ความโกรธที่ปะทุ

"ถ้าคุณคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการสังเวยชีวิตตัวเองละก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าผมไม่ยอมให้มันจบแบบนั้นแน่" น้ำเสียงของธันวาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย เขาไม่ได้หันมามองภัทริน แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เงาร่างมหึมาที่กำลังคืบคลานเข้าหาพวกเขาผ่านแสงไฟสลัวจากป้ายร้านค้าที่กะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ภัทรินไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแต่กำเศษแก้วในมือแน่นจนเลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือเปรียบเสมือนเครื่องเตือนสติชั้นดีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และที่สำคัญ... เธอยังมีความแค้นที่ยังไม่ได้ชำระ "ชีวิตของฉัน มันไร้ค่าในสายตาคนพวกนั้นมานานพอแล้ว ธันวา" ภัทรินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนคนฟังต้องชะงัก "พ่อขีดเส้นทางไว้ให้ พี่ชายพยายามเหยียบย่ำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งความจริงในรอยจารึกนั่น... พวกเขาตั้งใจจะฝังกลบมันพร้อมกับตัวฉัน" เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ความมืดมิดรอบกายไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ในดวงตาของหญิงสาวที่เคยถูกกดทับด้วยความคาดหวังของครอบครัวบัดนี้กลับมีประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและกังวล "นี่ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือการฆ่าตัวตาย คุณกำลังทำให้คนที่อยากเห็นคุณล้มเหลวชนะนะ" "ถ้าการจะชนะต้องแลกด้วยการอยู่อย่างเงาในบ้านหลังนั้นต่อไป ฉันยอมเป็นศพที่ยืนหยัดดีกว่าต้องหายใจทิ้งไปวันๆ อย่างไร้ตัวตน" ภัทรินก้าวเดินไปข้างหน้า สวนทางกับธันวาที่พยายามคว้าแขนเธอไว้ แต่เธอกลับสะบัดออกด้วยแรงที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอเดินเข้าหาเงามืดนั้นอย่างมั่นคง เงาของชายที่คุกคามพวกเขาทอดยาวขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะก้าวของเธอ บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซอยแคบๆ อบอวลอยู่ในจมูก เงาร่างนั้นหยุดนิ่ง มันไม่ใช่คน แต่เป็นภาพสะท้อนของความกลัวที่หยั่งรากลึกในจิตใจของภัทรินตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นคำสั่งของพ่อ... เป็นความเย็นชาของพี่ชาย... เป็นความเงียบงันที่เธอต้องทนรับมาตลอด "เข้ามาสิ" ภัทรินตะโกนออกไปในความมืด เสียงของเธอก้องสะท้อนไปตามผนังตึก "ถ้าอยากจะปิดปากฉันนัก ก็เข้ามา! เพราะต่อจากนี้ไป ต่อให้ตาย ฉันก็จะไม่ยอมเป็นเบี้ยในเกมของพวกแกอีกต่อไป!" ธันวาเบิกตากว้าง เขาเห็นภัทรินไม่ได้สู้ด้วยกำลัง แต่เธอกำลังสู้ด้วย 'จิตวิญญาณ' ที่แตกสลายแต่เต็มไปด้วยความแค้น เธอฉีกจดหมายฉบับสำคัญที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ—หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ครอบครัวเธอพยายามปกปิด—ทิ้งลงบนพื้นเลือด ก่อนจะจ้องมองไปที่เงาที่เริ่มบิดเบี้ยวและสั่นไหวราวกับถูกความจริงเข้าจู่โจม ทุกอย่างรอบตัวเริ่มพังทลาย เสียงแก้วแตกและเสียงลมหวีดหวิวหวาดเสียว ภัทรินไม่ได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เธอเดินตรงเข้าหา 'ความตาย' ที่คนอื่นสร้างให้เธอด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นขีดจำกัดของความอดทน มือของใครบางคนจากในความมืดที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ก็เอื้อมออกมาจับไหล่เธอไว้จากด้านหลัง "ลูกรัก... ความโกรธน่ะ มันเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี แต่ถ้าใช้ไม่เป็น มันจะเผาตัวเองจนไม่เหลือซากนะ" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยจนภัทรินต้องตัวแข็งทื่อ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นคาวเลือดทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เธอหันกลับไปช้าๆ ในขณะที่ธันวาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะปกป้อง แต่กลับถูกแรงกดดันบางอย่างผลักให้กระเด็นออกไป ภายใต้แสงไฟที่เหลือเพียงน้อยนิด ร่างของชายผู้เป็นหัวหน้าตระกูลที่ควรจะอยู่ที่บ้านพักตากอากาศ กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ความโกรธของภัทรินพุ่งทะลุขีดจำกัดจนถึงจุดเดือด ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความโกรธปะทุเช่นนี้ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปนะครับ