ของดีมักมาพร้อมภารกิจระดับ SSS

คราบเขม่าสีดำสนิทบนใบหน้าของคริสไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาและมาตรู้อดีตโปรเพลเยอร์ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับขับเน้นแววตาคู่คมที่กำลังจดจ่ออยู่กับแท่นศิลาตรงหน้าให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก กลิ่นอายความอับชื้นของดันเจี้ยนใต้ดินชั้นที่สี่ค่อยๆ เจือจางลง แทนที่ด้วยละอองแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างราวกับหิ่งห้อยนับล้านตัว ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่า ม่านพลังของบอสประจำชั้นได้ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "เกือบไป..." คริสพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เสื้อคลุมนักเวทสีเทาเข้มของเขายับยู่ยี่และขาดวิ่นเป็นร่องรอยจากการปะทะกับอสูรเหล็กกล้าเมื่อครู่ "เกือบไปอะไรกันคะ... เอ้ย! เกือบไปอะไรกันครับคุณโปรเพลเยอร์" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเจือความเป็นห่วงดังขึ้นทันที เซร่า อาจารย์สาวและคู่หูจำเป็นในยามนี้ ก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ร่างเพรียวระหงในชุดจอมเวทสีขาวทองก้าวผ่านซากปรักหักพังมาด้วยความเร็ว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองสำรวจร่องรอยบาดแผลตามแขนและลำตัวของคริสอย่างถือวิสาสะ มือเรียวบางเอื้อมออกไปหมายจะปัดเศษฝุ่นบนไหล่หนา แต่แล้วเธอก็ชะงักค้างกลางอากาศ เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะดึงมือกลับแล้วกอดอกเชิดหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "ผม... เอ่อ ดูแลตัวเองได้ครับ เซร่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" คริสเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเช่นกัน หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายดันเต้นผิดจังหวะเสียได้ ทั้งที่ผ่านสนามแข่งระดับโลกมานับไม่ถ้วน แต่การเผชิญหน้ากับสายตาคาดคั้นและท่าทีงอนเง้าแบบไม่รู้ตัวของหญิงสาวคนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังทำข้อสอบยากเกินความสามารถ "ใครเป็นห่วงคุณกันคะ... เอ่อ ผมหมายถึง ใครเป็นห่วงคุณกันเล่า!" เซร่าเผลอหลุดเสียงสูงด้วยความเขินอายจนเกือบหลุดสำนวนเดิมออกมา เธอรีบกระแอมไอสองสามครั้งเพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ รักษฟอร์มของอาจารย์สาวผู้เคร่งขรึม "ฉันแค่กลัวว่าถ้าคุณตายคาดันเจี้ยนนี้ขึ้นมา ใครจะช่วยฉันแบกสัมภาระและคราฟต์ไอเทมระดับตำนานให้ล่ะคะ... ครับ!" คริสแอบลอบยิ้มมุมปากกับความปากไม่ตรงกับใจของเธอ เขารู้ดีว่าต่อให้อีกฝ่ายจะอ้างเหตุผลเรื่องสัมภาระหรือไอเทมสักแค่ไหน แต่ยามที่เขาเกือบพลาดท่าเสียทีให้กับบอสเมื่อครู่ มือเรียวนู่นที่ร่ายเวทสนับสนุนอยู่แนวหลังก็สั่นเทาด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบตัวสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงสะท้อนหยดน้ำจากผนังถ้ำและประกายแสงระยิบระยับที่ยังคงเต้นระบำอยู่กลางอากาศ ก่อนที่ความเงียบงันนั้นจะถูกทำลายลงด้วยเสียงก้องกังวานของระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคน พร้อมๆ กับหน้าต่างสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้เล่นผ่านดันเจี้ยน "สุสานเหล็กกล้าแห่งราชันผู้ลืมเลือน" ภายในเวลาที่กำหนด และทำลายเงื่อนไขลับสมบูรณ์แบบ]* *[กำลังคำนวณคะแนนสะสมและประเมินผลงาน...]​* เสียงแจ้งเตือนทุ้มต่ำราวกับเสียงระฆังโบราณดังซ้อนขึ้นมาอีกระลอก ทำให้คริสต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งมองตัวอักษรสีทองที่เริ่มปรากฏทีละบรรทัดอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง *[ประเมินผลสำเร็จ: ระดับ SSS (สูงสุดในประวัติศาสตร์เซิร์ฟเวอร์)]* *[ท่านได้รับฉายาพิเศษ: "ผู้ทะลายขีดจำกัดแห่งการคราฟต์"]* *[ระบบกำลังทำการปลดล็อกฟังก์ชันลับ... กรุณารอสักครู่]* คริสสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที อดีตโปรเพลเยอร์อย่างเขารู้ดีว่าการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนี้ด้วยแรงก์ SSS นั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลยหากขาดการวางแผนอย่างแม่นยำและการประสานงานที่ไร้ที่ติ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงยิ่งกว่ารางวัลทั่วไป คือข้อความแจ้งเตือนบรรทัดถัดมาที่เริ่มปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่พื้นใต้ฝ่าเท้า *[คำเตือน: เนื่องจากท่านครอบครองทักษะ "หัตถ์เทพตีเหล็ก" และผ่านเงื่อนไขพิเศษในชั้นนี้ ระบบจึงกระตุ้น "ภารกิจระดับ SSS: พันธสัญญาแห่งบรรพกาล" โดยอัตโนมัติ]* *[คำอธิบายภารกิจ: ตามหา "ทั่งเหล็กเพลิงสุริยะ" ที่สูญหายในดินแดนต้องห้าม และซ่อมแซม "ดาบเพลิงนิลกาฬ" ก่อนที่มหาสงครามแห่งความมืดจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า]* *[เงื่อนไขความล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการคราฟต์ไอเทมระดับตำนานทั้งหมดถาวร และระดับตัวละครลดลง 20 เลเวล]* นิ้วมือที่ถือค้อนตีเหล็กคู่ใจของคริสกระตุกเกร็งขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขความล้มเหลวที่เดิมพันด้วยหยาดเหงื่อทั้งหมดที่เขาเพียรสะสมมาหลายเดือน ขณะที่เซร่าซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นรายละเอียดภารกิจปรากฏชัดเจนบนหน้าจอของเธอเช่นกันในฐานะปาร์ตี้เดียวกัน "นี่มัน... บ้าชัดๆ" เซร่าพึมพำ ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดลงทันที "ภารกิจระดับ SSS ตั้งแต่เลเวลยังไม่ถึงครึ่งทางเนี่ยนะ ระบบมันจงใจกลั่นแกล้งพวกเราชัดๆ!" คริสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขานิ่งเงียบ สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนเวลาถอยหลัง 72 ชั่วโมงบนหน้าจออย่างพินิจพิเคราะห์ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง ถูกแทนที่ด้วยอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลانข่านทั่วร่าง ก่อนที่คริสจะทันได้เอաբาปากอ้าอธิบายแผนการขั้นต่อไป แสงสว่างจ้าสีทองอร่ามก็พวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินเบื้องหน้า กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งสองคนหายลับไปในพริบตา พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำปริศนาที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... เสียงที่บอกว่า การเดินทางที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทนี้ไปด้วยกันนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม