ความตายที่เฉียดกราย

เหล็กเย็นเฉียบของใบมีดพับเล่มนั้นสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากผนังโกดังร้าง ขูดเฉียดผ่านแก้มเนียนของภัทรินไปเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นคาวสนิมและหยาดเหงื่อผสมปนเปกันในอากาศยามวิกฤต บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง "ถอยไป!" เสียงหวานห้าวตวาดลั่น พร้อมกับที่ร่างบางเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่พุ่งสวนมาอย่างฉิวเฉียด ปลายเล็บของเธอตวัดคว้าเศษท่อเหล็กบนพื้นขึ้นมาตั้งรับตามสัญชาตญาณ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแวววาวดุดัน ไม่ยอมก้มหัวให้ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเด็ดขาด นี่ไม่ใช่เกมซ่อนหาตามรอยจารึกโบราณที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือสนามประลองเลือดของจริง กลุ่มคนปริศนาที่ตามล่าพวกเขามาตลอดสามวันสัปทานพื้นที่รอบด้านไว้หมดแล้ว และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่เอกสารลับในมือเธอ... แต่มันคือชีวิตของเธอกับผู้ชายปากร้ายที่ยืนอยู่เบื้องหลัง "บอกให้หยุดดื้อด้านไงเล่า ยัยตัวแสบ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดปนร้อนรน ธันวาพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของเธอหลบคมกระสุนที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างจนแตกละเอียด แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าๆ ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่ว แต่ชายหนุ่มไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด เขาใช้ร่างหนาของตัวเองปกป้องเธอไว้ทั้งหมด มือหนากดศีรษะทุยให้ซบลงกับอกแกร่งเพื่อกันเศษกระจาย "ปล่อยนะ! ฉันช่วยตัวเองได้น่า!" ภัทรินกัดฟันกรอด ฝ่ามือเล็กทุบลงบนไหล่กว้างของคนตัวโตอย่างขัดใจ แม้ปากจะเก่งและพยายามดิ้นรน แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามด้วยความห่วงใยเมื่อเหลือบไปเห็นรอยเลือดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้มตรงหัวไหล่ของเขา "ถ้าเธอฉลาดกว่านี้สักนิด ฉันคงไม่ต้องมารับแผลแทนเธอหรอกนะ ภัทริน" ธันวาแค่นAยิ้มหยัน ทั้งที่ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเผือดเพราะเสียเลือด ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยแววตาที่ผสม Pนไประหว่างความดุและประกายความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะน่า" "นายมัน... บ้าที่สุด!" ภัทรินเม้มปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน เธอรู้ดีว่าธันวาจงใจเอาตัวเข้ามารับคมมีดแทนเธอเมื่อครู่ ถ้าไม่มีเขา ป่านนี้เธอคงกลายเป็นศoเฝ้าโกดังไปแล้ว แต่คนปากแข็งอย่างเขากลับเลือกที่จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทั้งที่เลือดสีสดกำลังหยดติ๋งลงบนพื้นคอนกรีต เปร้ง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมเงาร่างของมือสังหารอีกสามคนก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แสงไฟฉายกวาดผ่านซอกหลืบของกองลังไม้ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้น ธันวาขบกรามแน่น เขาดันตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าเธอไว้ครึ่งหนึ่ง มืออีกข้างกุมแผลที่หัวไหล่ซึ่งเลือดไหลไม่หยุด ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเจ็บปวด แต่แววตากลับดุดันรากับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อหากพวกมันกล้าเข้ามาแตะต้องผู้หญิงข้างหลังเขา "อยู่เงียบๆ ซะ" เขาพึมพำเสียงเบาหวิวแต่เด็ดขาด "ถ้าฉันบอกให้วิ่ง... ให้วิ่งไปที่ประตูหนีไฟ ห้ามหันกลับมาเด็ดขาด เข้าใจไหม" "แล้วนายล่ะ..." ภัทรินเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยรื้นด้วยหยาดน้ำใสแต่เธอพยายามกลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ เธอน่ะเกลียดความอ่อนแอที่สุด และเกลียดความรู้สึกที่จะต้องสูญเสียใครไปโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ยิ่งกว่า "ฉันหนังเหนียวจะตาย... คนอย่างฉัน ไม่ตายง่ายๆ เพื่อให้เธอมานั่งสมเพชหรอกน่า" ธันวาเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่เธอคุ้นเคยแต่มันช่างน่าหมั่นไส้ในสถานการณ์นี้เสียจริง "เตรียมตัว..." สิ้นเสียงกระซิบ ร่างสูงของธันวาก็กระโจนออกไปจากที่กำบังราวกับเสือชีตาร์ เขาพุ่งเข้าประจันหน้ากับมือสังหารคนแรกที่ถือท่อเหล็ก ปัดป้องอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ปลายคางจนอีกฝ่ายหงายหลังล้มตึง ทว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หัวไหล่ทำให้ความเร็วของเขาลดลงไปถนัดตา มือสังหารอีกคนเห็นช่องว่าง จึงเงื้อมืดพกสั้นขึ้นหมายจะแทงเข้าที่แผ่นหลังของธันวา "ธันวา ระวัง!" ภัทรินไม่รอช้า เธอกระโจนออกจากที่ซ่อน คว้าท่อเหล็กฟาดเข้าที่ศีรษะของมือสังหารคนนั้นเต็มแรงจนเซถลา เปิดโอกาสให้ธันวาหันกลับมาซัดหมัดฮุคเข้าที่กกหูจนมันสลบเหมือดไปในพริบตา "ใครบอกให้เธอออกมาช่วยเล่า!" ธันวาตวาดเสียงเขียว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนความกังวลที่เธอเอาชีวิตมาเสี่ยง "บอกให้อยู่ข้างหลังไง!" "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาประดับฉากนะ นายเจ็บตัวอยู่เห็นไหม!" ภัทรินเถียงกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ไม่ยอมแพ้ แม้เนื้อตัวจะมอมแมมและมีรอยถลอกปอกเปื้อนไปหมดแล้วก็ตาม แต่ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังโต้เถียงกันด้วยความดื้อดึง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า "แหม... ช่างเป็นภาพคู่รักที่น่าประทับใจเสียจริง ยอมเอาชีวิตมาแลกกันแบบนี้ สมกับเป็นทายาทตระกูลผู้ดีที่ตกอับจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เงาหมวก แต่น้ำเสียงนั้นทำให้ภัทรินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในทันที ธันวาขยับตัวเข้ามาบังหน้าเธอไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความระแวดระวังขั้นสุด "แก..." ภัทรินพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิวด้วยความสั่นเทา ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนถัดไปนะครับ