ประจันหน้าเซียนผู้เย่อหยิ่ง

กลิ่นอายโลหิตและสนิมเหล็กยังไม่ทันจางหายจากคมกระบี่สนิมเขรอะ เม็ดฝนสีเทาหม่นก็เริ่มโปรยปรายลงมาดั่งห่าฝนเข็มเงิน ทว่าหยดน้ำค้างเหล่านี้มิได้ชะล้างความตึงเครียดในอากาศให้เบาบางลง กลับยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายของเฟยเทียนหลงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักดาราจันทร์ด้วยรองเท้าที่เปื้อนโคลนตมของคนชั้นต่ำเช่นนี้" สุ้มเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีจากห้วงนภากาศดังขึ้น ไม่ดังนักแต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของทุกผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้น ราวกับเสียงพิพากษาจากเทพเซียนบนสรวงสวรรค์ เฟยเทียนหลงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเช็ดคราบเลือดบนคมกระบี่ด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ราวกับสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าเป็นเพียงลมผ่านที่ไร้ตัวตน ความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาแผ่ซ่านออกมาเป็นคลื่นพลังปราณสีครามจางๆ ขับไล่เม็ดฝนให้กระเด็นออกห่างจากรัศมีสามชั่งโดยอัตโนมัติ "อาณาเขตศักดิ์สิทธิ์?" เฟยเทียนหลงแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "สถานที่โสโครกที่หล่อเลี้ยงด้วยเลือดเนื้อของผู้อื่นเช่นนี้ สมควรเรียกว่าดินแดนแห่งเซียนกระนั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม อุณหภูมิโดยรอบก็ดิ่งวูบลงจนน้ำฝนกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามร่วงกวาดลงสู่พื้นดิน วูบ! เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายลงมาจากยอดผาจันทรา นางมิได้ใช้คัมภีร์วิชาตัวเบาใดๆ ทว่าทุกย่างก้าวที่นางเหยียบลงมากลางอากาศ กลับมีดอกบัวน้ำแข็งผ่งบานรองรับอย่างไร้ที่ติ นางคือ 'เซียนจื่อเวย' เจ้าสำนักดาราจันทร์ ผู้บรรลุขอบเขตเซียนบรรพกาลขั้นสูง สตรีผู้ซึ่งทั่วทั้งยุทธภพต่างก้มหัวให้ด้วยความยำเกรง ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติถูกปกคลุมด้วยผ้าแพรบางเบา ทว่าดวงเนตรคู่คมกริบดั่งดาราในคืนเดือนมืดกลับจดจ้องมองมาที่ชายหนุ่มเบื้องล่างด้วยประกายความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพชีวิตให้ดับดิ้น สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ราวกับประกายไฟที่กระทบกับน้ำมันดิบ—ดุดัน ทรงพลัง และแฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ จื่อเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกระบี่ที่แปลกประหลาดจากร่างของเฟยเทียนหลง มันไม่ใช่ลมปราณอันยิ่งใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาของสำนักใหญ่โต แต่มันคือจิตวิญญาณแห่งการฆ่าฟัน ความโดดเดี่ยว และความดื้อรั้นที่จะฝืนลิขิตฟ้าดินด้วยสองมือของตนเอง "รนหาที่ตาย" จื่อเวยเอ่ยสั้นๆ มือเรียวดั่งลำหยกยกขึ้นเพียงเล็กน้อย กระบี่ดาราครามที่เหน็บอยู่ข้างเอวก็ส่งเสียงสั่นพ้องกังวานไพเราะราวนกกระเรียนรำพัน ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงถึงขีดสุด ปัง! พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเฟยเทียนหลงระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับเซียนกดทับลงมาบนบ่าของเขาดั่งขุนเขาไท่ซาน ทว่าชายหนุ่มกลับมิได้สะดุ้งสะเทือน กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบราวกับพยายามต่อต้านกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน ดวงตาคมกราบของเขาเงยขึ้นสบตานางอย่างไม่เกรงกลัว ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการไหลเวียนของเคล็ดวิชากายาอมตะ "หากเจ้าคิดจะใช้กดดันข้าด้วยวิถีแห่งเซียนจอมปลอมเหล่านี้ เกรงว่าเกียรติภูมิเจ้าสำนักดาราจันทร์ของเจ้า คงจะต้องแปดเปื้อนด้วยเลือดของตัวเองเสียแล้ว" เฟยเทียนหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของจื่อเวยอย่างจัง ตั้งแต่100ปีที่ผ่านมา มีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับนางเช่นนี้บ้าง? มีผู้ใดกล้าสบตากับนางโดยไม่คุกเข่าหมอบกราบบ้าง? ทว่า... ในแววตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีของจื่อเวย กลับมีความไหววูบระลอกหนึ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนยากจะสังเกตเห็น หัวใจที่ด้านชามานานนับศตวรรษของนาง กลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะนงตนและโดดเดี่ยวของชายหนุ่มผู้นี้ *ช่างเป็นบุรุษที่ดื้อรั้นและน่าตายนัก...* จื่อเวยคิดในใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังตีวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความสนเท่ห์และความปรารถนาที่จะทำลายความเย่อหยิ่งนั้นให้แหลกคามือ—หรือไม่อย่างนั้น ก็ต้องยอมสยบให้แก่ความยิ่งใหญ่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว "ดี... ดีมาก!" จื่อเวยสะบัดชายแขนเสื้อ ปราณกระบี่นับพันสายพรั่งพรูออกมาจากความว่างเปล่า ก่อตัวเป็นค่ายกลดาราพิฆาตที่ท้องนภา แสงดาวเจิดจ้าสาดส่องลงมาดั่งคมหอกนับหมื่นเล่มที่พุ่งตรงเข้าหาเฟยเทียนหลง "วันนี้ข้าจะดูซิว่า กระบี่สนิมๆ ในมือของเจ้า จะปกป้องลมหายใจของเจ้าไว้ได้อีกนานสักเท่าใด!" เฟยเทียนหลงสูดลมหายใจเข้าลึก 1 เฮือก กลิ่นอายเลือดและฝนผสานเข้ากับลมปราณสีครามในตัน田 (ตันเถียน) ของเขาจนถึงขีดจำกัด กระบี่สนิมเขรอะในมือถูกยกขึ้นช้าๆ ทว่ามั่นคงราวกับค้ำจุนฟ้าดิน ร่างกายของเขาปลดปล่อยเสียงคำรามดุจพญาซูเปอร์มังกรที่ตื่นจากการหลับใหล ท่ามกลางรัศมีดาราพิฆาตที่กำลังพุ่งทะยานลงมาหมายจะบดขยี้ร่างของเขาให้เป็นจุล เฟยเทียนหลงกลับแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความบ้าคลั่งและความท้าทาย "เซียนจื่อเวย... จงจำนามของข้าไว้ให้ดี เพราะนี่คือบุรุษที่จะหักหาญหัวใจอันเย็นชาของเจ้าให้แหลกสลายด้วยกระบี่เดียวเล่มนี้!" สิ้นเสียงคำรามอันกึกก้อง เฟยเทียนหลงไม่ได้ตั้งรับ ทว่าเขากลับพุ่งทะยานสวนขึ้นไปหาคมกระบี่นับหมื่นกลางนภาดั่งอุกกาบาตสีครามที่ย้อนศรขึ้นสู่สรวงสวรรค์ พลังปราณระเบิดทะลวงขีดจำกัดขั้นที่เจ็ดอย่างฉับพลัน เกิดเป็นคลื่นกระแทกสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาเซียน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ