รอยเท้าในป่าหมอก

"รอยเท้าคู่นี้... ลึกลงไปในดินสามชุ่นครึ่ง น้ำหนักทิ้งลงที่ส้นเท้าข้างขวาเล็กน้อย นี่คือเอกลักษณ์ของวิชา 'เก้าฝ่ามือสลายวิญญาณ' แห่งพรรคอสรพิษโลหิต ไม่ผิดตัวแน่" เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งเสียงถอนหายใจของสายลม แต่กลับเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้รอบด้านแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในพริบตา เฟยเทียนหลงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวสัมผัสรอยดินที่ถูกบดขยี้ในป่าหมองหม่น ไอร้อนระอุสีดำจางๆ ยังคงหลงเหลืออยู่บนพื้นหญ้า บ่งบอกว่าเป้าหมายเพิ่งเคลื่อนผ่านไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ขึ้นวับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด ความทรงจำอันขมขื่นเมื่อสามปีก่อน—วันที่ตระกูลของเขาต้องกลายเป็นทะเลเพลิงด้วยน้ำมือของพวกมัน—ไหลย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำเชี่ยวที่พร้อมจะพังทลายทุกสิ่ง วิถีกระบี่ของเขามิได้มีไว้เพื่อความบันเทิง แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความแค้น ความโดดเดี่ยว และโลหิต "เทียนหลง..." เสียงหวานใสที่ดังก้องกังวานราวกับเสียงพิณหยกสั่นสะเทือนอยู่ในความเงียบงัน เซียนจื่อเวยก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างระหงของนางห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับหมอกหนาทึบ นางปะปนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติราวกับเทพเซียนผู้สูงส่งเกินกว่าจะแตะต้อง แต่ในยามที่ดวงตาคู่สวยคู่นั้นทอดมองแผ่นหลังของบุรุษเบื้องหน้า ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีกลับละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยอันลึกซึ้งที่นางไม่เคยหยิบยื่นให้ผู้ใดบนโลกหล้า นางย่อกายลงเคียงข้างเขา ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อของเขาเพื่อเตือนสติ "ไอพิษจากรอยเท้านี้หนาแน่นยิ่งนัก พวกมันจงใจทิ้งร่องรอยไว้... นี่อาจเป็นค่ายกลล่อลวงให้เจ้าเดินเข้าสู่หุบเขาอสูรกลืนวิญญาณ" เฟยเทียนหลงไม่ขยับเขยื้อi รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน "ต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรกโลกันต์ หรือกองทัพมารนับหมื่น หากพวกมันคือนักฆ่าตระกูลเฟยที่เหลือรอด... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหล้า ข้าก็จักต้องลากคอมันมาสังเวยที่หลุมศพท่านพ่อให้จงได้" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่ทรงพลังจนทำให้สรรพสิ่งรอบตัวเงียบกริบ แม้แต่เสียงลมหายใจของเซียนจื่อเวยยังสะดุดลงชั่วขณะ นางรู้จักบุรุษผู้นี้ดี ยิ่งเขาเยือกเย็นมากเท่าไหร่ เปลวเพลิงแห่งความตายภายในใจก็ยิ่งแผดเผารุนแรงขึ้นเท่านั้น "ถ้าเช่นนั้น..." เซียนจื่อเวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงกระบี่ดาราครามออกจากฝัก เสียงคมกระบี่เสียatสีกับปลอกดัง *กริ๊ง* กังวานใส ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะผ่าท้องฟ้าออกเป็นสองซีก "ไม่ว่าขุมนรกหรือแดนเซียน หากเจ้าก้าวเดินไปข้างหน้า... ข้าจะยืนเคียงข้าง ชักกระบี่ตัด6เส้นทางโลหิตนี้ไปกับเจ้าเอง" คำพูดของนางเรียบง่าย แต่หนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซาน เฟยเทียนหลงหันกลับไปสบตากับนาง แววตาที่แข็งกร้าวทอประกายอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ในยุทธภพอันโหดร้ายไร้ซึ่งความปรานี ที่ซึ่งผู้คนหักหลังกันเพื่อผลประโยชน์ มีเพียงสตรีผู้นี้... เจ้าสำนักดาราจันทร์ผู้สูงศักดิ์ ยอมสละละทิ้งชื่อเสียงเกียรติยศเพื่อเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับศิษย์นอกสำนักที่ถูกเนรเทศเช่นเขา "ระวังตัวด้วย" เฟยเทียนหลงเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะดีดกายทะยานขึ้นไปบนยอดไม้ ดั่งเงาร่างของพญาอินทรีที่โผบินฝ่าสายหมอกหนาทึบ ทั้งสองเร่งฝีเท้าแกะรอยตามไอพิษโลหิตลึกเข้าไปในใจกลางป่าหมอก ความอึมครึมและกดดันเพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ใบหญ้าล้วนเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ไร้ซึ่งสรรพเสียงของแมลงหรือสัตว์ป่า มีเพียงเสียงก้าวเท้าของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนก้องกังวาน ทว่า... ในวินาทีที่พวกเขา(เฟยเทียนหลงและเซียนจื่อเวย)กำลังจะพ้นแนวเขตหมอกหนา รอยเท้าเบื้องหน้าก็พลันขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย! *พรึบ!* เปลวเพลิงสีเขียวมรกตลุกโชนขึ้นรอบทิศทางในชั่วพริบตา ปิดตายทุกเส้นทางถอยรอน กลิ่นอายกดดันระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับภูเขาอัคนีตกลงมาทับร่าง "ฮ่าๆๆๆๆ! เฟยเทียนหลง... เจ้าเด็กไร้ค่าแห่งตระกูลเฟย ในที่สุดสุนัขจนตรอกเช่นเจ้าก็วิ่งมาติดกับดักด้วยตนเอง!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องบน พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏตัวขึ้นบนยอดไม้ ปล่อยพลังปราณพุ้งทะยานปิดกั้นทุกหนแห่ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเฟยเทียนหลงและเซียนจื่อเวยต้องกระตุกวูบ มิใช่จำนวนของศัตรู... แต่เป็นบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงาดำด้านหลังสุดผู้นั้น บุรุษผู้สวมหน้ากากเงินลายอสูร ถือกระบี่โลหิตที่หยดหยาดเลือดสดๆ ลงสู่พื้นดินทีละหยด... กลิ่นอายนั้น... มันคือกลิ่นอายเดียวกับคนที่สังหารล้างบางตระกูลของเขาเมื่อสามปีก่อน! "เจ้า..." เฟยเทียนหลงกำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบกายจนใบไม้รอบตัวกลายเป็นผุยผงในพริบตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ