จัดการเงียบๆ ตามสไตล์คนฉลาด

"ถ้าวางศิลาเวทต่ำกว่าจุดศูนย์สูตรของวงแหวนอีกแค่พิกัดเดียว แรงดันมานาในเตาหลอมจะตีกลับจนแผงวงจรละลายกลายเป็นขยะราคาแพงทันที... แต่ก็นั่นแหละครับ ถ้าพวกมันไม่โง่พอที่จะเข้ามาขโมยของในช่วงที่ระบบระบายความร้อนกำลังทำงานพอดี ผมก็คงไม่ต้องเสียเวลามานั่งกางอาณาเขตดักรอแบบนี้หรอกนะ" เสียงพึมพำเรียบเรื่อยดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินกิลด์ร้าง กลิ่นอายของผงถ่านเวทมนตร์และเหล็กกล้าชั้นดีลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างโปร่งใสของระบบคราฟต์สะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของชายหนุ่มผู้มีนามในเกมว่าคริส นิ้วเรียวยาวของเขาขยับคีมเหล็กคีบแท่งโลหะมิธริลที่เพิ่งผ่านการตีขึ้นรูปอย่างประณีต วางลงบนแท่นหินอัคคีด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อนและไม่เชื่องช้าจนเกินไป รอบตัวเขาคือกลไกกับดักเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกถักทอขึ้นจากเศษแร่เหลือใช้และทักษะช่างตีเหล็กขั้นปรมาจารย์ หน้าตาของมันดูเหมือนกองขยะอิเล็กทรอนิกส์ไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่มองด้วยมุมมองวิเคราะห์ของโปรเพลเยอร์แล้ว นี่คือตาข่ายมรณะที่พร้อมจะตัดทอนค่าพลังชีวิตของเป้าหมายลงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ในพริบตาเดียว "เจ้าเด็กนี่... ทำเป็นเล่นลิ้นทำเท่ใหญ่นะคะ เอ้ย... นะครับ!" เสียงกระซิบกระซาบที่คุ้นเคยดังมาจากมุมอับของเสาหิน เซร่า ในชุดคลุมนักเวทสีนิลลึกลับก้าวเท้าออกมาจากเงาไม้ด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยประกายระยิบระยับที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยพยายามแก้คำลงท้ายตามสัญญาก่อนจะเผลอหลุดมาดอาจารย์สาวผู้เคร่งขรึมอีกครั้ง "ถ้าแผนการล่อหนูสกปรกออกจากรูกลวงของเธอเกิดพลาดขึ้นมา ฉันนี่แหละที่จะเอาค้อนนั่นฟาดหัวเธอเป็นคนแรก ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกนะ... แต่เพราะรำคาญสายตาที่ชอบทำตัวเหนือกว่าต่างหากเล่ะ!" คริสชะงักมือที่กำลังเช็ดคราบเขม่าไปชั่วขณะ เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่รอยยิ้มบางเบากลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ครับ ช่วยกรุณาเก็บเสียงหัวใจที่เต้นดังจนมอนสเตอร์ชั้นต่ำยังได้ยินนั่นหน่อยเถอะครับ... อีกอย่าง ผมไม่ได้ทำตัวเหนือกว่า แค่กำลังใช้สมองแก้ปัญหาในแบบที่คนฉลาดเขาทำกัน ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบใช้ไม้เท้าฟาดทุกอย่างที่ขวางหน้าจนดันเจี้ยนพังทลายมาแล้วสามรอบหรอกนะครับ" "หนอย... เจ้าศิษย์อกตัญญู!" เซร่าหน้าแดงก่ำด้วยความฮึดฮัด เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะหยิกแขนสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า— *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมๆ กับเรดาร์เวทมนตร์ที่แสดงจุดสีแดงสามจุดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากจิตสังหารระดับสูงแผ่ซ่านผ่านรอยแยกของประตูไม้ผุๆ เข้ามาจนสัมผัสได้ บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดในเสี้ยววินาที คริสวางคีมในมือลงอย่างนุ่มนวล ใบหน้าที่เคยติดจะขี้เล่นเมื่อครู่กลับเรียบสนิทและเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองหน้าจอสถานะที่แสดงตำแหน่งของเหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางอย่างสมบูรณ์แบบ "มาแล้วสินะครับ... หมาล่าเนื้อจากกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ" คริสเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา มือขวาเอื้อมไปแตะกลไกสวิตช์ลับบนโต๊ะคราฟต์ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ... เอ๊ย! ของฉันนะ" เซร่าชักไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัลออกมาจากมิติเก็บของ ประกายไฟสีม่วงเข้มเริ่มล้อมรอบปลายนิ้วเรียวของเธอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวย "ไม่ได้ออกกำลังกายมานาน พวกมันคงอยากรู้ซึ้งถึงนรกบนดินสินะคะ" "ช้าก่อนครับอาจารย์" คริสเอื้อมมือไปคว้าชายผ้าคลุมของหญิงสาวไว้เบาๆ แรงสัมผัสเพียงเล็กน้อยทำให้เซร่าสะดุ้งเฮือก หน้าแดงลามไปถึงใบหู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างลืมตัว "อย่าเพิ่งใจร้อนไป... แผนของเราคือ 'จัดการเงียบๆ ตามสไตล์คนฉลาด' ไม่ใช่การระเบิดตึกทิ้งให้เป็นข่าวหน้าหนึ่ง" "ทะ... ทำอะไรของเธอน่ะ! ปล่อยมือเลยนะ!" เซร่าสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวเป็นกุ้งต้ม พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ยะ... อยากทำอะไรก็เชิญตามสบายเลย! ฉันแค่จะคอยดูอยู่เงียบๆ ว่าคนฉลาดอย่างเธอจะแก้ปัญหาโง่ๆ ยังไงต่างหาก!" *แอ๊ดดด—!* เสียงบานประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดเกราะหนังสีดำสนิท กลิ่นอายความกระหายเลือดและรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหัวหน้าหน่วยสอดแนม มันกวาดสายตามองความว่างเปล่าภายในห้องที่มีเพียงโต๊ะทำงานและแสงไฟสลัว "หึ... ข่าวกรองบอกว่าไอ้ช่างตีเหล็กสติเฟื่องซ่อนแร่ระดับตำนานไว้ที่นี่สินะ ไหนล่ะของ-" ยังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบประโยค คริสก็กดสวิตช์ในมือลงอย่างไร้ความปรานี *ฟึบ! ฉ่า————!* ตาข่ายเวทมนตร์ที่ถักทอจากสายฟ้าและกรดพิษความเข้มข้นสูงพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อคร่างของพวกมันทั้งสามไว้ในกรงข่ายโปร่งแสงอย่างแน่นหนา เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่คริสจะดีดนิ้วเบาๆ เพื่อเปิดใช้งานระบบ 'ปิดกั้นเสียงสะท้อน' ทำให้ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซร่ายืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่งปนหมั่นไส้ เธอเหลือบมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของคริสแวบหนึ่ง ก่อนจะแอบอมยิ้มบางๆ คนเดียวในความมืด แต่ทว่า... ในจังหวะที่คริสกำลังก้าวเข้าไปตรวจสอบไอเทมดรอปจากร่างที่หมดสติของศัตรู หน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ไม่มีใครคาดคิดก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุด [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นปริศนา' ภายนอกขอบเขตดันเจี้ยน] [คำเตือน: รหัสลับที่คุณใช้ในการคราฟต์ไอเทม ถูกถอดรหัสโดยบุคคลที่สามแล้ว...] [เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้... และมันไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็น "สิ่งนั้น"] ดวงตาสีเข้มของคริสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขณะที่เซร่าหันขวับมามองเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ