เอกสารลับที่หายไป

“ถ้าคุณจะโกหก ก็ช่วยทำเนียนกว่านี้หน่อยเถอะครับภัทริน เพราะสิ่งที่ผมเห็นบนหน้าจอตอนนี้ มันบอกชัดเจนว่าคุณกำลังเสียเวลาเปล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบลงบนใบหน้าซีกหนึ่งของเขา ทำให้เขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดที่ครอบคลุมพื้นที่ตรงนี้ไว้ ภัทรินชะงักมือที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก “ฉันไม่ได้โกหก ธันวา ไฟล์นั้นต้องอยู่ที่นี่” ภัทรินสวนกลับ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า มีเพียงเคอร์เซอร์สีขาวที่กระพริบช้าๆ เหมือนจะเยาะเย้ยความพยายามของเธอ “ความมั่นใจของคุณน่ะดี แต่ความเป็นจริงมันโหดร้ายกว่าที่คุณคิด” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคยแทรกเข้ามาในโสตประสาท เขาโน้มตัวลงมา มือเรียวยาวเอื้อมผ่านไหล่ของเธอไปกดปุ่มคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะถอนหายใจยาว “ดูนี่สิ… ‘File Not Found’ ไม่ใช่แค่ซ่อน แต่มันถูกลบไปจากระบบอย่างถาวรตั้งแต่นาทีที่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกถูกรีเซ็ตเมื่อสามชั่วโมงก่อน” ภัทรินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ความรู้สึก ‘ไร้ตัวตน’ ที่เธอเกลียดชังเริ่มกัดกินใจอีกครั้ง เหมือนกับว่าไม่ว่าเธอจะพยายามไขว่คว้าหาความจริงมาพิสูจน์คุณค่าของตัวเองสักเท่าไร สุดท้ายก็จะมีใครบางคนคอยปัดมันทิ้งลงเหวเสมอ “ใครทำ?” เธอถาม เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หันมามองเธอ แววตาของเขาจับจ้องไปยังหน้าต่างบานสูงที่มองออกไปเห็นแสงไฟในเมืองหลวงที่ดูห่างไกลเหลือเกิน “คนที่รู้รหัสผ่านชั้นในสุดนอกจากคุณ ก็มีเพียงแค่คนที่คุณไว้ใจมากที่สุดในบ้านหลังนั้น… คุณลองทบทวนดูดีๆ สิครับว่าใครกันแน่ที่ไม่อยากให้เอกสารชุดนี้ไปถึงมือตำรวจ” ภัทรินรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัว หากเอกสารนี้หายไป หมายความว่า ‘คนคนนั้น’ กำลังเดินเกมนำหน้าเธอไปหนึ่งก้าวเสมอ และที่น่ากลัวที่สุดคือ การที่ธันวารู้รายละเอียดการรีเซ็ตระบบได้แม่นยำขนาดนี้ เขาเองก็อาจเป็นหนึ่งในหมากตัวสำคัญที่เธอยังมองไม่ทะลุปรุโปร่ง “คุณช่วยฉัน เพราะคุณอยากให้ฉันชนะ หรือเพราะคุณต้องการให้ฉันเป็นเหยื่อล่อกันแน่?” ภัทรินถามพลางลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรงๆ ธันวายกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่สามารถอ่านออกได้ว่าคือความเอ็นดูหรือการสมเพช “ถ้าผมอยากให้คุณเป็นเหยื่อ ผมคงไม่ปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้หรอกครับ แต่ก็นะ… ความระแวงคืออาวุธที่ดีที่สุดของคนในตระกูลคุณ ผมไม่โทษคุณหรอก” ในจังหวะที่ภัทรินกำลังจะหันกลับไปตรวจสอบบันทึกการเข้าใช้งานระบบซ้ำอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเป็นข้อความจากหมายเลขปริมาณที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ เธอเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความนั้นสั้นและทรงพลังจนทำให้เธอต้องหยุดหายใจ *‘หันกลับมามองที่ประตูห้องสิ... คนที่เธอสงสัยที่สุด กำลังยืนดูการแสดงที่จบลงแล้วอยู่ตรงนั้น’* ภัทรินค่อยๆ หันไปตามสัญชาตญาณ ประตูบานหนักค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในโถงทางเดิน เงาร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเคยเชื่อใจมากที่สุดในโลก และในมือของเขา... กำลังถือแฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับที่บรรจุความลับทั้งหมดเอาไว้! ขอให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับนี้พร้อมกับผมครับ