การพัฒนาอาวุธให้เพื่อนร่วมทีม

"ถ้าท่านยังกล้าเอาค้อนบั่นทอนปัญญาเล่มนั้นมาเคาะเกราะของฉันอีกที ฉันจะสาปให้ท่านกลายเป็นตุ๊กตาดินเหนียวเฝ้าเตาหลอมไปตลอดกาลจริงๆ ด้วยนะ คริส" เสียงหวานที่เจือกระแสความหงุดหงิดระคนเอ็นดูดังขึ้นท่ามกลางประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ เซร่าหรี่ตามองค้อนเหล็กกล้าในมือของชายหนุ่ม สองมือเรียวบางกอดอกแน่นจนเนื้อผ้าคลุมไหล่สีครามขยับไหว ดวงตาคู่คมกวาดมองเครื่องป้องกันระดับตำนานที่เพิ่งผ่านการตีเสริมพลังรอบที่สิบสองด้วยความรู้สึกซับซ้อน ระหว่างความตื่นตะลึงกับความเหนื่อยหน่ายใจในความสมบูรณ์แบบที่เกินพอดี ผมถอนหายใจยาว ชักมือกลับพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ "อาจารย์เซร่าครับ อย่าใจร้อนนักสิครับ เกราะเวทมนตร์ระดับนี้ หากจังหวะการตีไม่สัมพันธ์กับอุณหภูมิของมานาในแกนกลาง ผลึกซัฟไฟร์ที่ฝังอยู่ก็จะร้าวเอาได้ง่ายๆ นะครับ ผมก็แค่อยากให้มันออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อท่าน... เอа, หมายถึง เพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของกิลด์เราต่างหากเล่ะครับ" ผมรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของหญิงสาวกระตุกขึ้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เซร่าก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายเวทมนตร์อันเป็นเอกลักษณ์ลอยแตะจมูก เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ "อ๋อ... เพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของกิลด์หรอกหรือคะ? ฉันก็นึกว่าคุณเป็นห่วงกลัวว่าผิวสวยๆ ของฉันจะมีรอยขีดข่วนจากพวกมอนสเตอร์เสียอีก" เซร่ากระซิบเสียงเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เยือกเย็นอย่างผม ผมทำเป็นเบือนสายตาไปมองกองแร่โอริฮาลكونที่กองอยู่มุมห้อง ปากก็พยายามรักษามาดสุขุมเอาไว้ "ย... 𠀤อย่ามาพูดเหลวไหลเลยครับ เวลาทำงานต้องจริงจังครับ เชิญลองสวมเกราะแล้วโคจรมานาดูสิครับ ผมอยากรู้ว่าอัตราการดูดซับความเสียหายมันทะลุขีดจำกัดเดิมไปกี่เปอร์เซ็นต์" เซร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างพอใจ ก่อนจะยอมถอยห่างแล้วสะบัดมือเบาๆ เกราะคลุมไหล่และเสื้อเกราะเวทมนตร์ลวดลายวิจิตรก็ลอยขึ้นสวมร่างของเธอทันที แสงสีฟ้าครามสว่างวาบแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แรงกดดันระดับมหาศาลพวยพุ่งจนอากาศภายในห้องตีเหล็กสั่นสะเทือน เปลวไฟในเตาหลอมถึงกับลู่ลงด้วยความยำเกรง "พระเจ้าช่วย..." เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นจากประตูห้อง มาร์ค รองหัวหน้ากิลด์และนักรบสายแทงค์ร่างยักษ์ยืนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวของเซร่า "นี่มัน... บ้าไปแล้ว ค่าพลังป้องกันเวทของอาจารย์เซร่าพุ่งขึ้นไปเกือบสามร้อยเปอร์เซ็นต์ในพริบตาเดียวเนี่ยนะ!? ปกติเกราะระดับนี้มันต้องใช้เวลาปรับสภาพร A หกเดือนไม่ใช่หรือไง ทำไมคริสมันถึงจูนระบบมานาให้เข้ากับตัวอาจารย์ได้ทันทีแบบนั้นล่ะ!" ผมหันไปมองมาร์คด้วยสายตาเรียบเฉย "ระบบการตีเหล็กไม่ได้มีดีแค่การเพิ่มตัวเลขสเตตัสนะครับมาร์ค แต่มันคือการผสานคลื่นความถี่ของแร่เข้ากับซิกเนเจอร์มานาของผู้ใช้ หากนายเข้าใจหลักการนี้ ดาบยักษ์ขึ้นสนิมของนายก็คงไม่ทื่อเป็นท่อนไม้เวลาเจอศัตรูประเภทเกราะเหล็กหรอกครับ" มาร์คสะดุ้งโหยง รีบยกดาบเล่มโตของตัวเองขึ้นมาดูด้วยความร้อนรน "เฮ้ๆๆ ว่าใครเป็นท่อนไม้กันวะเจ้าคริส! ว่าแต่... ไหนๆ นายก็ว่างจากการจีบอาจารย์เซร่าแล้ว ช่วยดูดาบเล่มนี้ให้ฉันหน่อยสิ ฉันยอมจ่ายค่าจ้างด้วยแร่ดราโกניตที่เพิ่งไปลากมาจากดันเจี้ยนชั้นเจ็ดเลยนะ!" สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ที่ยืนออกันอยู่หน้าห้องเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ ทุกคนต่างถืออาวุธและชุดเกราะที่ผ่านการอัปเกรดด้วยฝีมือของผมในวันนี้มาอวดกันอย่างคึกคัก บรรยากาศภายในห้องโถงกิลด์เต็มไปด้วยเสียงหัวsกและความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดมิด เสียงพูดคุยเรื่องสเตตัสที่ก้าวกระโดดจนน่าตกใจดังประสานกันระงม "เฮ้ย ดูโล่ของฉันสิ! มีสกิลสะท้อนการโจมตีทางกายภาพเพิ่มขึ้นมาด้วยวะ!" "ธนูของฉันยิงทะลุเกราะเวทได้แล้วเว้ย แบบนี้พวกสายเวทฝั่งตรงข้ามมีหนาวแน่!" "ฝีมือการคราฟต์ของหัวหน้านี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ เกินมาตรฐานเกมนี้ไปไกลโขแล้วนะเนี่ย..." ผมมองดูรอยยิ้มและแววตาแห่งความฮึกเหิมของทุกคนในกิลด์ ความเหนื่อยล้าจากการยืนตีเหล็กติดต่อกันสิบสองชั่วโมงมลายหายไปในพริบตา การได้เห็นหยาดเหงื่อและความพิถีพิถันของตัวเองกลายเป็นพลังให้สหายร่วมรบก้าวข้ามขีดจำกัด มันคือความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมที่สุดของการเป็นช่างตีเหล็กในโลก VRMMO แห่งนี้ เซร่าเดินเข้ามาใกล้ผมอีกครั้ง เธอมองดูรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวเอื้อมมาแตะแขนเสื้อของผมเบาๆ "ขอบคุณนะ... คริส" เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง จนผมต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ม... ไม่เป็นไรครับ มันคือหน้าที่ของช่างตีเหล็กประจำกิลด์อยู่แล้วครับ" ผมตอบเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จและเสียงหัวเราะกำลังดังสนั่นอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับวิกฤตที่ไม่ได้ยินมานานนับปี เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวานในหัวของทุกคน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในพื้นที่เขตแดนต้องห้าม "ซากปรักหักพังแห่งราชาโบราณ"] [คำเตือน: บอสลับระดับตำนาน "ราชันย์มังกรโลหิตลืมตาตื่นก่อนกำหนด" เงื่อนไขการปลดล็อกถูกกระตุ้นด้วยพลังงานมหาศาลจากอุปกรณ์ระดับ SSS ที่เพิ่งถูกสร้างขึ้น] [สถานะปัจจุบัน: บอสดังกล่าวได้ล็อกเป้าหมายมายังพิกัดปัจจุบันของท่านแล้ว และจะมาถึงในอีก... 3... 2...] รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนแข็งค้างในเสี้ยววินาที มาร์คทำดาบหลุดมือร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เซร่าหันขวับมามองหน้าผมด้วยแววตาที่เบิกกว้าง ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึกเมื่อเสียงสุดท้ายของระบบประกาศก้องกังวานในความเงียบงัน [1... เริ่มต้นการล่า] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ