การสำรวจที่ไร้จุดหมาย

"ถ้าท่านยังเดินช้ากว่าเต่าคลานเช่นนี้ เกรงว่าเราคงจะได้เฉลิมฉลองครบรอบวันเกิดปีที่แปดสิบของข้ากลางหุบเขานี้เสียก่อนนะครับ คุณอดีตโปรเพลเยอร์" น้ำเสียงติดประชดประชันแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่าสนหมอก เซร่ายืนกอดอกพิงลำต้นสนโบราณขนาดสามคนโอบ ดวงตาคู่สวยภายใต้ฮู้ดคลุมศีรษะสีเข้มเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังย่อตัวลงใช้แว่นขยายส่องสำรวจรากไม้แปลกประหลาดด้วยความพิถีพิถัน คริสถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่หูตัวแสบ ปลาย นิ้วเรียวยาวบรรจงใช้มีดพกสะกิดเศษแร่เรืองแสงสีม่วงอ่อนออกจากซอกรากไม้อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้โครงสร้างทางเคมีของมันเสียหาย "ความรีบร้อนไม่เคยช่วยให้ผลผลิตจากการคราฟต์ออกมาสมบูรณ์แบบหรอกครับ คุณเซร่า ถ้าคุณอยากถึงเมืองแห่งภูเขาเร็วขนาดนั้น ทำไมไม่ใช้เวทมนตร์เทเลพอร์ตพาเราไปเสียล่ะครับ?" คริสย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะโยนแร่ชิ้นนั้นลงในกระเป๋าเวทมนตร์ส่วนตัวที่มีระบบจัดเก็บแยกตามธาตุอย่างเป็นระเบียบ เซร่าทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย เรียวปากสีระเรื่อเชิดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ นางสะบัดชายผ้าคลุมเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ลอยมาแตะจมูก "ถ้าข้าใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายพริบตา พลังงานมานาของข้าก็คงหมดลงก่อนจะได้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกยามที่คุณเจอวัตถุดิบหายากน่ะสิครับ... อีกอย่าง การเดินทางเท้ามันมีเสน่ห์กว่าตั้งเยอะ โดยเฉพาะเวลาที่ได้เดินตามหลังใครบางคนแล้วแอบมองเขาบ่นพึมพำคนเดียว" คริสชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าที่มักจะนิ่งสงบราวกับรูปสลักปรากฏริ้วรอยความประหม่าขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ "ผมไม่ได้บ่นครับ ผมแค่กำลังคำนวณอัตราส่วนความหนาแน่นของแร่หินภูเขาไฟกับความชื้นในอากาศ เพื่อเตรียมรับมือกับมอนสเตอร์ที่จะโผล่มาตามสภาพแวดล้อมต่างหาก... ลุกขึ้นเถอะครับ เราต้องรีบเดินทางต่อก่อนที่หมอกหนาช่วงบ่ายจะลงจัด" บทสนทนายังคงดำเนินไปตามจังหวะที่คุ้นเคย ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามเส้นทางลาดชันที่ค่อยๆ ยกตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ภูมิประเทศรอบด้านเริ่มเปลี่ยนผ่านจากป่าโปร่งอุดมสมบูรณ์กลายเป็นหุบเขาหินผาสูงชัน อากาศเริ่มเบาบางลงและเย็นยะเยือกขึ้นทีละน้อย สถาปัตยกรรมธรรมชาติของเทือกเขาสะท้อนความยิ่งใหญ่อันน่าเกรงขาม หน้าผาสีดำทะมึนทอดตัวยาวสุดสายตา ราวกับกำแพงยักษ์ที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ระบบแจ้งเตือนกิลด์และแผนที่มิติของเกม *VRMMO* นี้แสดงผลรายละเอียดของพื้นที่ใหม่อย่างต่อเนื่อง คริสไม่ละสายตาจากการตรวจสอบค่าความคงทนของอุปกรณ์สวมใส่ผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมใสที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ในฐานะช่างตีเหล็กและผู้เล่นสายคราฟต์ การทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมทางธรณีวิทยาของแต่ละพื้นที่คือหัวใจสำคัญในการหาวัตถุดิบระดับตำนาน "ทางข้างหน้าเริ่มแคบลงแล้วนะครับ เกาะแขนผมไว้ดีๆ ถ้าไม่อยากพลาดตกลงไป" คริสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือข้างหนึ่งยื่นออกไปโดยไม่หันกลับไปมอง เซร่าชำเลืองมองมือที่ยื่นมาด้วยแววตาพึงพอใจ มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลenh นางไม่ได้คว้าแขนเขาตามที่บอก แต่กลับขยับเข้าไปชิดเสียจนไหล่แนบกันแน่น แกล้งทำเป็นสะดุดก้อนหินเล็กน้อยจนต้องซบลงกับอกของชายหนุ่มโดยตรง "อุ๊ย... พื้นแถวนี้มันลื่นเสียจริงค่ะ... เอ๊ย! หมายถึง... ครับ!" เซร่าแสร้งอุทานด้วยเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจดัดให้เกินจริงเล็กน้อย เพื่อหยอกล้อคนที่กำลังทำตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ คริสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวความสูง แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นซ่านจากหญิงสาวที่แนบชิดอยู่ข้างกาย ปากไม่ตรงกับใจของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาคำพูดปฏิเสธที่ฟังดูสุภาพที่สุด "คุณเซร่า... รบกวนช่วยรักษา... ระยะห่างที่เหมาะสมสำหรับการต่อสู้ด้วยครับ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินเราจะได้ตั้งรับทัน" "หืม? ระยะประชิดแบบนี้แหละครับที่ปลอดภัยที่สุด หากมีศัตรูโผล่มา ข้าจะได้กระโดดหลบหลังคุณได้ทันทีไงล่ะครับ" นางตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน ก่อนที่คริสจะได้หาข้อแก้ตัวใดๆ มาโต้แย้ง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ลมหนาวที่เคยพัดโชยกลับหยุดนิ่งสนิทอย่างไร้สาเหตุ เสียงนกและแมลงป่าที่เคยดังเซ็งแซ่เงียบหายไปในพริบตา ราวกับถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว หมอกสีขาวหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างไร้ที่มา ปกคลุมทัศนียภาพเบื้องหน้าจนมองเห็นได้ไม่เกินสองเมตร คริสผลักเซร่าไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ มือขวากระชับด้ามค้อนเหล็กคู่ใจที่ถูกคราฟต์ขึ้นมาด้วยมือของตนเอง แววตาที่เคยมีความลังเลและความเขินอายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคม ดุดัน และเยือกเย็นอย่างเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที "ระวังตัวด้วยครับ... มีบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาเราด้วยความเร็วสูง" คริสกระซิบเสียงต่ำ ดวงตากวาดมองผ่านม่านหมอกหนาที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียว ณ เบื้องลึกของหุบเขาไร้ชื่อ เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูกดังสะท้อนก้องกราบแผ่นดิน พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ที่ค่อยๆ เปิดขึ้นในความมืดมิดของเงาหมอก... *[ระบบตรวจพบความผิดปกติทางชีวภาพ: ระดับภัยคุกคามพุ่งทะยานสู่ขีดจำกัดสูงสุด]* *[คำเตือน: ท่านได้ก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขตต้องห้ามของ 'ราชันอสูรหินผาโบราณ' โดยไม่ได้รับอนุญาต]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ประตูมิติแห่งความลับระดับ SSS 'ซากปรักหักพังแห่งบรรพกาล' กำลังจะเปิดออกเบื้องหน้าท่านในอีก 3... 2... 1...]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม