รอยร้าวในคฤหาสน์

“คุณกำลังโกหก ภัทริน” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศดูจะหนักอึ้งขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากลับจดจ้องไปยังนิ้วมือที่สั่นระริกของหญิงสาว ซึ่งกำลังพยายามซ่อนรอยฉีกขาดของบันทึกเล่มเก่าไว้ใต้ชายเสื้อคลุม ภัทรินเม้มปากแน่น ความรู้สึกไร้ตัวตนที่เธอคุ้นเคยมาตลอดชีวิตในคฤหาสน์หลังนี้ดูจะถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที “ฉันไม่ได้โกหก ฉันแค่... เลือกที่จะยังไม่พูด” “การเลือกที่จะไม่พูด กับการบิดเบือนความจริงเพื่อปกป้องความลับที่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ มันต่างกันนะ” ธันวาเดินเยื้องย่างเข้ามา แสงสลัวจากโคมไฟระย้าที่สั่นไหววูบวาบทำให้เงาของเขาบนผนังดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “คุณคิดว่าคุณกำลังปกป้องครอบครัว? หรือคุณแค่กลัวว่าถ้าเปิดกล่องใบนี้ออกมา ตัวตนของคุณที่พยายามสร้างมาตลอดชีวิตจะพังทลายลง?” ภัทรินแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความหวาดกลัว “คุณรู้อะไรกันแน่ ธันวา? ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ คุณทำตัวเหมือนคนวงใน ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณเป็นแค่คนแปลกหน้าที่พ่อฉันอนุญาตให้เข้ามาจัดระบบเอกสาร... หรือความจริงแล้ว พ่อจ้างคุณมาเพื่อ ‘กำจัด’ อะไรบางอย่างในบ้านหลังนี้กันแน่?” ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เงาที่ทอดผ่านใบหน้าซีกหนึ่งของเขาดูลึกลับและเย็นชาขึ้นเป็นทวีคูณ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับหยิบเศษกระดาษที่ภัทรินทำตกไว้ขึ้นมาด้วยท่วงท่าแผ่วเบา “ในคฤหาสน์ที่รอยร้าวไม่ได้อยู่แค่บนผนัง แต่มันลามไปถึงความสัมพันธ์ของคนข้างใน คุณยังกล้าไว้วางใจใครอีกเหรอ?” ภัทรินหันหลังเดินหนีไปที่หน้าต่างบานสูง เธอมองออกไปเห็นแม่บ้านคนสนิท ‘ป้าชื่น’ กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน ท่าทีของหญิงชราคนนั้นผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้กำลังถอนหญ้าหรือตัดแต่งกิ่งไม้ แต่กำลังก้มลงขุดดินด้วยมือเปล่าอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังจุดเดิมซ้ำๆ เหมือนกับกำลังตามหาอะไรบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ใต้รากไม้ “ดูป้าชื่นสิ” ภัทรินกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่า “เขาทำงานที่นี่มาก่อนฉันเกิด แต่ฉันไม่เคยเห็นเขาทำอะไรประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย” ธันวาขยับมายืนข้างหลังเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ภัทรินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ไม่ใช่แค่ป้าชื่นหรอกภัทริน ลองสังเกตพฤติกรรมของพ่อคุณดูสิ ตั้งแต่คุณได้รับพัสดุชิ้นนั้นเมื่อสามวันก่อน เขายังเคยสบตาคุณตรงๆ บ้างไหม?” คำพูดของธันวาทิ่มแทงเข้าไปในใจกลางความรู้สึกของเธอ ภัทรินนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็น พ่อของเธอ—ชายผู้ถือระเบียบวินัยเป็นสรณะ—นั่งอยู่ในห้องอาหารด้วยท่าทีที่ดูราวกับกำลังรอคอยความตาย เขาไม่ได้กินอาหาร ไม่ได้พูดคุย เพียงแค่นั่งจ้องไปยังเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามที่ปกติแล้วจะเป็นที่ของแม่ที่จากไปนานแล้ว “เขาไม่ได้รอแม่” ธันวาเอ่ยดักคอราวกับอ่านใจเธอออก “เขาไม่ได้รอคนตาย... เขากำลังรอสิ่งที่ ‘ยังไม่ตาย’ กลับมาทวงสิทธิ์” ความหวาดหวั่นแล่นผ่านไขสันหลังของภัทริน เธอรีบหันกลับมามองธันวา “คุณหมายความว่ายังไง?” “ฉันหมายความว่า รอยร้าวในคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้เกิดจากกาลเวลา” ธันวายื่นเศษกระดาษที่เขากำบีบไว้ในมือให้เธอ “มันเกิดจาก ‘การกระทำ’ ของคนที่คุณเรียกว่าครอบครัว และถ้าคุณไม่อยากเป็นคนถัดไปที่ถูกฝังไว้ในรอยร้าวนั้น ก็เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาเสียที” ภัทรินคลี่เศษกระดาษออก ในนั้นมีลายมือที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ลายมือของแม่ที่เธอจดจำได้แม่นยำ แต่ข้อความกลับไม่ใช่จดหมายรักหรือคำสั่งเสีย มันเป็นรายการของ... ‘การแลกเปลี่ยน’ *‘วันที่ 14 ธันวาคม... แลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น จิตวิญญาณแลกด้วยความเงียบเชียบ อีกสิบปีข้างหน้า รอยร้าวจะเปิดออกเพื่อทวงคืนสิ่งที่กู้ยืมมา’* ลมหายใจของภัทรินสะดุดกึก วันที่ 14 ธันวาคม... นั่นคือวันเกิดของเธอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก มันหยุดลงที่หน้าประตูห้องสมุด ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ... สม่ำเสมอ... แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเหมือนถูกสูบอากาศออกจนหมดสิ้น “ภัทริน...” เสียงของพ่อดังลอดเข้ามา มันไม่ได้ดูสงบนิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด “ออกมานี่ลูก... พ่อมี ‘ของขวัญ’ ชิ้นสุดท้ายจากแม่ของลูกมาให้” ธันวาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความตื่นตัวระดับสูง เขาขยับตัวไปบังร่างของเธอไว้หลังชั้นหนังสือที่มืดมิด พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เบาที่สุด “อย่าออกไป ถ้าเธอไม่อยากรู้ว่าวันนี้ไม่ใช่แค่วันเกิดของเธอ... แต่มันคือวัน ‘วันครบกำหนดชำระหนี้’ ของคฤหาสน์หลังนี้” ภัทรินเหลือบมองไปที่ประตู เห็นเงาของใครบางคนทาบผ่านช่องว่างใต้ประตู เงาที่ดูสูงเกินกว่าจะเป็นคนปกติ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เงานั้นกำลังหมุนลูกบิดประตูอย่างช้าๆ ทั้งที่ไม่มีกุญแจเสียบอยู่เลย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ