ความไว้ใจที่สั่นคลอน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของโถงทางเดินหินเก่าแก่โชยเข้าจมูก ภัทรินแทบหยุดหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกกับผนังอก สิ่งที่ธันวากระซิบเมื่อครู่นี้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำเตือนจากนรก เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ต้นแขนจากมือของธันวา—มือที่เย็นเฉียบและแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก เขากำลังพาเธอถอยหลังอย่างช้าๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องหลังเงาของเธออย่างไม่วางตา "อย่าหันไป" ธันวาย้ำ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงลม "ถ้าคุณอยากรอดไปจากที่นี่ จงมองแค่ที่แผ่นหลังของผม" ภัทรินพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้สัญชาตญาณในใจจะกรีดร้องบอกให้เธอหันไปมองว่า ‘สิ่งนั้น’ คืออะไร แต่ความไว้วางใจ—หรืออาจจะเป็นความกลัวที่จะสูญเสียที่พึ่งสุดท้าย—ทำให้เธอยอมจำนนต่อคำสั่งของเขา เธอจ้องมองรอยขาดที่ไหล่เสื้อเชิ้ตของชายตรงหน้า เห็นคราบฝุ่นและรอยเลือดจางๆ ที่ประทับอยู่บนนั้น "ธันวา..." เธอขานเรียก เสียงสั่นเครือ "คุณพูดแบบนั้น... หมายความว่ายังไงที่ว่านั่นไม่ใช่คุณ" เขาไม่ตอบ แต่จังหวะการเดินของเขาเปลี่ยนไป เขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวังราวกับกำลังสะกดรอยตามสัตว์ร้าย หรือไม่ก็กำลังพยายามไม่ให้สัตว์ร้ายตัวนั้นรู้ตัวว่าเขากำลังหนี ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ ภัทรินเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง แสงจากไฟฉายคาดหัวของธันวาที่สาดไปตามผนังถ้ำเผยให้เห็นรอยจารึกที่คุ้นเคย มันคือตัวอักษรโบราณที่เธอเคยถอดความได้ในห้องสมุดลับของตระกูล แต่นี่... รอยจารึกพวกนี้ดูสดใหม่ ราวกับเพิ่งถูกสลักขึ้นด้วยความโกรธแค้น *‘ผู้ทรยศย่อมมิอาจพ้นเงาแห่งกรรม’* เธออ่านข้อความนั้นในใจ พลันความสงสัยก็แล่นปราดขึ้นมาในสมอง หากคนที่อยู่ข้างหลังเธอไม่ใช่ธันวา แล้วชายที่จูงมือเธออยู่ตอนนี้ล่ะ คือใคร? ทำไมสัมผัสของเขาถึงได้เย็นเยียบเช่นนี้? "คุณเริ่มไม่ไว้ใจผมแล้วใช่ไหม" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ราวกับเขาสามารถอ่านใจคนข้างหลังได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "ฉันแค่... ฉันไม่รู้ว่าควรจะไว้ใจใครอีก" ภัทรินตอบพลางรวบรวมสติ "เหตุการณ์ที่ห้องโถงใหญ่เมื่อวาน คุณหายไปนานเกินไป ธันวา... คุณไปไหนมา? และรอยแผลที่คอคุณนั่น มันไม่ใช่แผลจากการโดนกิ่งไม้ข่วนอย่างที่คุณบอก" ธันวาชะงักกึก เขาหยุดเดินกะทันหันจนภัทรินเกือบชนแผ่นหลังของเขา เขาค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟฉายสลัวๆ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและอะไรบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขา "คุณเห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลังผมไหม ภัทริน" เขาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นไหวเล็กน้อย ภัทรินเม้มปากแน่น เธอค่อยๆ เบนสายตาไปทางไหล่ของเขา ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหลังนั้น เธอเห็นเงาร่างหนึ่ง ร่างนั้นยืนนิ่งสนิท สูงโปร่ง และมีเค้าโครงที่คล้ายกับชายตรงหน้าอย่างประหลาด ราวกับเป็นภาพสะท้อนในกระจกที่ผิดเพี้ยนไป "นั่นคือความทรงจำที่ผมทิ้งไว้" ธันวากระซิบ "ส่วนผม... คือความปรารถนาที่เหลืออยู่ของคนที่จะตายไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของภัทริน เธอเบิกตากว้าง ความไว้ใจที่เธอพยายามยึดเหนี่ยวไว้เริ่มสั่นคลอนจนแทบพังทลาย หากชายคนนี้กำลังจะตาย แล้วสิ่งที่เธอเดินตามมาตลอดหลายวันคืออะไร? "ปล่อยมือฉันเถอะ" ภัทรินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเข้มแข็งขึ้นอย่างประหลาด เธอเริ่มตระหนักได้ว่านี่อาจเป็นกลลวงที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เธอเคยเผชิญมา ทว่าทันทีที่เธอก้าวถอยหลัง ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นขึ้น คราวนี้แรงบีบของเขารุนแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ "ถ้าคุณปล่อยมือผมตอนนี้ เงาตัวนั้นจะไม่ได้แค่ตามคุณไป แต่มันจะกลืนกินทุกอย่างที่คุณเป็น... ภัทริน จำชื่อผมไว้ ถ้าหากผมไม่อยู่แล้ว จงไปที่จารึกแผ่นที่สิบสาม ที่นั่นคือคำตอบเดียวที่เหลืออยู่" เขายัดบางอย่างใส่มือเธอ มันเป็นกุญแจทองเหลืองเก่าคร่ำคร่าที่มีสัญลักษณ์รูปดวงตาที่ปิดสนิท ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็ดังขึ้น มันไม่ได้เดิน แต่มันลากเท้าไปบนพื้นหินอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลัง ภัทรินหันขวับไปมองสิ่งที่ธันวาห้ามไม่ให้เธอเห็น ทว่าวินาทีนั้นเอง แสงไฟฉายของธันวาก็ดับลงพร้อมกับเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของชายตรงหน้า ความมืดมิดเข้าครอบงำฉับพลัน ในความมืดนั้น ภัทรินสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆ ที่รดต้นคอของเธอ ไม่ใช่ของธันวา... แต่เป็นของอีกคน... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอมาตลอด และตอนนี้ เขากำลังกระซิบชื่อเธอด้วยเสียงที่เหมือนกับตัวเธอเองทุกประการ "เจอตัวแล้ว... ภัทริน" นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากความตั้งใจที่จะถ่ายทอดอรรถรสแห่งความลึกลับสู่ทุกท่าน หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ