พวกสวะที่ชอบหาเรื่อง

"ถ้ายังไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของแกมีรอยประทับจากรองเท้าบู้ทเหล็กของฉัน ก็ไสหัวไปให้พ้นทางซะ เจ้าหนู" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลั่นตรอกแคบใกล้ตลาดกลางเมืองเริ่มต้น บรรยากาศรอบข้างถูกกดทับด้วยไอสังหารจางๆ ที่ตั้งใจปล่อยออกมาข่มขวัญผู้เล่นหน้าใหม่ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังย้อมสีดำสนิทราวๆ เจ็ดถึงแปดคนยืนขวางทางเดินหินขัด บังคับให้ผู้เล่นที่สัญจรไปมาต้องเลี่ยงหลบด้วยความหวาดกลัว สัญลักษณ์บนหน้าอกของพวกมันคือรูปกะโหลกไขว้คาดดาบ—ตราประจำกิลด์ 'เขี้ยวพยัคฆ์' กิลด์อันธพาลชื่อกระฉูดที่คอยรีดไถค่าคุ้มครองจากผู้เล่นสายผลิตและผู้เล่นอิสระหน้าใหม่ คริสยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ดวงตาสีเข้มใต้ฮู้ดกวาดตามองความไร้ระเบียบของระบบเกมผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องลึกนัยน์ตา อัตราความทนทานของวัตถุดิบโลหะในช่องเก็บของยังคงเป็นเป้าหมายหลักในหัว เขามีเวลาจำกัดก่อนที่ร้านค้าประมูลจะปิดทำการ และเขาไม่มีอารมณ์จะมาเล่นขายของกับพวกเศษสileต่ำต้อยเหล่านี้ "ผมว่าพวกคุณต่างหากที่ควรขยับ" คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว "ทางเดินนี้กว้างพอสำหรับคนปกติ แต่ดูเหมือนมันจะแคบเกินไปสำหรับคนที่มีสมองขนาดเท่าเม็ดถั่วอย่างพวกคุณนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจะระเบิดออกมาจากปากของ 'กริฟฟอน' หัวหน้ากิลด์เขี้ยวพยัคฆ์ ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่และมีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าซีกซ้าย มันกระชากดาบใหญ่ระดับ C ออกมาจาก 0.5 วินาทีที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด "ไอ้สวะนี่! ปากดีนักนะ แกไม่รู้หรือไงว่าเขตนี้ใครคุ้มครอง!" กริฟฟอนเหวี่ยงดาบหมายจะฟาดเข้าที่หัวไหล่ของคริสเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... ร่างของคริสกลับเบี่ยงหลบไปด้านข้างราวกับสายน้ำไหล เอฟเฟกต์การเคลื่อนไหวระดับโปรเพลเยอร์ถูกงัดออกมาใช้โดยไร้เสียงเตือนจากระบบ รองเท้าบู๊ทหนังเก่าๆ เหยียบลงบนมุมหินที่คำนวณองศาไว้เป๊ะ มือซ้ายเอื้อมไปแตะด้ามค้อนตีเหล็กที่เหน็บไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อมีเงาร่างสีม่วงเข้มพุ่งผ่านหน้าเขาไปราวกับสายฟ้าแลบ *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าผสมความมืดซัดเอาร่างของกริฟฟอนและลูกน้องกระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างของหัวหน้ากิลด์เขี้ยวพยัคฆ์ชนเข้ากับกำแพงร้านค้าจนฝุ่นตลบอบอวล พื้นหินรอบบริเวณร้าวเป็นทางยาว เซร่ายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าคริส ปลายไม้เท้าคริสตัลสีนิลในมือยังคงมีประกายไฟฟ้าสีม่วงแล่บแปลบปลาบ ใบหน้าเรียบเนียนเฉยชา ทว่าดวงตากลับฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน เธอปรายตามองเศษสวะที่นอนโอญครวญบนพื้นด้วยความรังเกียจราวกับมองขยะเปียก "น่ารำคาญสิ้นดี" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น "แมลงวันน่ารำคาญพวกนี้บินวนอยู่แถวนี้ตั้งแต่ออกจากร้านตีเหล็กแล้ว ฉันเตือนนายหลายครั้งแล้วนะคริส ว่าอย่ามัวแต่ใจดีกับพวกไม่มีสมอง" คริสถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาซ่อนมือที่เผลอกำหมัดแน่นเมื่อเห็นเซร่าพุ่งออกไปก่อนไว้ข้างลำตัว ปากไม่ตรงกับใจเอ่ยแก้ตัวเสียงเรียบ "ผมไม่ได้ใจดี แค่กำลังคำนวณความคุ้มค่าในการใช้วัตถุดิบซ่อมแซมกำแพงเมืองหากเกิดความเสียหายต่างหากล่ะครับ... แล้วอีกอย่าง คุณไม่ควรใช้เวทมนตร์วงกว้างในเขตปลอดภัยนะ เดี๋ยวก็โดนระบบหักแต้มชื่อเสียงหรอก" เซร่าหันขวับมามองคริส แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกดุกลายๆ แม้ปากจะบอกว่าเป็นห่วงเรื่องแต้มชื่อเสียง แต่สายตาที่เขามองเธอมันฟ้องชัดเจนว่ากำลังเป็นห่วงเธอต่างหาก! หญิงสาวเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก *'ตาบ้าคนนี้... ปากแข็งชะมัด เป็นห่วงก็บอกมาตรงๆ สิยะ!'* "ชิ! ใครสนแต้มบ้าบออะไรนั่นกัน ถ้าพวกมันกล้าแตะต้องเส้นผมของนายแม้แต่เส้นเดียว ต่อให้เป็นระบบหรือจีเอ็ม ฉันก็จะเผาให้เป็นจุลทั้งหมดนั่นแหละ!" เซร่าเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำนั้นกลับหันหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่หุบไม่อยู่ กลุ่มลูกน้องของกริฟฟอนที่เหลือพยุงร่างอันสะินสะเทือนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าเป็นจอมเวทสาวสุดแกร่งที่เคยสร้างวีรกรรมถล่มดันเจี้ยนคนเดียวเมื่อวาน พวกมันก็รู้ทันทีว่าวันนี้เตะเหล็กเข้าให้แล้ว กริฟฟอนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น แต่มันก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและคริสกำลังจะก้าวเดินผ่านพวกมันไปเพื่อทำธุระต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของคริสและเซร่าพร้อมกัน *ติ๊ง!* [ระบบประกาศฉุกเฉินทั่วเซิร์ฟเวอร์: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในเขตเริ่มต้นที่ 01] [ผู้เล่น 'คริส' และ 'เซร่า' ได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง 'ประตูมิติปริศนา' ที่เพิ่งปลดล็อกโดยเงื่อนไขลับ] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่เควสต์เนื้อเรื่องหลัก แต่เป็นเหตุการณ์ระดับ 'ภัยพิบัติ' ที่ผู้เล่นต้องตัดสินใจภายใน 10 วินาที... หากปฏิเสธ เมืองเริ่มต้นทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตข้อมูลถาวร] คริสชะงักเท้าที่กำลังก้าว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อมองเห็นหน้าต่างสีเลือดที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ขณะที่เซร่าหันขวับมาสบตาเขาด้วยความตื่นตัว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม