บอสหน้าใหม่ตื่นขึ้น

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับละอองไอเย็นจัดจนแสบจมูก เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ทว่าใจกลางความโกลาหลของเมืองหน้าด่านฟรอสต์ฮาร์เวน คริสกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินสลัก ปลายค้อนตีเหล็กในมือข้างขวาของเขายังคงมีไอความร้อนสีส้มเรืองรองตัดกับบรรยากาศรอบตัวที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นสีขาวโพลน "อย่าบอกนะว่านายกะจะใช้ค้อนบ้านๆ เล่มนั้นซัดกับฝูงอสูรน้ำแข็งระดับตำนานตัวนั้นจริงๆ คริส?" เสียงหวานทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงลมหมุนวนที่แผดเผาจนหิมะรอบตัวระเหยกลายเป็นไอ เซร่าก้าวออกมาจากม่านมานากลุ่มใหญ่ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับอัญมณีจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แม้ปากจะเอާމแซวด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังร่ายเวทมนตร์ป้องกันระดับสูงกลับสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด "ถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะครับ อาจารย์" คริสตอบเสียงเรียบ สายตาไม่ละไปจากเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่เหนือแนวกำแพงเมือง "อีกอย่าง... ค้อนเล่มนี้ผ่านมือผมมาเป็นร้อยชั่วโมง มันย่อมรู้ใจผมมากกว่าไม้เท้าเกะกะของอาจารย์ก็แล้วกัน" "ปากดีจริงนะพ่อหนุ่มนักคราฟต์!" เซร่าแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอายที่ถูกอีกฝ่ายพูดจาเชิงหยอกล้อในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "ถ้าเจ้าจัดการมันไม่ได้ภายในสามนาทีนี้ ฉันนี่แหละจะเอาไม้เท้านี่ฟาดหัวนายแทนมอนสเตอร์เอง!" ครืนนน—! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าปริแตกเป็นทางยาว เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นประสาทผู้คนนับพันดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากฟากฟ้า เมฆสีเทาเข้มหมุนวนเป็นเกลียวพายุ ก่อนที่มวลความเย็นจัดจะระเบิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของสัตว์ประหลาดโบราณ—มังกรน้ำแข็งเกล็ดเพชร "ฟรอสต์ไพธอน" สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับตำนานที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับร้อยปี ปีกลู่ลมขนาดมหาสยายออก กวาดเอาบ้านเรือนริมกำแพงเมืองปลิวหายไปในพริบตา ลมหายใจของมันพ่นละอองไอสีฟ้าจัดเปลี่ยนทุกสิ่งที่สัมผัสให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งทันที ความกดอากาศลดฮวบลงจนผู้เล่นรอบข้างเริ่มได้รับสถานะ [FROSTBITE] เลือดลดลงวินาทีละหนึ่งเปอร์เซ็นต์อย่างต่อเนื่อง "ระบบประกาศเตือน: ผู้เล่นคริสเผชิญหน้ากับบอสเขตแดน 'มังกรน้ำแข็งโบราณ' (ระยะเวลาจำกัด: 15 นาที ก่อนกำแพงเมืองชั้นนอกพังทลาย)" หน้าต่างระบบสีแดงฉานกระพริบเตือนตรงหน้า คริสหรี่ตาลงเล็กน้อยสมองของอดีตโปรเพลเยอร์คำนวณความเร็ว ความทนทาน และจุดอ่อนของเป้าหมายอย่างรวดเร็ว เกล็ดของมันหนาแน่นเกินกว่าจะเจาะทะลุด้วยการโจมตีปกติ แต่ทว่า... วงแหวนเวทที่เซร่ากำลังร่ายอยู่ด้านหลังกำลังสร้างช่องว่างความร้อนสูงพอดี "เซร่า! เปิดช่องว่างตรงปีกซ้ายสามวินาที!" คริตะโกนสั่งการ เสียงของเขาเฉียบคมไร้ความลังเล "รู้อยู่แล้วน่า! ไม่ต้องมาสั่งฉันหรอก!" เซร่าประสานมือเข้าหากัน เปลวเพลิงสีชาดระเบิดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นหอกเพลิงขนาดมหึมาพุ่งเข้าปะทะกับเกล็ดน้ำแข็งของมังกรยักษ์ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ไอความร้อนและไอเย็นปะทะกันจนเกิดกลุ่มควันหนาทึบ บดบังวิสัยทัศน์จนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว จังหวะนั้นเอง! คริสพุ่งตัวออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง แรงส่งจากสกิล [Sprint Artisan] ทำให้เขากระโดดเหยียบซากกำแพงที่พังทลายทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ ความมุ่งมั่นสะท้อนอยู่ในดวงตาสสีนิล เขาเงื้อค้อนในมือขึ้นสุดแขน ผสานพลังแห่งการคราฟต์เข้ากับจิตวิญญาณของนักตีเหล็ก เกิดเป็นประกายไฟสีทองอร่ามเคลือบอยู่บนหัวค้อนเหล็กกล้า เป้าหมายไม่ใช่หัวของมัน... แต่เป็นรอยต่อของเกล็ดบริเวณใต้ปีกซ้ายที่ถูกความร้อนจากเวทมนตร์ของเซร่าหลอมละลายจนเปราะบาง! ตูมมมม! แรงกระแทกจากการทุบครั้งเดียวสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา คลื่นกระแทกรูปวงแหวนสีทองแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องฟ้า เมื่อเกล็ดน้ำแข็งชิ้นใหญ่หลุดร่วงลงมาพร้อมกับเลือดสีฟ้าสดที่สาดกระเซ็นราวกับสายฝน ร่างของมังกรยักษ์เซถลาลงมากระแทกพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คริสตกลงมายืนหอบหายใจถี่กระชั้นอยู่บนพื้นดิน ห่างจากร่างมหึมาของมังกรเพียงไม่กี่ก้าว เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวที่เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าโล่งอกแต่ยังคงฟอร์มมาดมั่น "ก็... ไม่เลวเลยนี่ สำหรับมือสมัครเล่นอย่างนาย" เซร่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "เกือบทำให้ฉันต้องเหนื่อยออกแรงมากกว่านี้ซะแล้วสิ" "ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนครับอาจารย์ ถ้าไม่ได้เวทมนตร์ของคุณ ผมคงกลายเป็นไอติมแท่งไปแล้วล่ะครับ" คริสตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้เซร่าต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายทุกที ทว่า... บรรยากาศแห่งชัยชนะกลับอยู่ได้ไม่ถึงอึดใจ พื้นดินใต้หลุมอุกกาบาตที่ควรจะสงบลง กลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนคริสและเซร่าต้องทรงตัวแทบไม่ไหว รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนพื้นน้ำแข็ง เสียงคำรามที่ก้องกังวานยิ่งกว่าเดิมไม่ได้มาจากร่างของมังกรที่นอนแน่นิ่ง... แต่มันมาจากใต้พื้นพิภพเบื้องล่างลึกลงไปอีก เสียงแจ้งเตือนจากระบบไม่ได้ดังเป็นสีแดงอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นสีดำสนิทที่มาพร้อมกับตัวอักษรปริศนาที่สั่นไหว "ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับผู้สร้าง (Creator Class) กำลังตื่นจากการหลับใหล... ผนึกแห่งทวีปเหนือถูกทำลาย" คริสเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยในหัว สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างแม่นยำกลับหยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเงาร่างที่สาม... ร่างที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามังกรน้ำแข็งนับร้อยเท่า ค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานที่จ้องมองมายังพวกเขาจากความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ