จดหมายในกรอบกระจก

กลิ่นอายของฝุ่นเก่าและกระดาษเคลือบแลคเกอร์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่ปิดทึบมานานนับปี ภัทรินไม่ได้เปิดม่านรับแสงแดดด้านนอก ปล่อยให้ความมลัวสีเทาหม่นของยามบ่ายทำหน้าที่โอบล้อมร่างของเธอไว้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวบางเบากดทับลงบนสันแฟ้มหนังสีดำสนิท—แฟ้มที่เป็นดั่งอนุสาวรีย์แห่งความเงียบงันของบิดาผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีแม้กระทั่งคำลา ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยการต่อสู้ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทิ้งไว้เบื้องหลังท่ามกลางชื่อเสียงและเกียรติยศที่เขาคอยสร้างมาตลอดชีวิต "คุณไม่ควรอยู่ที่นี่คนเดียวนะครับ... คุณภัทริน" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ชั้นหนังสือทำเอาลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกะทันหัน ภัทรินไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจจนแสดงอาการน่าเกลียด เธอเพียงแค่ชะงักมือที่กำลังจะหยิบเอกสารชิ้นสำคัญ แล้วค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ธันวายืนพิงกรอบประตูในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ได้ผูกเนกไท ใบหน้าคมคายนั้นราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ ดวงตาสีเข้มคมกริบมองตรงมาที่เธอราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของความเปราะบางภายในตัวเธอ ชายหนุ่มคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอเมื่อสามวันก่อน พร้อมกับเอกสารทางกฎหมายบางฉาย และคำเตือนที่เธอยังไม่แน่ใจว่าควรเชื่อใจหรือผลักไส "นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลเรา คุณธันวา" ภัทรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความสั่นพร่าเล็กน้อยที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของทายาทผู้ต้องแบกรับทุกอย่าง "และฉันจำไม่ได้ว่าได้อนุญาตให้คุณขึ้นมาเหยียบชั้นบนนี้" มุมปากของธันวาขยับขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มเยาะหยันที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝรองเท้ากระทบพื้นไม้ปาเกต์ดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน "กฎเกณฑ์และมารยาทพวกนั้นใช้ได้กับคนที่ยังมีความหวังจะรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูลเท่านั้นครับ คุณภัทริน..." ธันวาหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงก้าวเดียว กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับความเย็นเยียบของอากาศรอบตัวทำให้ภัทรินต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "แต่สำหรับคนที่พ่อเพิ่งจะทิ้งปริศนาชิ้นใหญ่ไว้ให้แบบคุณ การรักษา 'มารยาท' ดูจะเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไปหน่อย" สายตาของธันวาเลื่อนต่ำลงไปยังวัตถุที่ภัทรินกำลังให้ความสนใจ—กรอบรูปไม้สักแกะสลักที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ภาพถ่ายครอบครัวที่เคยถูกวางไว้ตรงกลางโต๊ะทำงานของศาสตราจารย์ภาคภูมิ ถูกคว่ำหน้าลงมานานเท่าไหร่แล้วไม่มีใครรู้ ภัทรินจ้องมองมัน ความกดดันนับร้อยนับพันปอนด์ที่เธอต้องแบกรับตั้งแต่วันที่พ่อหายตัวไปกลับพรั่งพรูขึ้นมาจุกที่ลำคอ ในบ้านหลังนี้ เธอก็เป็นเพียงเงา... เป็นตัวแทนที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อให้สมบูรณ์แบบในสายตาคนนอก แต่ไม่เคยมีตัวตนจริงๆ ในสายตาของผู้เป็นพ่อเลยสักครั้ง ความรู้สึกไร้ค่าที่กัดกินหัวใจมาตั้งแต่เด็กตอกย้ำให้เธอต้องไขว่คว้าหาความจริง ไม่ใช่เพื่อครอบครัว ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อพิสูจน์ว่าเธอก็มีตัวตน "คุณกำลังมองหาอะไรกันแน่ ธันวา" เธอถามเสียงเครียด พยายามสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อของฉันกันแน่ ทำไมคุณถึงวนเวียนอยู่ใกล้ฉันราวกับเงาแบบนี้" ธันวาไม่ตอบในทันที เขาเอื้อมมือหนาออกไป ช้าๆ และมั่นคง นิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงที่ขอบกรอบรูปไม้สักนั้น ก่อนจะพลิกมันกลับขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังจัดการกับวัตถุระเบิดที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ ภายในกรอบกระจกนั้น... ไม่มีรูปถ่ายครอบครัว มีเพียงแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองเก่าคร่ำคร่า แผ่นกระดาษที่ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นและคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ลายมือของศาสตราจารย์ภาคภูมิ บิดาของเธอเอง ภัทรินก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ลมหายใจของเธอขาดห้วงเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังกระจกบานนั้น *‘ถ้าแกหาอันนี้เจอ... แปลว่าพวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว อย่าเชื่อใจใครแม้กระทั่งคนใกล้ตัว และจำไว้ให้ดีภัทริน... สิ่งที่แกตามหา ไม่ใช่ความจริงเกี่ยวกับตัวฉัน แต่คือความลับที่ถูกฝังอยู่ใต้รอยจารึกของตระกูลเราเอง’* หัวใจของภัทรินเต้นรัวกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง คำว่า 'พวกมัน' หมายถึงใคร? และรอยจารึกอะไรคือสิ่งที่พ่อพูดถึง? เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรสักคำ ธันวาก็ก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ราวกับจะประกาศิตคำพิพากษาบางอย่าง "สายเกินไปที่จะถอยแล้วล่ะครับคุณภัทริน..." ธันวาผละตัวออกช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ลึกล้ำกว่าเดิม "เพราะตอนนี้... เสียงฝรองเท้าของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดมาหาเราแล้ว และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาในฐานะแขกเสียด้วยสิ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ