้นชื่อเรื่องอันธพาลในคราบนักธุรกิจ และการปะทะกันในเขตปลอดภัยของสมาคม แม้จะไม่มีระบบสังหารกันตายทันที แต่การถูกรุมทำลายชื่อเสียงและไอเทมสวมใส่ก็ไม่ใช่เรื่องสนุก ทว่า คริสกลับไม่แม้แต่จะชายตาแลคมดาบที่จ่ออยู่ห่างจากปลายจมูกไม่ถึงคืบ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเสื้อคลุมช่างตีเหล็กเนื้อดีที่เซร่าเป็นคนเลือกให้ ก่อนจะหยิบแว่นตากรองแสงมาสวมอย่างใจเย็น ท่าทีที่ไร้ความเกรงกลัวนั้น ยิ่งทำให้บารอนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกในสายตาผู้ชม "พวกท่านนี่ใจร้อนเสียจริงนะฃรับ... คนสมัยนี้นี่แปลก ชอบใช้กำลังแก้ปัญหาในที่ที่ควรใช้สมอง" คริสเอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "แต่เอาเถอะ ในเมื่ออุตส่าห์ลงทุนเดินมาไกลถึงนี่เพื่อขอชมผลงานของผม ผมก็ไม่ใจร้ายถึงขนาดจะปฏิเสธหรอกครับ" นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมเบาๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น *ติ๊ง!* แทนที่จะหยิบอาวุธขึ้นมาตั้งรับ คริสกลับดึง "ไอเทมจิปาถะ" ชิ้นหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ มันคือกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ ลวดลายแกะสลักประณีตงดงาม ฝังอัญมณีเวทมนตร์สีครามเรืองแสงอ่อนๆ ผลงานชิ้นเอกที่เขาเพิ่งทดลองคราฟต์สำเร็จเมื่อคืนนี้ เซร่า ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ในความเจ้าเล่ห์ของลูกศิษย์คนนี้ นางรู้ดีว่าไอเทมชิ้นนั้นไม่ใช่ศาสตราวุธ แต่มันคือ "กับดักความอับอาย" ระดับมหากาฬที่ถูกออกแบบมาเพื่อทรมานคนประเภทบารอนโดยเฉพาะ "นี่คืออะไรวะ? จะเอาลูกแก้วกระจ้อยร่อยมาขู่พวกกูเรอะ?" บารอนขมวดคิ้วด้วยความฉุนเฉียว แต่ความระแวงก็ทำให้เขาไม่กล้าพุ่งเข้าไปทันที "เชิญรับชมได้เลยครับ..." คริสกล่าวสั้นๆ แล้วดีดนิ้วสั่งการระบบ *คลิก!* ฝากล่องไม้ดีดเปิดออกพร้อมกับเสียงดนตรีจังหวะประหลาด—มันไม่ใช่เสียงเพลงปลุกใจหรือเสียงคำรามของสัตว์อสูร แต่เป็นทำนองเพลงพื้นบ้านแนวตลกขบขันที่ดังกระหึ่มก้องไปทั่วลานประลอง ด้วยค่าพลังขยายเสียงของไอเทมที่คริสจงใจปรับไว้สูงสุด ทำให้ผู้เล่นนับร้อยในรัศมีห้าร้อยเมตรต้องหันมามองเป็นตาเดียว ทันใดนั้น ลำแสงสีรุ้งพุ่งพรวดขึ้นจากกล่อง ก่อนจะฉายภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางอากาศ ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นภาพวิดีโอความละเอียดสูงของบารอนและลูกสมุนเอกอีกสามคน กำลังยืนซ้อมเต้นท่าทางประหลาดหน้ากระจกในห้องพักส่วนตัวเมื่อคืนนี้ เพื่อเตรียมตัวไปประกวดงานแฟนซีของกิลด์ พร้อมกับเสียงพากย์ประกอบที่คริสใส่ระบบสังเคราะห์เสียงเลียนแบบน้ำเสียงออดอเซาะของบารอนเข้าไปแบบพอดิบพอดี *“โอ๊ะโอ! น้องกวางน้อยสะบัดสะโพกแบบนี้เร้าใจพี่ไหมคะ~”* เสียงโฮโลแกรมดัดแปลงเอ่ยขึ้นด้วยความหวานหยดย้อย ลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะจากฝูงชนจะระเบิดออกมาดังสนั่นหวั่นไหว บางคนถึงกับลงไปดิ้นกับพื้นเพราะกลั้นขำไม่ไหว เสียงปรบมือและเสียงแซวระงมไปทั่ว "เฮ้ย! ปิดมันเดี๋ยวนี้! ปิดเเว่นตบตานี่เดี๋ยวนี้โว้ย!" บารอนหน้าดำหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู สีหน้าของนักดาบผู้ยิ่งใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาลืมตัวเหวี่ยงดาบเข้าฟันกล่องไม้ตรงหน้าหมายจะทำ1ลายมันให้สิ้นซาก *เคร้ง!* คมดาบฟันเข้าที่กล่องไม้เต็มแรง แต่มันกลับสะท้อนแรงกระแทกกลับด้วยเกราะป้องกันเวทมนตร์ระดับสูงที่คริสฝังกลไกไว้ จนดาบในมือบารอนหลุดร่วงกระเด็นตกพื้น และตัวของบารอนเองก็เสียหลักเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นในท่าทางที่ไม่น่ามองนัก คริสย่อตัวลงเล็กน้อย มองดูหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬที่กำลังนั่งหน้าชาอยู่บนพื้นด้วยแว่นตากรองแสงสะท้อนแสงไฟวิบวับ "ความจริงแล้ว ผมตั้งใจจะเอาสิ่งนี้ไปมอบให้ท่านเป็นของขวัญในงานเลี้ยงประจำสัปดาห์ของกิลด์พวกท่านเสียด้วยซ้ำ..." คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมจนน่าหมั่นไส้ "แต่ในเมื่อท่านรีบร้อนมาขอรับบริการถึงที่ ผมก็เลยต้องจัดให้เป็นกรณีพิเศษ หวังว่าจะถูกใจและช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดจากการทำธุรกิจลงได้บ้างนะครับ" "แก... แกรรร!" บารอนคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่เสียงหัวเราะรอบด้านที่ดังระงมยิ่งกว่าเดิมทำให้เขาตระหนักได้ว่า ต่อให้เขามีพลังโจมตีสูงแค่ไหนในเกมนี้ แต่ความอับอายที่ถูกบันทึกไว้ในระบบโฮโลแกรมสาธารณะชิ้นนี้ จะทำให้เขาไม่มีหน้าไปเดินในเมืองหลวงอีกนานหลายสัปดาห์ ลูกสมุนที่เหลือรีบวิ่งเข้าไปพยุงหัวหน้าของตนหนีออกจากลานประลองด้วยความทุลักทุเล ท่ามกลางเสียงโห่ไล่ที่ไล่หลังมาไม่ขาดสาย คริสยืนมองแผ่นหลังที่รีบเร่งวิ่งหนีลับตาไปอย่างใจเย็น เขาเก็บกล่องไม้ลงกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเซร่าที่เดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว "เล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่าพ่อช่างตีเหล็กมือทอง?" เซร่าเอ่ยแซحด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับยามมองศิษย์เอก "ทำเอาคนใหญ่คนโตประจำเมืองต้องเสียหน้าขนาดนั้น ระวังวันหลังเขาจะพาคนมาถล่มโรงตีเหล็กของนายนะ" "ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะครับ" คริสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตากลับทอประกายระμπอบด้วยความมั่นใจ "อีกอย่าง... ผมไม่ได้เริ่มก่อนเสียหน่อย พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่องความสงบสุขของผมเอง" ชายหนุ่มหันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อตรวจสอบรายการวัตถุดิบชิ้นต่อไป ทว่า ก่อนที่เท้าก้าวแรกจะขยับ ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัว *ติ๊ง!* *[ระบบตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างพื้นที่ในเขตแดนลับ: 'ซากปรักหักพังแห่งเทพบรรพกาล']* *[เงื่อนไขลับถูกกระตุ้นโดยไอเทม 'กล่องดนตรีบันทึกความทรงจำ' : ปลดล็อกประตูมิติสู่ดันเจี้ยนระดับ SSS - 'หอคอยพันศัสตรา' สำเร็จ]* *[คำเตือน: ผู้เล่นคริสและปาร์ตี้ จะถูกดึงดูดเข้าสู่พื้นที่ทดสอบภายใน 10 วินาที... ห้ามปฏิเสธ]* คริสชะงักฝีเท้าลงทันที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เซร่าที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพลังงานรอบตัว รีบก้าวเข้าไปคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้ทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองละอองแสงสีทองที่เริ่มก่อตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ "ดูท่าทาง... วันนี้เราคงไม่ได้พักผ่อนกันง่ายๆ แล้วล่ะมั้งครับ อาจารย์" คริสพึมพำเสียงเบา ขณะที่ห้วงอากาศเบื้องหน้าเริ่มฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม