รอยแผลที่ลึกกว่าเดิม

"ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือจากกล่องใบนั้น ผมคงต้องให้ความทรงจำของคุณพังทลายลงตรงนี้จริงๆ ภัทริน" เสียงของธันวาทุ้มต่ำและเยือกเย็น มันไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่ทว่าความกดดันในน้ำเสียงนั้นกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแผ่นกระจกที่ร้าวอยู่ก่อนแล้ว ภัทรินไม่ได้ขยับตัว เธอจ้องมองรอยแตกบนฝากล่องไม้เก่าแก่ที่ถูกขุดขึ้นมาจากใต้พื้นบ้านบรรพบุรุษด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่าข้างในหัวใจของเธอกลับกำลังปั่นป่วนราวกับพายุที่รอวันปะทุ "พังทลายงั้นเหรอคะ..." เธอเว้นจังหวะ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง "คุณธันวา... คุณเคยไหมครับ ความรู้สึกที่เหมือนตัวเองไม่มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนี้มาตลอดสิบปี แต่วันนี้... คำตอบที่ผมตามหา มันกลับซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าที่ผมเหยียบย่ำมาทั้งชีวิต" ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาของเขาโถมทับร่างเล็กของภัทริน เขาลดระดับสายตาลงมาให้เสมอใบหน้าของหญิงสาว แววตาของเขาที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็ง กลับมีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออกไหววูบขึ้นมา "คำตอบบางอย่างมันมีราคาที่ต้องจ่าย ภัทริน คุณยังไม่พร้อมที่จะรับรู้ว่าเลือดในกายคุณถูกสาปไว้ด้วยเรื่องอะไร" ธันวากล่าวพลางเอื้อมมือไปกุมข้อมือของเธอที่จับกล่องใบนั้นไว้อย่างแน่นหนา วินาทีที่นิ้วเรียวยาวของธันวาสัมผัสผิวหนังของเธอ ความร้อนประหลาดก็แล่นพล่านผ่านกระดูกสันหลังของภัทริน เหมือนไฟฟ้าสถิตที่จุดชนวนบางอย่างในสมอง ภาพจางๆ ที่เคยเป็นแค่ฝันร้ายวัยเด็กกลับคมชัดขึ้นจนเธอต้องเบิกตากว้าง *ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิด... เสียงร้องไห้ของแม่ที่ดังแว่วมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งไปทั่วห้อง และร่างของชายผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้เธอในความมืด... เขาผู้นั้นกำลังจารึกอักขระบางอย่างลงบนฝาผนัง* "อึก..." ภัทรินทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนด้วยการทำงานหนักและการใช้ชีวิตในกรอบที่ครอบครัวขีดไว้ กำลังย้อนกลับมาทวงคืนพื้นที่ของมัน "เห็นไหม?" ธันวาพูดข้างหูเธอ เสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงความจริงจัง "นั่นไม่ใช่แค่ความทรงจำ มันคือโซ่ตรวน คุณเลือกได้ว่าจะจบเรื่องนี้ตอนนี้ หรือจะให้มันกลืนกินตัวตนของคุณจนไม่เหลือซาก" ภัทรินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปจากความเฉลียวฉลาดที่เคยมี กลับกลายเป็นความแค้นที่ผสมปนเปกับความสงสัย เธอไม่สนคำเตือนของเขาอีกต่อไป มือที่จับกล่องไม้กระชากแรงขึ้นจนฝาที่ผุพังหลุดออกมา เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน มันไม่ใช่สมบัติหรืออัญมณีล้ำค่าอย่างที่ใครหลายคนในครอบครัวเคยกล่าวขวัญถึง แต่มันคือเศษแก้วทรงรีที่มีรอยจารึกอักขระโบราณสีเลือด และตุ๊กตาไม้ที่ไร้ใบหน้าตัวหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ดี... มันคือตุ๊กตาตัวเดียวกับที่เธอเคยอุ้มในวันที่เธอ 'หายไป' จากความทรงจำของทุกคนในบ้าน "นี่คือตัวตนของผมสินะครับ" ภัทรินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนตุ๊กตาไม้ตัวนั้น "ผมไม่ใช่ลูกสาวที่ถูกลืม... แต่ผมคือเครื่องสังเวยที่พวกเขาลืมทิ้งไว้ในหลุมพราง" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองดูตุ๊กตาตัวนั้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป ความสงสัยที่เขามีต่อเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนักรู้บางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว "ภัทริน... อย่าสัมผัสมัน" แต่ไม่ทันการ เมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนรอยจารึกสีเลือดนั้น เสียงหวีดหวิวของลมที่ไม่ได้มาจากภายนอกก็ดังขึ้นทั่วห้องโถง บรรยากาศกดดันจนลมหายใจติดขัด แสงสีแดงจางๆ เริ่มเรืองรองออกมาจากใต้พื้นบ้านที่เธอนั่งอยู่ ธันวารีบคว้าตัวเธอหวังจะดึงออกมา แต่ร่างของเขากลับกระเด็นออกไปราวกับถูกแรงมหาศาลผลักไส ภัทรินไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแต่นั่งนิ่งดุจรูปปั้น แววตาของเธอเหม่อลอยไปในความว่างเปล่า ทว่าริมฝีปากของเธอกลับขยับเองราวกับมีใครมาบังคับ "ขอบคุณที่ปลุกข้าขึ้นมา... ทายาทแห่งพันธสัญญา" เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของภัทริน แต่มันเป็นเสียงแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟังดูเหมือนมาจากหลุมศพ ธันวาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาชักอาวุธมีดพกสลักอักขระออกมา แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความวิตกที่เขารักษาไว้ไม่อยู่ "ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่ภัทริน!" ธันวาตะโกนสุดเสียง ทว่าภัทริน... หรือสิ่งที่อยู่ในร่างของเธอในตอนนี้ ก็ค่อยๆ หันมามองเขา รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหญิงสาวช่างเหยียดหยามและเย็นชาจนเขาสัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา "เธอไม่ได้อยู่ในนี้หรอก ธันวา..." สิ่งที่สวมรอยร่างของภัทรินพูดพลางใช้นิ้วกรีดลงบนฝ่ามือตัวเองจนเลือดสีสดไหลรินลงบนตุ๊กตาไม้ "เพราะตอนนี้... ข้ากำลังจะใช้ร่างกายของเธอ จองจำวิญญาณของเจ้าไว้แทนที่" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องที่ควรจะล็อกตายสนิทกลับถูกกระชากออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างของชายแก่คนหนึ่งที่ถือคบเพลิงเดินเข้ามา ชายคนนั้นคือคนเดียวกับที่ปรากฏในความทรงจำวัยเด็กของเธอ... พ่อผู้ที่ประกาศก้องว่าเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่วันนั้น เขามองมาที่ภัทรินด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเธอดับวูบลงไปอีกครั้ง "ในที่สุด... ร่างทรงที่สมบูรณ์แบบก็ตื่นขึ้นมาเสียที" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยจารึกนี้ไปด้วยกันนะครับ - ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ