เมื่อศัตรูจ้างมือสังหาร

กลิ่นไอสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของตลาดมืดเขตสาม ย่อมไม่ใช่สถานที่ที่สุภาพชนหรือผู้เล่นสายคราฟต์หน้าไหนควรจะเอาสังขารเข้ามาเดินเตร็ดเตร่ในยามวิกาลเช่นนี้ หากแต่วัตถุดิบระดับตำนานอย่าง *'แร่เหล็กอัสนีทมิฬ'* ที่จำเป็นต่อการตีขึ้นรูปค้อนเวทมนตร์ขั้นสูง ไม่ได้มีวางขายตามร้านค้าทั่วไปในเมืองหลวง คริสส, อดีตโปรเพลเยอร์ผู้ผันตัวมาเป็นช่างตีเหล็กอิสระ ดึงฮู้ดสีดำคลุมศีรษะลงต่ำเพื่อพรางใบหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับด้ามมีดสั้นเล่มบางที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมอย่างระแวดระวัง ดวงตาคมกริบกวาดตามองตรอกซอกซอยแคบๆ ที่เงียบสงบผิดปกติ ความเงียบแบบนี้... ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด "เดินระวังหน่อยสิครับเจ้าหนู ทางนี้ไม่ได้ต้อนรับพวกขี้แพ้เสียด้วยสิ" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงาตึกฝั่งตรงข้าม *ฉับพลัน!* อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ลมกระโชกแรงพัดผ่านจนเศษกระดาษปลิวว่อน เงาดำสามสายพุ่งแหวกความมืดเข้าประชิดตัวคริสในเสี้ยววินาที รวดเร็ว เด็ดขาด และมุ่งเป้าปลิดชีพโดยไม่มีการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น คริสไม่แม้แต่จะตื่นตระหนก ร่างกายของเขานั้นจดจำสัญชาตญาณของการต่อสู้ระดับโปรลีกได้ดีกว่าสมอง เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้แรงเหวี่ยงจากข้อเท้าดีดตัวหลบคมดาบสั้นที่เคลือบยาพิษสีม่วงเข้มได้อย่างฉิวเฉียด เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง!* ประกายไฟสาตรกระเด็นออกมายามที่ใบมีดเฉียดผ่านเนื้อผ้าคลุมจนขาดวิ่น "มือสังหารรับจ้างจากกิลด์เงาอสูรอย่างนั้นเหรอครับ... ดูท่าทางกระเป๋าเงินของใครบางคนจะหนาเอาเรื่องทีเดียว" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตาคู่สีนิลจ้องมองผู้ลงมือทั้งสามที่สวมหน้ากากกะโหลกสัตว์อย่างพิจารณา มือสังหารตรงกลางหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งราดรดด้วยความมั่นใจ "ฉลาดมากไอ้หนู แต่น่าเสียดาย... คนที่ขวางทางผลประโยชน์ของกิลด์ใหญ่ จุดจบมักจะมีแค่ความตายเท่านั้น ส่งวัตถุดิบทั้งหมดในช่องเก็บของมา แล้วเราจะทำให้ความเจ็บปวดมันลดลงครึ่งหนึ่ง" คริสแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือขวาเอื้อมไปหยิบประแจเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมา แทนที่จะเป็นดาบเวทมนตร์อลังการ ประแจชิ้นนี้กลับถูกอัปเกรดด้วยระบบคราฟต์จนมีออร่าสีฟ้าครามแผ่ซ่านออกมาอย่างดุดัน "น่าเสียดายจังนะครับ... พอดีว่าของพวกนั้น ผมตั้งใจจะเอาไปทำความสะอาดให้คนที่บ้านต่างหาก เพราะฉะนั้นคงให้พวกคุณไม่ได้หรอกครับ" สิ้นคำพูด ร่างของคริสก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยทักษะ *ก้าวพริบตา* ระดับสูง *ตู้ม!* เสียงเหล็กกระทบกะโหลกดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการฟาดประแจเพียงครั้งเดียวส่งผลให้มือสังหารคนแรกกระเด็นทะลุกำแพงอิฐจนฝุ่นตลบอบอวล เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเคลือบผนังสีหม่น ระบบแจ้งเตือนค่าความเสียหายมหาศาลลอยขึ้นมาบนอากาศเป็นตัวเลขสีแดงฉาน อีกสองคนที่เหลือเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกมันไม่คาดคิดว่าช่างตีเหล็กหน้าตาสำอางคนนี้จะมีฝีมือการต่อสู้ที่ดุเดือดและอ่านทางขาดลอยเช่นนี้ "ลุยพร้อมกัน! อย่าปล่อยให้มันตั้งหลักได้!" มือสังหารที่เหลือพุ่งเข้ามาประกบซ้ายขวา ใบมีดคู่ใจสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาววับ คริสพ่นลมหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาก้าวถอยหลังครึ่งก้าว หมุนตัวหลบคมดาบอย่างนุ่มนวลราวกับกำลังเต้นรำ ก่อนจะใช้ด้ามประแจกระแทกเข้าที่จุดตายใต้ลิ้นปี่ของมือสังหารทางซ้ายอย่างแม่นยำ *อั่ก!* ร่างนั้นทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที หมดสติไปในพริบตา เหลือเพียงหัวหน้าทีมที่ตอนนี้ใบหน้าใต้หน้ากากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อกาฬ "แก... แกเป็นใครกันแน่! ช่างตีเหล็กทั่วไปไม่มีทางมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้แน่!" มือสังหารคนสุดท้ายแผดเสียงด้วยความหวาดกลัว ถอยกรูดจนหลังชนมุมตึก คริสเดินเข้าไปหาช้าๆ ฝ่าเท้ากระทบพื้นเสียงดังฟังชัด บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ผมก็แค่... ช่างตีเหล็กธรรมดาคนหนึ่งที่เกลียดที่สุดคือการที่มีคนมาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนของตัวเองก็เท่านั้นล่ะครับ" ทว่า ก่อนที่คริสจะได้ง้างประแจเผด็จศึก ดวงตากลับเหลือบไปเห็นรอยสักรูปงูพิษสีเขียวเรืองแสงที่ต้นคอของมือสังหารคนนั้น มันคือสัญลักษณ์ของกิลด์การค้าใต้ดินที่เชื่อมโยงกับปริศนาการหายตัวไปของแร่ธาตุหายากในเขตเหนือ ซึ่งเป็นปมใหญ่ที่เขากำลังสืบหาอยู่พอดี *แกร๊ก...* เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นจากความมืดบนหลังคาตึกสูง คริสชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบด้วยสัญชาตญาณอันตรายที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ลำแสงสีแดงเข้มขนาดเท่าเข็มเย็บผ้า พุ่งแหวกอากาศตรงมายังหัวใจของเขาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะหลบพ้นในระยะประชิดนี้! *ปึง!* ละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มระเบิดออกเบื้องหน้าคริสในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ก่อตัวเป็นบาตรเวทรูปวงแหวนโบราณปัดเป่าวิถีกระสุนเวทมนตร์ให้เบี่ยงเบนไปปักเข้ากับพื้นถนนจนเป็นหลุมลึก "บังอาจนักนะ... กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของฉัน?" น้ำเสียงเย็นเยียบราดรดด้วยโทสะระลอกใหญ่ดังมาจากเบื้องบน เซร่า อาจารย์สาวและคู่หูคู่กัดของเขายืนอยู่บนขอบหลังคา เรือนผมสีเงินยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตาสองสีทอประกายแสงเรืองโรจน์ด้วยพลังเวทที่กำลังปะทุจนมิติรอบตัวสั่นสะเทือน เธอมองลงมายังกลุ่มมือสังหารด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นจุลในพริบตาเดียว คริสลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ แม้ในใจจะแอบโล่งอกที่มีเธอกระโดดเข้ามาช่วยไว้ทันเวลา แต่ปากเจ้ากรรมก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวตามนิสัยเดิม "มาช้าจังนะครับอาจารย์... เกือบจะจัดการเสร็จอยู่แล้วเชียว" เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างคาดโทษ รอยยิ้มมุมปากเผยความเจ้าเล่ห์และดุดันในเวลาเดียวกัน "ปากเก่งแบบนี้... กลับไปถึงร้านเมื่อไหร่ นายโดนฉันลงโทษด้วยงานซ่อมชุดเกราะยันสว่างแน่ คริส!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแทรกขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีทองแดงที่เด้งขึ้นตรงหน้าคริสและเซร่าพร้อมกัน [ระบบตรวจพบ: ภารกิจลับระดับ SSS - "เงาแห่งพันธะสัญญาโลหิต" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไข: กำจัดผู้จ้างวานเบื้องหลัง และเปิดโปงสมาคมใต้ดินภายใน 48 ชั่วโมง] [คำเตือน: หากล้มเหลว ระดับความสัมพันธ์ของคู่หูจะลดลงสู่จุดวิกฤต และสูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงพื้นที่เขตอิสระถาวร] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ