เซร่าเดือดจัด

คมดาบเคลือบพิษสีม่วงคล้ำสะท้อนแสงจันทร์สลัว วาดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว เป้าหมายของมันคือลำคอของชายหนุ่มผู้กำลังยืนถือประแจตีเหล็กโซ่ขึ้นสนิมนิ่งเฉย ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน ร่างของใครบางคนก็พุ่งแหวกความมืดเข้ามาดั่งสายฟ้าฟาด “บังอาจนักนะ… แมลงสาบชั้นต่ำพวกนี้!” น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้านดังขึ้น เซร่าก้าวเท้าเหยียบพื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็นวงกว้าง แผ่นหลังบางของอาจารย์สาวผู้ลึกลับยืนขวางหน้าคริสไว้ พร้อมกับเปลวเพลิงสีครามเข้มที่ระเบิดออกจากร่างของเธอในพริบตา ความร้อนมหาศาลบิดเบือนอากาศรอบตัวจนเกิดภาพลวงตาคลื่นความร้อนระอุ มือเรียวบางสะบัดออกเบาๆ ดั่งการปัดฝุ่น แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับรุนแรงราวกับภัยพิบัติ *ตูมมมม!* คลื่นอัคคีสีครามกวาดซัดมือสังหารระดับยศ "เงาทมิฬ" ทั้งเจ็ดคนกระเด็นลอยละลิ่วราวกับใบไม้ปลิว แรงปะทะทำให้ชุดเกราะพรางตัวระดับสูงแตกละเอียดเป็นจุล เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนป่ารอบด้านให้กลายเป็นสีโลหิต เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเพียงชั่วลมหายใจก่อนจะเงียบหายไปเมื่อเปลวเพลิงสีครามกลืนกินร่างของพวกมันจนสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาว คริสถอนหายใจยาว เก็บประแจเล่มโปรดเข้าช่องเก็บของอย่างใจเย็น แม้ภายนอกเขาจะแสดงออกเพียงความเรียบเฉยและปรายตามองซากศพเหล่านั้นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ลึกๆ แล้วในใจของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มกลับเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวหันกลับมามองเขา “คริส! เจ้าเด็กทึ่ม! ถ้าฉันมาไม่ทันเมื่อกี้ นายคิดจะเอาหน้าอกไปรับคมดาบพวกมันแทนรึไงห๊ะ!” เซร่าหันมาต่อว่าเสียงดัง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหปนความตื่นตระหนกที่เห็นเขาเกือบตกอยู่ในอันตราย ทว่าท่าทีที่แสดงออกนั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจนล้นปรี่ มือเล็กๆ เอื้อมมาคว้าจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างตรงหน้าจะหายวับไปกับตา “ผมคำนวณระยะไว้หมดแล้วน่าอาจารย์… อีกอย่าง เกราะเวทอัปเกรดใหม่ของผมก็น่าจะรับดาบนั้นได้สบายๆ” คริสตอบเสียงเรียบ พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคาดคั้นที่มองมา เพื่อซ่อนใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำของตนเอง “ยังจะมีหน้ามาเถียงอีกเหรอ! เกราะบ้าอะไรของนาย ถึงมันจะป้องกันได้ แต่แรงกระแทกมันก็สะท้านถึงอวัยวะภายในนะเฟ้ย! นายไม่รู้รึไงว่าฉัน… ว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน!” เซร่าชะงักไปนิดเมื่อเกือบจะหลุดคำพูดที่เผยความในใจลึกซึ้งออกมา เธอเม้มริมฝีปากแน่น แก้มเนียนแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความเขินอาย บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะ่อื้นของเศษซากเวทมนตร์ที่ยังคงคุกกรุ่นอยู่บนพื้นหญ้า คริสลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอาจารย์สาวผู้เก่งกาจแต่ขี้อายคนนี้ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว เขารู้ดีว่าระบบเกม VRMMO นี้สมจริงแค่ไหน และความรู้สึกที่สะท้อนออกมาจากตัวละครของเซร่านั้น มันเกินกว่าที่โปรแกรม AI ทั่วไปจะเลียนแบบได้ “ขอบคุณครับ… อาจารย์” คริสเอ่ยเสียงเบา แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้คนฟังสะดุ้งเล็กน้อย เซร่าหันขวับกลับมามองเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น มือเรียวยกขึ้นเกลียวผมตัวเองแก้เขิน “อะ… แฮ่ม! ใครเป็นอาจารย์นายกันเล่า! เลิกพูดจาเลี่ยนๆ แบบนั้นซะที คริส! รีบเดินหน้าต่อได้แล้ว ภารกิจหลักของเรายังไม่เสร็จนะ!” แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่รอยยิ้มบางๆ ที่ระบายอยู่บนใบหน้าของเธอกลับปิดไม่มิด ทั้งสองเดินเคียงข้างกันผ่านซากปรักหักพังของวิหารโบราณ มุ่งหน้าสู่ใจกลางดันเจี้ยนระดับสูงที่ซ่อนความลับของตำนานช่างตีเหล็กยุคโบราณเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขากำลังถูกจ้องมองจากเงามืดที่ลึกลับและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ทว่า ในขณะที่คริสกำลังจะก้าวเท้าผ่านประตูศิลาบานยักษ์ ระบบเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นปริศนา ระดับภัยคุกคาม: SSS] [คำเตือน: เขตพื้นที่รอบตัวท่านกำลังถูกล็อกด้วยค่ายกลโบราณ ไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายฉุกเฉินได้] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: "ผู้มาเยือนจากมิติที่สูญหาย" ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว...] คริสชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที มือหนาเอื้อมไปควบจับด้ามค้อนตีเหล็กคู่ใจแน่น ขณะที่เซร่าหันขวับกลับมามองแผ่นหลังของเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกตรงหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องกังวานมาจากความว่างเปล่า… "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย… เจ้าหนูช่างตีเหล็กแห่งโชคชะตา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ