การแข่งขันประลองยุทธ์ประจำปี

เสียงส้นรองเท้าบูทหนังแท้กระทบกับพื้นหินอ่อนของลานประลองหลวงดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่ทรงอำนาจจนทำให้เสียงอึกทึกครึกโครมของผู้ชมหลายหมื่นชีวิตในอัฒจันทร์วงกลมค่อยๆ เงียบลงทีละน้อย ความกดดันระดับมหภาคแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของสังเวียน นี่คือสนามประลอง "คิง'ส ดันเจี้ยนอารีน่า" เวทีศักดิ์สิทธิ์ที่จัดขึ้นเพียงปีละครั้งเพื่อเฟ้นหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม VRMMO [Aethelgard Online] แห่งนี้ และในวันนี้... มันคือสถานที่ที่ชื่อของ "คริส" จะต้องถูกจารึกไว้ ไม่ใช่ในฐานะช่างตีเหล็กนอกรีตผู้ใช้ไอเทมบั๊ก แต่เป็นผู้เล่นที่ยืนหยัดอยู่จุดสูงสุดด้วยฝีมือของตนเอง "ข้าเตือนเจ้าแล้วนะว่าอย่าไปรับคำท้าไอ้พวกกิลด์มังกรฟ้าส่งเดช เจ้าเด็กหัวดื้อ" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เจือด้วยกระแสความหงุดหงิดดังขึ้นจากด้านข้าง เซร่า จอมเวทสาวผู้สวมชุดคลุมนักปราชญ์ปักดิ้นทองยืนกอดอกพิงเสาศิลาอยู่ไม่ห่าง ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ฉายชัดทั้งความห่วงใยและความหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นอายอโรมาดอกไม้ยามค่ำคืนจากตัวเธอโชว์หรี่เข้ามาแตะจมูกของคริส "ผมไม่ได้ไปรับคำท้าเสียหน่อย เซร่า..." คริสถอนหายใจยาวเบาๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมอินเตอร์เฟซสีฟ้าที่ลอยอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวกำลังขยับปรับแต่งค่าความทนทานของสนับแขนโลหะผสมไทเทเนียมขั้นเทพที่เพิ่งคราฟต์เสร็จร้อนๆ "พวกมันต่างหากที่วิ่งมาเอาหน้ากระแทกหมัดผมเอง... อีกอย่าง ถ้าผมไม่ลงแข่งวันนี้ คุณก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นผมถอนทุนคืนจากค่าวัตถุดิบที่ผมยืมคุณมาหรอกจริงไหมครับ" "ใครเขาห่วงเรื่องเงินทองกันเล่า!" เซร่าหน้าแดงขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นอย่างแง่งอน แต่หางตากลับเหลือบมองคริสด้วยความรวดเร็ว "ข้าแค่... กลัวว่าเจ้าจะมือไม้สั่นทำอาวุธพังคามือระหว่างสู้ต่างหาก ถึงยังไงเจ้าก็เป็นแค่ช่างตีเหล็กสมองทึบคนหนึ่งนะ... ถ้าแพ้ขึ้นมา ข้าคงอับอายขายขี้หน้าแย่ที่มีศิษย์แบบนี้" "ครับๆ อาจารย์ตัวแสบ" คริสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้นไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง ทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง "งั้นช่วยยืนดูอยู่เงียบๆ แล้วคอยเชียร์ศิษย์คนนี้ให้ดีก็แล้วกันครับ" *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: การแข่งขันประลองยุทธ์ประจำปี รอบ 16 คนสุดท้าย คู่ที่ 4 กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 60 วินาที] [ผู้ท้าชิง: 'คริส' (คลาสช่างตีเหล็กยุทธภัณฑ์ระดับสูง) ปะทะ 'บลัดฮาวด์' (รองหัวหน้ากิลด์เขี้ยวโลหิต - นักรบคลั่งระดับ 85)] เสียงประกาศก้องกังวานจากระบบดังก้องไปทั่วสนาม พร้อมกับเสียงเฮโลลั่นของผู้ชมบนอัฒจันทร์ที่โห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ชื่อเสียงของ "บลัดฮาวด์" เป็นที่เลื่องลือในฐานะผู้เล่นสายโจมตีระยะประชิดที่ดุดันและไร้ความปรานี สถิติการประลองของเขาคือชนะรวด 35 นัดติดต่อกัน และส่วนใหญ่เป็นการปิดฉากคู่ต่อสู้ภายในไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ ในขณะที่คู่ต่อสู้ของเขาอย่าง "คริส" ถูกมองว่าเป็นเพียงตัวตลกที่หลงเข้ามาในสังเวียนใหญ่ด้วยความบังเอิญ หลายคนในกลุ่มผู้ชมต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและตะโกนเดิมพันข้างเดียว "ไอ้เด็กนั่นมันสติเฟื่องไปแล้วหรือไง เอาคลาสช่างตีเหล็กมาลงอารีน่าเนี่ยนะ?" "เตรียมตัวหามเปลกลับเมืองได้เลย ฮ่าๆๆๆ!" เซร่าขมวดคิ้วมุ่น รังสีเวทมนตร์สีม่วงเข้มแผ่ซ้ำออกมาจากปลายนิ้วของเธอโดยไม่รู้ตัวจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความโกรธกรึงที่คนพวกนั้นกล้าดูถูกชายหนุ่มที่เธอ... เอิ่ม คอยดูแลอบรมสั่งสอนมาอย่างดี แต่ก่อนที่เธอจะได้ร่ายเวทมนตร์สั่งสอนใครสักคน มืออุ่นจัดของคริสก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับมีพลังมหัศจรรย์ที่ทำให้คลื่นความโกรธของจอมเวทสาวสงบลงทันที เซร่าสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอมองมือของคริสที่ผละออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเสียดายระคนเขินอาย "รอผมนิดเดียวนะครับ" คริสกล่าวสั้นๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านม่านพลังงานสีทองเข้าสู่ใจกลางลานประลอง แสงแดดช่วงบ่ายสะท้อนลงบนชุดเกราะหนังมังกรผสมแผ่นโลหะสีดำสนิทที่คริสสวมใส่ มันเป็นผลงานชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาตีขึ้นรูปนานกว่าสามวันสามคืน ลวดลายอักขระเวทมนตร์สีฟ้าเรืองแสงจางๆ ตามรอยต่อของเกราะ บ่งบอกถึงความพิถีพิถันในระดับที่ช่างตีเหล็กคนอื่นทำไม่ได้ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่มากที่สุด คือค้อนยักษ์ด้ามยาวในมือขวาของเขา ค้อนที่ดูราวกับหลุดออกมาจากเตาหลอมนรก มันสะท้อนประกายไฟสีแดงก่ำราวกับมีชีวิต บลัดฮาวด์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ ในมือถือขวานศึกสองมือขนาดมหึมาที่เคลือบด้วยพิษสีเขียวเรืองแสง ชายหนุ่มร่างยักษ์มองคริสด้วยสายตาดูแคลนราวกับมองมดปลวก "แกคือไอ้ช่างตีเหล็กที่บังAอาจปฏิเสธคำชวนของกิลด์เราสินะ" บลัดฮาวด์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาคำรามต่ำราวกับสัตว์ร้าย "คิดว่าถือค้อนเล่มโตแล้วจะเป็นนักรบได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่เศษเหล็กที่รอวันถูกทุบทำลายให้แหลกคามือฉันนี่แหละ!" คริสไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกค้อนขึ้นพาดบ่าอย่างสบายๆ ดวงตาสนิทลึกมองคู่ต่อสู้ด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความกลัว ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงความนิ่งสงบของผู้ที่รู้ดีว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าในมือ "พูดมากเสียเวลาเปล่าๆ ครับ..." คริสเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วสนาม "เริ่มกันเลยดีกว่า ผมยังมีงานต้องกลับไปทำต่อที่ร้านอีกเยอะ" *เปรี้ยง!* เสียงสัญญาณเริ่มต้นการประลองดังขึ้นพร้อมกับแรงระเบิดจากเวทมนตร์เร่งความเร็ว บลัดฮาวด์พุ่งทะยานเข้าหาคริสด้วยความเร็วสูงราวกับพายุทอร์นาโด ขวานยักษ์ในมือถูกเหวี่ยงวาดเป็นวงโค้งหวังจะผ่าร่างของชายหนุ่มให้ขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว แรงลมจากการโจมตีรุนแรงจนพื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าปริแตกกระจาย ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพความสยดสยอง ทว่า... คริสกลับไม่ขยับเขยื้อน วินาทีที่คมขวานกำลังจะจู่โจมถึงตัว ร่างของคริสก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี *ตึงงงงง!* ขวานยักษ์ฟันลงบนพื้นว่างเปล่าจนเกิดหลุมลึกขนาดใหญ่ ฝุ่นควันตลบอบอวล บลัดฮาวด์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ความเร็วเมื่อครรภ์นี้มันอะไรกัน? ช่างตีเหล็กธรรมดาจะมีความเร็วระดับนี้ได้อย่างไร!? "มองไปทางไหนอยู่ครับ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูขวา บลัดฮาวด์ขนลุกซู่ทั่วร่าง รีบตวัดขวานกลับหลังหมายจะฟันกวาด แต่ทว่ามันช้าเกินไปเสียแล้ว คริสไม่ได้หลบหนีไปไหนไกล เขาใช้สกิล [ย่างก้าวทั่งตีเหล็ก] ซึ่งเป็นทักษะเฉพาะตัวที่เปลี่ยนแรงสะท้อนจากการเคลื่อนไหวให้กลายเป็นความเร็วชั่วขณะ ค้อนยักษ์ในมือถูกเหวี่ยงออกไปด้วยมุมองศาที่คำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบตามหลักฟิสิกส์และเวทมนตร์ *ปัง!* ค้อนเหล็กสะท้านภพกระแทกเข้ากับสีข้างของบลัดฮาวด์อย่างจัง แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างยักษ์น้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัมปลิวละลิ่วลอยละ่องไปกลางอากาศราวกับกระดาษ ก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ป้องกันสนามอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว *อั่ก...!* บลัดฮาวด์กระอักเลือดออกมาคำโต แถบค่าพลังชีวิต (HP) ของเขาร่วงกวูบลงไปกว่าครึ่งในพริบตาเดียว! ความเงียบกริบเข้าปกคลุมสนามประลองชั่วขณะ ทุกคนบนอัฒจันทร์ต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ไม่มีใครคาดคิดว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวจะสร้างความเสียหายได้รุนแรงขนาดนี้ เซร่าที่ยืนมองอยู่ริมสนามถึงกับคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาพราวระยับด้วยความภาคภูมิใจ "ให้ตายสิ... เจ้าเด็กนี่ ซ่อนไพ่ตายไว้อยู่เรื่อยเลยนะ" ในสนามประลอง บลัดฮาวด์พยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย "แก... แกมันไอ้ขี้โกง! ใช้อาวุธบั๊กอะไรวะ!" "ไม่ได้โกงหรอกครับ..." คริสเดินก้าวเข้าไปใกล้ชิดทีละก้าวอย่างใจเย็น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและทรงพลัง "มันคือความแตกต่างระหว่างคนที่เอาแต่พึ่งพาชื่อเสียงของกิลด์... กับคนที่ใช้สมองและหยาดเหงื่อสร้างมันขึ้นมาต่างหาก" คริสยกค้อนขึ้นสูงอีกครั้ง แสงสีทองเจิดจ้าแผ่ออกมาจากตัวอาวุธจนสว่างวาบไปทั่วทั้งสนามประลอง แรงกดดันมหาศาลกดทับจนบลัดฮาวด์ทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการใช้งานสกิลลับระดับตำนาน [ค้อนพิพากษาเทวะ] ของอาชีพช่างตีเหล็ก] ก่อนที่คริสจะเหวี่ยงค้อนลงมาปิดฉากการประลอง ทันใดนั้น... หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยจอiก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์จนภาพทุกอย่างในลานประลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! [คำเตือนระดับมหันตภัย: ตรวจพบการบุกรุกจากมิติภายนอก] [บอสลับระดับจักรวาล 'ราชันมังกรทมิฬแห่งความว่างเปล่า' ได้ตื่น 0.00%... กำลังทำการเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ประลอง] คริสชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเหวี่ยงค้อนลงไป เขานัยน์ตาหรี่ลงเล็กๆ เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือสนามประลอง ที่ซึ่งรอยแยกสีดำสนิทกำลังฉีกกระชากอากาศออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้กับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม นะครับ