แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมซ่อนหาอยู่กับใครเหรอ ภัทริน?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องกระทบสันกรรไกรบนโต๊ะจนวับวาบ ภัทรินชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบเอกสารกองโต เธอไม่หันไปมองทันที แต่ความเย็นเยือกที่แล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลังบอกให้รู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและกลิ่นอายความชื้นของฝนที่ปะปนมากับเสื้อโค้ทตัวยาวของชายหนุ่มคนนั้นทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ภัทรินวางปากกาลง เธอหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ ธันวาไม่ได้สวมหน้ากาก แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับดูคล้ายหน้ากากที่ไร้ความรู้สึกที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง” เธอถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความสั่นไหวเล็กน้อย “ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ไม่ได้มีไว้ประดับนะ” “ระบบรักษาความปลอดภัยมีไว้กันคนนอก... แต่มันไม่เคยกัน ‘คนใน’ ที่คุณมองข้ามไป” ธันวาก้าวออกจากเงามืด แสงไฟสลัวเผยให้เห็นมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงถึงความเป็นมิตร เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อข้างใน แล้ววางมันลงบนโต๊ะด้วยปลายนิ้วที่แผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง “คุณกำลังตามหารอยจารึกนั่นอยู่ใช่ไหม? รอยจารึกที่ครอบครัวคุณพยายามฝังมันไว้ใต้พรมมาเกือบยี่สิบปี” หัวใจของภัทรินกระตุกวูบ เธอไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ข้อมูลเรื่อง ‘รอยจารึก’ คือความลับสุดยอดที่แม้แต่ในครอบครัวของเธอยังไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง แล้วผู้ชายคนนี้... คนที่โผล่มาช่วยเธอในคืนที่ถูกไล่ล่าเมื่อสัปดาห์ก่อน กลับหยิบมันขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าเหมือนเศษกระดาษที่ไม่มีค่า “คุณต้องการอะไรกันแน่” ภัทรินถามพลางลุกขึ้นยืน ความกดดันจากความคาดหวังของบิดาที่แบกไว้ในใจมาตลอดชีวิตราวกับจะระเบิดออกมา “เงิน? ข้อมูลในเอกสารนี้? หรือแค่ความสะใจที่ได้เห็นคนในตระกูลฉันล่มสลาย?” ธันวาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนภัทรินได้กลิ่นเย็นเยียบจากตัวเขา “ผมไม่ได้ต้องการเงิน... สิ่งที่ผมต้องการ คือการได้เห็นว่า ‘คนไร้ตัวตน’ อย่างคุณ จะเลือกทำอะไรเมื่อถึงคราวที่ต้องเลือกระหว่างความซื่อสัตย์ต่อสายเลือด กับการเผชิญหน้ากับความจริงที่เน่าเฟะ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทำลายกำแพงความอดทนของเธอจนพังทลาย “ในเอกสารนั่นมีรายชื่อ... รายชื่อคนที่ตายไปพร้อมกับความลับที่คุณพยายามจะขุดขึ้นมา ถ้าคุณเปิดมันอ่าน ชีวิตที่เรียบง่ายและไร้ตัวตนของคุณจะสิ้นสุดลงทันที แต่ถ้าคุณเผามันเสียตอนนี้ คุณก็แค่เป็นหุ่นเชิดของพ่อคุณต่อไปอีกกี่สิบปีก็ได้ คุณเลือกเอง ภัทริน” ภัทรินเหลือบมองเอกสารแผ่นนั้น ลายมือที่ปรากฏในบันทึกเป็นลายมือของแม่ที่จากไปนานแล้ว หัวใจของเธอกรีดร้องอยากจะรู้ความจริง แต่ความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจกลับสั่งให้เธอผลักเขาสิ่งนั้นออกไป “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน” เธอถามเสียงแผ่ว สบตากับคนตรงหน้าอย่างพินิจ “ถ้าคุณรู้ทุกอย่าง คุณน่าจะฆ่าฉันทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่เจอ ไม่ใช่มาส่งเบาะแสให้แบบนี้” “บางที...” ธันวาเว้นจังหวะ สายตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความเวทนาที่ปนเปไปกับความรุนแรงบางอย่าง “การตายของคนที่คุณรักอาจจะยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการได้รู้ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณไม่เคยรู้จักพวกเขาเลยต่างหาก” เขาถอยหลังกลับไปที่หน้าต่าง เตรียมจะกระโดดหายไปในความมืดอีกครั้งเหมือนกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง “เดี๋ยว!” ภัทรินคว้าแขนเขาไว้ ความรู้สึกสับสนตีรวนไปหมด “คุณกำลังหลอกให้ฉันไปติดกับดักใช่ไหม? ใครเป็นคนส่งคุณมา? พ่อของฉัน หรือคู่แข่งของเขา?” ธันวาหยุดชะงัก เขาไม่ได้หันกลับมา แต่ทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้เลือดในกายของภัทรินแทบแข็งตัว “ไม่มีใครส่งผมมาทั้งนั้น... เพราะคนที่ผมทำเพื่อเขาก็คือคนเดียวกับที่ฝังศพแม่ของคุณเมื่อยี่สิบปีก่อนนั่นแหละ ลองเช็กดูให้ดีนะภัทริน ว่าคนที่คุณกราบไหว้ขอพรทุกเช้าค่ำ แท้จริงแล้วเขามี ‘มือ’ ไว้ทำอะไรบ้าง” สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเขาก็หายไปในความมืดพร้อมกับเสียงบานหน้าต่างที่ปิดลงเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเอกสารหนึ่งแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้า ภัทรินยืนนิ่ง มือสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ทว่าวินาทีที่เธอกางกระดาษออก สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับชื่อหนึ่งที่อยู่บรรทัดสุดท้าย... รายชื่อของผู้ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ปีนั้น คือชื่อของเธอเอง หรือนี่คือสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเอง ‘ไร้ตัวตน’ มาโดยตลอด? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ