คำสารภาพแบบอ้อมๆ

เสียงถ่านไม้ในเตาผิงแตกปะทุเบา ๆ ดังเปรี๊ยะ สะเก็ดไฟสีส้มแดงลอยวนขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของโลก VRMMO ก่อนจะมลายหายไปในความมืดมิดของหุบเขาดาราพเนจร แสงดาวระยิบระยับนับล้านดวงสาดส่องลงมาทาบทับผืนหญ้าและพุ่มไม้รอบกายจนเกิดเงาทอดยาว ทว่าความเงียบงันในยามดึกนี้กลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย สำหรับคริสแล้ว ความเงียบงันที่ไร้ซึ่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบหรือเสียงคำรามของมอนสเตอร์ ช่างเป็นสิ่งที่รับมือยากยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับบอสระดับตำนานเสียอีก "มองฟ้าอยู่ได้ตั้งนาน... ท้องฟ้าในเกมมันมีหน้าตาของฉันติดอยู่หรือไงกัน เจ้าเด็กบื้อ" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือแววประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ เซร่าในชุดคลุมนักเวทสีครามเข้มขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านั่งบนก้อนหินเรียบ เธอดึงผ้าคลุมไหล่หนาขึ้นมาคลุมร่างเพื่อกันไอเย็นยามดึก ทว่าดวงตากลมโตภายใต้แสงดาวกลับไม่ได้มองทิวทัศน์รอบตัวเลยแม้แต่น้อย มันจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนซุงไม้ใกล้กันอย่างไม่วางตา คริสสะดุ้งเล็กน้อย เขาละสายตาจากกลุ่มดาวที่กำลังเรียงตัวกันเป็นรูปร่างแปลกตา ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามวิสัยของอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ผ่านศึกมาโชกโชน ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และปากร้ายในยามปกติ "ผมแค่กำลังคำนวณวงโคจรของกลุ่มดาวดาราจักร เพื่อดูว่าจะมีผลกระทบอะไรกับค่าความเสถียรของแร่ธาตุในดันเจี้ยนพรุ่งนี้หรือเปล่าครับอาจารย์... อย่าคิดมากไปเลย" คริสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษามาดความสุขุมเอาไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย เซร่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะของเธอนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่สำหรับคริสแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ลอยมาแตะจมูก ทำให้คริสต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คำนวณแร่ธาตุ? ช่างเป็นคำแก้ตัวที่น่าฟังเสียจริงนะคริส" เซร่าเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด "ตั้งแต่เราออกจากเมืองหลวงมา นายเอาแต่เหม่อลอย แถมตอนที่เราสู้กับพวกโจรป่าเมื่อตอนบ่าย นายยังเกือบพลาดท่าให้ดาบเล่มเดียว เพียงเพราะมัวแต่หันมามองว่าฉันบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า... เด็กฝึกงานที่ไหนเขามองอาจารย์ด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใยขนาดนั้นกันล่ะ หืม?" คำทักทายที่ตรงประเด็นจนเกินไปทำให้คริสถึงกับพูดไม่ออก เขาเบนสายตาหนีไปมองกองไฟแทน พร้อมกับยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ ความเย็นชาและมาดสุขุมที่เคยสร้างสะสมมานานนับปีพังทลายลงในพริบตาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "ผม... ผมก็แค่วิตกกังวลตามหน้าที่ของปาร์ตี้เลดี้และผู้ดูแลระบบสนับสนุนต่างหากครับ ถ้าอาจารย์เกิดเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะช่วยผมปลดล็อกวัตถุดิบระดับตำนานในการคราฟต์เกราะเซ็ตหน้าล่ะจริงไหมครับ" ปากไม่ตรงกับใจเสียจริง คริสคิดในใจอย่างนึกสมเพชตัวเอง ขณะที่คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ถูกพ่นออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู เซร่าหุบยิ้มลงชั่วขณะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดแก้ตัวเหล่านั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของเปลวไฟที่ยังคงดังเป็นระยะ "นั่นสินะ..." เซร่าพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนคริสต้องหันกลับมามอง "นายคงมองฉันเป็นแค่อาจารย์ เป็นแค่คนที่คอยช่วยสนับสนุนในปาร์ตี้ เป็นแค่... ตัวประกอบคนหนึ่งในเส้นทางการเป็นช่างตีฝีมืออันดับหนึ่งของนายสินะ" "ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ!" คริสเผลอหลุดปากเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาเผลอแสดงความร้อนรนออกมาอย่างชัดเจน "อาจารย์ไม่ใช่... ไม่เคยเป็นแค่คนแบบนั้นสำหรับผมเลยสักครั้ง" ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง คริสเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าตนเองเพิ่งพูดอะไรออกไป เขารีบเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับตีกลองศึก ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายไม่เป็นท่า เซร่าไม่ได้เอ่ยปากแซวเหมือนทุกครั้ง เธอนั่งนิ่ง ดวงตาคู่สวยไหววับสะท้อนแสงไฟจากกองไฟ เธอมองชายหนุ่มที่กำลังนั่งตัวเกร็ง กำหมัดแน่นด้วยความประหม่า ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของหญิงสาว รอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความหมายปรากฏขึ้นบนเรียวปากของเธอ "งั้นเหรอ..." เซร่าทวนคำ เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ คริส ว่าตำแหน่งของฉันในใจของนายเนี่ย มันคืออะไรกันแน่?" เธยขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว คริสสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายของอีกฝ่าย กลิ่นหอมจางๆ และดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาชัดเจนยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า ในจังหวะที่คริสกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อตอบคำถามที่สั่นคลอนหัวใจที่สุดในชีวิตการเล่นเกมของเขา ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าทั้งสองคน **[ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของเขตแดนในรัศมี 500 เมตร]** **[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: บอสลับแห่งหุบเขาดาราพเนจร "จักรพรรดิมังกรเงาหมื่นปี" (World Boss) ได้ตื่นจากการหลับใหลก่อนกำหนด!]** **[คำเตือน: สภาพแวดล้อมถูกล็อก ผู้เล่นไม่สามารถใช้ไอเทมเทเลพอร์ตหรือออกจากพื้นที่ได้จนกว่าจะสิ้นสุดการต่อสู้]** ยังไม่ทันที่คริสจะได้ตั้งตัว พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามกึกก้องที่สะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาดังกังวานขึ้น พร้อมกับเงาสีดำมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมแสงดาวจนมืดมิดในพริบตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ