การแทรกแซงจากผู้สร้าง

"ปฏิเสธไม่ได้เลยนะครับว่า รอยต่อระหว่างบั๊กของระบบกับฝีมือมนุษย์ มันบางเสียจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า..." น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ซึ่งอารมณ์ดังขึ้น ท่ามกลางห้องสีขาวโพลนไร้ขอบเขตที่ถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดดิ้งบริสุทธิ์ ข้อมูลตัวเลขวิ่งพล่านราวกับสายฝนดิจิทัลสะท้อนลงบนเลนส์แว่นตาไร้กรอบของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม ร่างของเขาโปร่งแสงเล็กน้อย บ่งบอกสถานะที่ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็นผู้ดูแลระบบระดับสูงที่ถูกส่งตรงมาเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ คริสยืนไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะที่ระบบเพิ่งเนรมิตขึ้น สีหน้าของอดีตโปรเพลเยอร์ยังคงเรียบเฉย เย็นชา และระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินความเสียหายและทางหนีทีไล่ หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ "ถ้าคุณหมายถึงการที่ดาบเล่มนี้ตีออกมาแล้วมีค่าสเตตัสทะลุเพดานที่พวกคุณตั้งไว้ล่ะก็..." คริสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "นั่นไม่ใช่ความผิดของผม แต่เป็นเพราะระบบคราฟต์ของพวกคุณมันยืดหยุ่นไม่พอกับจินตนาการของผู้เล่นต่างหากล่ะครับ" ชายในชุดสูทหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของผู้สร้างโลกใบนี้ เขาผลักกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงหน้าต่างโปร่งใสขนาดมหึมาขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลสถิติการเล่นของคริสตั้งแต่เริ่มเกมถูกกางออกจนหมดเปลือก "คริสโตเฟอร์... อดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยสร้างสถิติไร้พ่ายสามปีซ้อน ก่อนจะรีไทร์ตัวเองอย่างไร้ร่องรอย และตอนนี้กลับกลายมาเป็นผู้เล่นอิสระที่ถือครองไอเทוםระดับ 'บรรพกาล' ที่ไม่ควรมีอยู่จริงในเวอร์ชันนี้" จีเอ็มหนุ่มหันมาสบตาตรงๆ "คุณใช้ช่องโหว่ไหนในการหลอกลวงอัลกอริทึมของเกมครับ?" "ผมไม่ได้หลอกลวง ผมแค่... 'เข้าใจ' มันมากกว่าพวกคุณที่เอาแต่นั่งมองกราฟอยู่ในห้องแอร์ต่างหาก" คริสย้อนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบ แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็น แต่ภายในกลับลอบคำนวณอัตราการรีเซ็ตข้อมูลของเซิร์ฟเวอร์อย่างรวดเร็ว หากการเจรจานี้ล้มเหลว ไอเทต์ทุกชิ้นที่เขากับเซร่าร่วมกันฟันฝ่ามาอาจถูกยึดคืนในพริบตาเดียว ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันอุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามเกาะตามผนังสีขาว ประตูมิติที่ไม่ได้ถูกสร้างโดยระบบหลักถูกกระชากเปิดออกด้วยพลังเวทอันรุนแรง ร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีรัตติกาลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังจีเอ็มหนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "กล้าดียังไง ถึงมาล้อมจับ 'เด็กฝึกงาน' ของฉันในพื้นที่ปิดตายแบบนี้...?" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นของเซร่าดังขึ้น เธอยกไม้เท้าคริสตัลในมือขึ้นชี้หน้าจีเอ็มหนุ่มโดยไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ ของผู้สร้างเลยแม้แต่น้อย รัศมีเวทมนตร์รอบตัวเธอบิดเบี้ยวจนอากาศรอบห้องสั่นไหว คริสเหลือบมองแผ่นหลังของอาจารย์สาวผู้เกรี้ยวกราด ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ปากของเธอจะชอบบ่นและแสดงออกว่ารำคาญเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่ยามคับขันเช่นนี้ เซร่าไม่เคยลังเลที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขาเลยสักครั้ง "อาจารย์เซร่า... ใจเย็นก่อนครับ ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่เราจะใช้ระเบิดเวทล้างบางได้ตามใจชอบนะ" คริสเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่มองเธอมีความอ่อนโยนเจืออยู่จางๆ อย่างที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว "จะให้ฉันเย็นได้ยังไง! ก็ไอ้เจ้าพวกนี้น่ะมันไม่มีปัญญาพัฒนาเกมเอง เลยคิดจะมาปล้นผลงานหยาดเหงื่อแรงกายของนายไปหน้าด้านๆ น่ะสิ!" เซร่าหันมาตวาดใส่คริสเสียงดังลั่น ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (และบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน) ก่อนจะหันกลับไปจ้องจีเอ็มหนุ่มด้วยแววตาอาฆาต จีเอ็มหนุ่มผู้ดูแลระบบขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่เลือนหายไป สีหน้าของเขาเริ่มตึงเครียดเมื่อพบว่าตัวละคร NPC ระดับสูงอย่างเซร่า มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อผู้เล่นเกินกว่าที่โปรแกรมพื้นฐานได้เขียนไว้ ค่าความสัมพันธ์ระดับ 'ผูกพันลึกซึ้ง' ระหว่างทั้งสองคนกำลังสร้างความรัญจวนใจให้กับระบบ AI จนเกิดเสียงเตือนภัยสีแดงวาบขึ้นทั่วห้อง "น่าสนใจ... นี่ไม่ใช่แค่บั๊กธรรมดาแล้วสินะครับ" จีเอ็มหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "ระบบกำลังเรียนรู้พฤติกรรมของพวกคุณ... และดูเหมือนว่า 'มัน' กำลังตื่นขึ้นมาจริงๆ" สิ้นเสียงของจีเอ็ม พื้นห้องสีขาวโพลนพลันแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความมืดมิดเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยชุดโค้ดสีแดงฉาน เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพื้นที่เสมือนจริง หน้าต่างแจ้งเตือนสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้าของคริสและเซร่าพร้อมกันโดยไม่มีปุ่มให้กดปิด [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากเอนทิตีภายนอก - 'โปรแกรมล้างบางเซิร์ฟเวอร์ (Zero-Protocol)' กำลังทำงาน...] คริสรีบคว้าข้อมือเรียวของเซร่าเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีเข้มมองไปยังรอยแยกที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นด้วยความระทึกใจ "เกาะผมไว้ให้แน่นๆ นะครับ... ดูท่าว่าเกมนี้ จะไม่ได้มีแค่เราสองคนซะแล้วล่ะที่ไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้กับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม นะครับ