เซร่ากับชุดใหม่ที่คริสคราฟต์ให้

แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้านับร้อยคู่ที่หน้าประตูร้านไม่ได้ทำให้คริสละสายตาจากค้อนตีเหล็กในมือเลยแม้แต่น้อย "ช... ช่างคริส! แย่แล้วครับ! ที่หน้าประตูเมือง... มีกองทัพผู้เล่นนับร้อยจากกิลด์ปริศนากำลังล้อมร้านของคุณอยู่ พวกเขาบอกว่าได้กลิ่นอายมาตรวัดระดับ SSS จากที่นี่ และต้องการให้คุณออกไปเปิดร้านรับซ่อมไอเทมให้พวกเขาทันที!" เด็กฝึกงานหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาหลบหลังเคาน์เตอร์ด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ลมหายใจหอบถี่สะท้อนถึงความหวาดกลัวต่ออิทธิพลของผู้เล่นระดับแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์ ทว่าภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโลหะผสมและผงเวทมนตร์ คริสกลับเพียงแค่พ่นลมหายใจเบาๆ ออกทางจมูก เขาใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเขม่าคาร์บอนบนใบมีดดาบเรืองแสงสีครามอย่างใจเย็น "ปล่อยให้พวกเขาตะโกนไปเถอะครับ..." คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "กฎของร้านคราฟต์แห่งนี้ชัดเจนเสมอ... ใครก็ตามที่ไร้มารยาทและมารบกวนเวลาตีเหล็กของผม ต่อให้ถือครองเหรียญทองคำล้านเหรียญ ก็มีค่าเท่ากับก้อนหินริมถนนเท่านั้น" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของชายหนุ่มกลับลอบคำนวณสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กลิ่นอายระดับ SSS ที่พวกมันสัมผัสได้ ไม่ใช่สิ่งอื่นไกล... มันคือพลังงานส่วนเกินที่รั่วไหลออกมาจากวัตถุดิบชิ้นใหม่ที่เขากำลังปรุงแต่งขึ้นเพื่อมอบให้ใครบางคนต่างหาก ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูไม้เนื้อแข็งดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ไม่ใช่เสียงทุบทำลายจากฝูงชนด้านนอก แต่เป็นสัมผัสที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยพลังอันลึกลับ ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างนุ่มนวลเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีนิลกาฬ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองสถานการณ์รอบตัวด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากเรียวจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นบางๆ "ดูเหมือนว่าบ้านหลังเล็กๆ ของคุณ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมารบกวนสมาธิในการทำงานนะ... คริส" เซร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและทรงเสน่ห์ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเวทมนตร์กดดันอันทรงพลังจนเด็กฝึกงานที่หมอบอยู่ถึงกับเข่าอ่อนฟุบลงไปกองกับพื้น อาจารย์สาวก้าวเข้ามาด้านในอย่างสง่างาม ปิดประตูลงกลอนเวทมนตร์ตัดขาดเสียงอึกทึกครึกโครมจากภายนอกราวกับโลกทั้งใบถูกแยกออกเป็นสองส่วน คริสวางค้อนลงบนแท่นบูชา ปลีกตัวหันมามองคู่หูสาวที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางตำราเวท สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะต้องรีบเบนสายตาหลบไปมองหน้าต่างโดยอ้างว่ากำลังสำรวจสภาพอากาศ ทั้งที่ความจริงแล้ว หัวใจภายใต้อุดมการณ์ของอดีตโปรเพลเยอร์กำลังเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมจัดการเองได้ครับ... เรื่องพวกนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของผมอยู่แล้ว" คริสตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามรักษามาดความเยือกเย็นเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "ว่าแต่... คุณเองก็เถอะครับ ทำไมถึงยังไม่รีบกลับไปเตรียมตัวสำหรับดันเจี้ยนพรุ่งนี้ล่ะครับ?" เซร่าไม่ตอบคำถามในทันที เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์โชยเข้าแตะจมูก ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเรื่อยๆ จนคริสต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานด้านหลัง "ฉันจะไปเตรียมตัวได้อย่างไร... ในเมื่อของสำคัญที่สุดยังนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณ" เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ดวงตาส่อประกายระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่กำลังรอคอยของขวัญวันเกิด "ไหนล่ะ... ชุดใหม่ที่คุณสัญญาว่าจะคราฟต์ให้ฉันเพื่อใส่ลงดันเจี้ยนระดับตำนาน?" คริสรู้สึกเหมือนคอแห้งผากขึ้นมาฉับพลัน เขากระแอมเบาๆ เพื่อขับไล่ความประหม่า ก่อนจะผายมือไปยังกล่องไม้สนหอมที่วางอยู่มุมโต๊ะ ฝาเปิดออกเผยให้เห็นชุดคลุมนักเวทสีเงินยวดยิ่งยวดปักลวดลายอักขระโบราณด้วยเส้นใยไหมมังกรอัคคี เนื้อผ้ามีความยืดหยุ่นสูงแต่ทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ แถมยังมีระบบปรับอุณหภูมิอัตโนมัติและบัฟเพิ่มพลังโจมตีเวทมนตร์ธาตุแสงถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ นี่คือผลงานชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนถึงสามวันสามคืนเพื่อรังสรรค์มันขึ้นมาโดยเฉพาะ เซร่าก้าวเข้าไปใกล้กล่องไม้สนนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนเนื้อผ้าเบาๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธอยกชุดนั้นขึ้นมาทาบกับลำตัว หมุนตัวมองเงาสะท้อนจากกระจกเวทมนตร์ด้วยความทึ่ง "นี่มัน..." เสียงของอาจารย์สาวขาดหายไปชั่วขณะ เมื่อเธอยิ่งสำรวจรายละเอียดความประณีตของการถักทอ รอยต่อที่ไร้รอยต่อ และอัญมณีเวทมนตร์ที่ฝังไว้ตามจุดชีพจรเพื่อช่วยไหลเวียนมานา ชุดนี้ไม่ได้มีดีแค่ค่าสเตตัสระดับ SSS เท่านั้น แต่มันงดงามราวกับงานศิลปะชั้นสูงที่รังสรรค์ขึ้นจากความใส่ใจในทุกรายละเอียด ใบหน้าของเซร่าที่มักจะเปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งเสมอ กลับเริ่มมีริ้วแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่พวงแก้มอย่างปิดไม่มิด หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาหลบมองต่ำลงเล็กน้อย ความเขินอายที่หาดูได้ยากยิ่งฉายชัดบนใบหน้าของจอมเวทผู้เกรียงไกร "ช... ชุดนี้..." เซร่าพยายามเปล่งเสียงออกมาให้ปกติที่สุด ทว่าหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำ "มัน... สวยเกินไปหรือเปล่า? ใส่ลงไปต่อสู้ในดันเจี้ยน มันจะไม่เสียของเอาเหรอคะ... เอ๊ย... นะครับ?" เธอเผลอหลุดสำเนียงติดปากออกมาด้วยความลนลานจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตาคู่โตช้อนขึ้นมองคริสด้วยความประหม่าปนออดอ้อนแบบที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนในเซิร์ฟเวอร์เคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต คริสถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ภาพของจอมเวทผู้ทรงพลังที่เคยแผดเผาฝูงมอนสเตอร์จนราบคาบในพริบตา กำลังยืนบิดตัวไปมาด้วยความเขินอายต่อหน้าเขา มันช่างเป็นภาพที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าอาวุธระดับเทพทรูชิ้นใดในเกม "ไม่... ไม่เสียของเลยครับ" คริสรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "สำหรับคุณแล้ว... ต่อให้ต้องใช้วัตถุดิบหายากแค่ไหน หรือต้องใช้เวลาอีกกี่คืน มันก็คุ้มค่าเสมอครับ... เพราะชุดนี้ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เข้ากับคุณคนเดียวเท่านั้น" บรรยากาศภายในห้องเงียบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของชายหนุ่มเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เซร่าชะงักไปกับคำพูดตรงไปตรงมาที่นานๆ ครั้งจะได้ยินจากปากของช่างตีเหล็กหนุ่ม ใบหน้าของเธอแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม เธอกอดชุดคลุมนั้นแนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนจะพึมพำเบาๆ ด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ "ถ้าพูดจาแบบนี้... ฉันจะยิ่งไปไหนไม่รอดเอานะ... ตาบ้า" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! จังหวะนั้นเอง เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นจากภายนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของผู้เล่นหัวหน้ากิลด์ที่หมดความอดทน "เฮ้ย! ช่างคริส! อย่าทำเป็นหูทวนลมนะเว้ย! ถ้ารim ภายในสามวินาทีนี้แกยังไม่เปิดประตู พวกฉันจะพังร้านแกให้ราบเป็นหน้ากลอง!" เซร่าที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศหวานซึ้ง ขมวดคิ้วมุ่นในทันที ดวงตาส่อประกายความหงุดหงิดระAวตขึ้นมาแทนที่ความเขินอายเมื่อครู่ รังสีอำมหิตระดับมหาภัยแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เธอนำชุดคลุมใหม่เอี่ยมสวมทับชุดเดิมในพริบตาด้วยเวทมนตร์เคลื่อนย้ายพิกัด ออร่าสีเงินยวงสะท้อนแสงเจิดจ้าขับเน้นสัดส่วนและสง่าราศีของเธอบนความงดงามที่สมบูรณ์แบบที่สุด "ดูเหมือนว่า... พวกแมลงน่ารำคาญพวกนั้น จะไม่อยากเห็นเดือนเห็นตะวันในวันพรุ่งนี้สินะคะ" เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มพิฆาตปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับที่เธอยื่นมือไปปลดกลอนประตูไม้ด้วยตัวเอง คริสถอนหายใจยาวเหยียด เขาหยิบก้อนโลหะเวทมนตร์ขึ้นมาถือไว้ในมือเตรียมพร้อม หากพวกมันกล้าทำลายบรรยากาศอันแสนสงบสุขนี้แม้แต่นิดเดียว เขาคงต้องสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้กิลด์ปริศนินั้นได้จดจำไปจนวันตาย ประตูไม้บานใหญ่ถูกกระชากเปิดออกด้วยพลังเวทของเซร่า เผยให้เห็นกองทัพผู้เล่นนับร้อยที่ตั้งท่าเตรียมพังร้าน ทว่าก่อนที่หัวหน้ากิลด์แถวหน้าจะทันได้อ้าปากพูดคำขู่ใดๆ ออกมา เซร่าก็สะบัดมือขวาเบาๆ เกิดเป็นวงแหวนเวทสีครามขนาดมหัศจรรย์แผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตรในพริบตาเดียว พร้อมกับเสียงประกาศิตจากระบบที่ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนบริเวณนั้น [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น 'เซร่า' ได้ทำการเปิดใช้เขตแดนห้ามเข้า 'เขตอภัยทานแห่งจอมเวท' - สถานะ: ห้ามผู้ใดเคลื่อนไหว หากฝ่าฝืนจะถูกลบตัวละครออกจากเซิร์ฟเวอร์ทันที!] บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ผู้เล่นนับร้อยต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อพบว่าค่าสเตตัสของตนเองดิ่งลงสู่ศูนย์ในชั่วพริบตาเดียว ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริมาณมหาศาลอีกกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากตรอกซอกซอยด้านหลังร้าน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้าของคริสและเซร่าพร้อมกัน... [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกของ "บอสลับแห่งหุบเขาหายนะ - ราชันโลหิตอเวจี" ที่กำลังเคลื่อนพลมุ่งตรงมายังพิกัดร้านค้าของคุณ... และเป้าหมายของมัน คือการแย่งชิง "หัวใจเตาหลอม" ภายในร้าน!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ไปด้วยกันเสมอนะครับ