นาทีวิกฤต

“วางอาวุธลง... ธันวา ก่อนที่เลือดของเธอจะแปดเปื้อนพื้นห้องนี้จนล้างไม่ออก” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตของชายที่ยืนอยู่เบื้องหลังภัทรินดังขึ้น ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลึกลงบนขมับของหญิงสาวจนเธอสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของหัวใจที่เต้นรัวแรงอยู่ในอก ภัทรินไม่ได้กรีดร้อง เธอทำเพียงหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัดให้เป็นปกติ แม้ความกลัวจะกัดกินไปถึงกระดูกดำ แต่ในแววตาของเธอยังคงมีความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด—ความสงบของผู้ที่ถูกผลักให้จนตรอกจนไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป ธันวายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงสลัวจากหลอดไฟที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขา มือของเขากำปืนในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ยกมันขึ้นเล็งตามคำสั่ง “ถ้าแกแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม ปมเงื่อนที่แกตามหามาตลอดชีวิตจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปกับมือของแกเอง” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก “แกคิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของคนอย่างแกงั้นหรือ?” ชายฉกรรจ์ผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แรงกดที่ขมับของภัทรินเพิ่มขึ้นจนผิวหนังบริเวณนั้นเริ่มแดงก่ำ “ครอบครัวของเธอไม่ได้ให้ความสำคัญกับชีวิตของเธอมากนักหรอก ภัทริน... เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ ว่าสำหรับพวกเขา เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เอาไว้ใช้ทำแต้มบนกระดานแห่งความสำเร็จ” คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของภัทรินอย่างจัง ภาพความทรงจำอันเย็นชาจากบ้านที่เต็มไปด้วยความคาดหวังพรั่งพรูเข้ามา เธอถูกสอนให้เป็นลูกสาวที่สมบูรณ์แบบ เป็นเครื่องมือที่ไร้ความรู้สึก เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวของความรักที่ไม่มีอยู่จริง แต่วันนี้... ในวินาทีที่ความตายจ่ออยู่แค่ปลายกระบอกปืน เธอกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ต่างออกไป ภัทรินลืมตาขึ้น สายตาของเธอสบกับธันวาผ่านช่องว่างระหว่างชายคนนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสามที่สอดประสานกัน “ฉันไม่ใช่หมาก” ภัทรินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “และฉันก็ไม่ใช่เครื่องมือของใครทั้งนั้น... ไม่ว่าเขาจะฆ่าฉันตอนนี้ หรือแกจะช่วยฉันได้หรือไม่ แต่นี่คือทางเลือกเดียวที่ฉันตัดสินใจด้วยตัวเอง” มือของภัทรินค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปจับกระบอกปืนที่จ่อขมับตนเองอยู่ เธอไม่ได้พยายามจะแย่งปืน แต่เธอกลับกดมันให้แนบแน่นกว่าเดิม ชายที่จับตัวประกันชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจกับท่าทีที่ไม่เกรงกลัวต่อความตายของเหยื่อ “เธอทำบ้าอะไร!” ธันวาสบถออกมา ความเยือกเย็นบนใบหน้าเขาพังทลายลงในพริบตา ความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้เผยออกมาอย่างชัดเจน “คุณทำในสิ่งที่ต้องทำเถอะ ธันวา” ภัทรินกล่าว พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ถ้าเขาจะลั่นไก ก็ให้มันเกิดขึ้นตอนนี้ ดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของคนอื่นไปตลอดกาล” ความกดดันในห้องพุ่งสูงถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ขึงตึงจนเกือบขาด ชายฉกรรจ์เริ่มลังเล เขามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะธันวา แต่เป็นเพราะความไม่คาดฝันในท่าทีของภัทรินที่พลิกสถานการณ์จาก 'ตัวประกัน' ให้กลายเป็น 'ผู้กำหนดชะตา' ทว่า... ทันใดนั้น เสียงเคาะจังหวะประหลาดก็ดังขึ้นจากกำแพงห้องด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงจากการต่อสู้ แต่มันคือรหัสมอสที่ธันวาจำได้ดีเยี่ยม ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจอย่างที่สุด รหัสนี้... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนกำลังส่งสัญญาณมาจากห้องข้างๆ “ภัทริน... ก้มลง!” ธันวากระโจนเข้าหาชายคนนั้นในจังหวะเดียวกับที่เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดิน ทว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาภัทริน แต่มันกลับยิงทะลุกำแพงที่อยู่ด้านหลังเธอไปก่อนจะเกิดแรงระเบิดจากก๊าซที่ถูกติดตั้งไว้ภายในผนัง ฝุ่นควันคลุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์จนมืดมิด ในความสับสนวุ่นวาย ภัทรินรู้สึกถึงมือที่กระชากตัวเธอให้หลบเข้ามุมมืด ความมืดมิดทำให้อะดรีนาลีนในตัวเธอพุ่งพล่าน แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการถูกจับเป็นตัวประกัน คือน้ำเสียงที่กระซิบข้างหูเธอท่ามกลางฝุ่นควันที่เริ่มจางลง “ยินดีที่ได้พบกันเสียที... หลานสาว” มันไม่ใช่เสียงของธันวา และไม่ใช่เสียงของศัตรูคนนั้น มันเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยที่สุดจากภาพถ่ายที่ถูกเก็บไว้อย่างลับๆ ในหีบเหล็กของพ่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเธอตระหนักได้ว่า ใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดในครั้งนี้ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนถัดไปนะครับ