ทางเลือกสุดท้าย

“วางปืนลงซะ ภัทริน... อย่าให้ความแค้นที่ถูกปั่นหัวมาตลอดสิบปี ต้องกลายเป็นบาดแผลที่คุณไม่มีวันล้างออกได้” เสียงของธันวาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในอากาศที่อบอ้าวด้วยกลิ่นเขม่าดินปืนภายในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช ภัทรินยืนตัวสั่น ปลายนิ้วเหนี่ยวไกปืนหนักอึ้งในมือสั่นระริก ปลายกระบอกปืนชี้ตรงไปที่ชายสูงวัยตรงหน้าที่กำลังพยายามจะคว้าหลักฐานชิ้นสุดท้ายในตู้เซฟ—พ่อแท้ๆ ของเธอ ผู้เป็นต้นเหตุของความฉ้อฉลทั้งหมด “ความแค้นเหรอครับธันวา?” ภัทรินแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยสุกสกาวด้วยความหวังบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับหลุมลึก “คุณเรียกว่าความแค้น แต่ฉันเรียกมันว่าการชำระบาป ในเมื่อกฎหมายแตะต้องเขาไม่ได้ แล้วทำไมฉันต้องปล่อยให้เขาลอยนวลไปพร้อมกับชีวิตที่พังพินาศของคนนับพัน?” เธอหันมามองธันวา แววตาของเธอมันฟ้องถึงความร้าวรานที่เขารู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดเยียวยาได้ ธันวาในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ไม่ห่าง เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่แววตาของเขากลับดูอันตรายและนิ่งงันดั่งมหาสมุทรในคืนพายุคลั่ง “ถ้าคุณยิงเขา คุณก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาที่พวกเราพยายามจะทำลาย” ธันวาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความเงียบในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ความยุติธรรมที่แลกมาด้วยเลือดของผู้เป็นพ่อ มันจะทำให้คุณมองกระจกไม่ติดไปตลอดชีวิต ภัทริน... เชื่อผมเถอะ คุณไม่ใช่ฆาตกร” ภัทรินแค่นหัวเราะในลำคอ “ไม่ใช่ฆาตกรหรือครับ? แล้วคนที่ทำลายชีวิตคนอื่นโดยไม่สนความเจ็บปวดล่ะครับ เรียกว่าอะไร? คนที่ให้กำเนิดฉันมาเพื่อเป็นเพียงหมากในกระดานอำนาจคนนี้หรือเปล่าที่ควรเป็นคนตอบคำถามนี้!” ชายสูงวัยตรงหน้าหยุดมือจากตู้เซฟ เขาค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขามีเพียงความเย็นชาที่ไร้ความสำนึกผิด “ทำไปสิ ภัทริน ถ้าแกคิดว่าปืนกระบอกนั้นจะล้างมลทินให้ตระกูลเราได้ แต่อย่าลืมนะว่าถ้าฉันตายไป ความลับที่แกตามหาอยู่... ข้อมูลที่เชื่อมโยงถึง 'เงา' ตัวจริงทั้งหมด จะถูกทำลายทิ้งไปกับลมหายใจสุดท้ายของฉัน แกอยากได้ความสะใจ หรืออยากได้ความจริง?” มือของภัทรินสั่นเทาอย่างหนัก ความขัดแย้งในใจปะทุขึ้นราวกับลาวา เธอแบกรับความคาดหวังของครอบครัวมาตลอดชีวิต ถูกสอนให้เป็นเด็กดีที่ไร้ตัวตน แต่บัดนี้เมื่อความจริงเปิดเผย เธอได้พบว่าความดีที่พ่อสั่งสอน คือกลลวงที่สร้างขึ้นเพื่อปกปิดคราบเลือดบนสมบัติที่เขาสะสม ธันวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้น เขาไม่ใช่นักบุญ และเขาไม่เคยเชื่อในระบบความยุติธรรมที่บิดเบี้ยว แต่เขารู้ดีว่าหากเธอตัดสินใจลั่นไกในวินาทีนี้ ชีวิตของเธอจะจบสิ้นลงอย่างไม่มีทางหวนกลับ “คุณมีทางเลือกอื่น” ธันวากระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเธอ “ส่งข้อมูลนั้นให้ผม แล้วเราจะจัดการทุกอย่างด้วยวิธีที่เขาต้องเจ็บปวดมากกว่าความตาย... นั่นคือการสูญเสียทุกอย่างที่เขาเชิดชูไว้เหนือสิ่งอื่นใด” ภัทรินมองไปที่ธันวา สลับกับใบหน้าของบิดาที่ไร้ความรู้สึก แววตาสีเข้มของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนไป ความลังเลที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่น่ากลัว เธอไม่ได้ลดปืนลง แต่กลับขยับนิ้วเข้าไปใกล้ไกปืนมากขึ้นไปอีก “คุณบอกว่าคุณต้องการช่วยฉัน” เธอถามเสียงเรียบ “แต่ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่ 'เงา' อีกตัวที่รอจังหวะจะฉกฉวยผลประโยชน์จากความพินาศของตระกูลฉัน?” ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปลดเนคไทออกและทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่เปิดเปลือยทุกความรู้สึกที่เขาเคยซ่อนเร้นไว้ “เพราะถ้าผมเป็นคนพวกนั้น ผมคงฆ่าคุณตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันที่รอยจารึกนั้นแล้ว... ผมไม่ได้ต้องการอำนาจ ผมแค่ต้องการให้คนอย่างคุณได้มีสิทธิ์เป็นตัวของตัวเองเสียที” ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังกึกก้องขึ้นจากเงามืดหลังตู้หนังสือภายในห้องลับนั้น! ไม่ใช่เสียงจากปืนของภัทริน และไม่ใช่จากธันวา ภัทรินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของพ่อเธอกระตุกและทรุดฮวบลงกับพื้น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่ร่างที่นอนแน่นิ่งนั้น... หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ภัทรินไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งนี้ “จบเรื่องสักที” บุคคลนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียจนภัทรินรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง พร้อมกับยกปืนจ่อตรงมาที่พวกเขา “ความยุติธรรมน่ะ มันเป็นของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหากล่ะ ภัทริน” นิ้วที่เหนี่ยวไกของภัทรินเกร็งแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก... หากเธอไม่ตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ไม่เพียงแค่ความจริงจะถูกฝังกลบ แต่มันอาจหมายถึงลมหายใจสุดท้ายของเธอและธันวาที่จะต้องจบลงในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยคำลวงนี้ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนถัดไปนะครับ