กับดักลวงตา

"วางกุญแจดอกนั้นลงเสีย ภัทริน... อย่าให้ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าเธอเหมือนที่มันเคยฆ่าคนอื่น" เสียงของธันวาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย เขาไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเธอเหมือนทุกครั้ง แต่กลับยืนขวางอยู่ที่หน้าบานประตูเหล็กกล้าที่กำลังส่งเสียงครืดคราดเสียดสีกันดั่งเสียงสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์ นัยน์ตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่นจนเธอรู้สึกถึงแรงบีบที่ส่งผ่านความเย็นเยียบเข้ามา ภัทรินนิ่งค้าง กุญแจทองเหลืองเก่าคร่ำในมือของเธอยังคงเสียบคาอยู่ในรูกุญแจที่ดูราวกับดวงตาของปีศาจ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นระริก ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความดื้อรั้นที่ฝังลึกจากปมในใจ—ความรู้สึกที่ว่าเธอต้องพิสูจน์ตัวเอง ต้องเป็นคนไขปริศนานี้ให้ได้ด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้เป็นแค่ 'ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ' ในตระกูลที่เข้มงวดของเธออีกต่อไป "ถอยไปธันวา" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณบอกเองไม่ใช่หรือว่านี่คือทางออกเดียวของเรา ถ้าเราไม่เปิดมัน เราก็ต้องตายอยู่ที่นี่" "นั่นคือคำลวง!" ธันวาตวาดกลับ เสียงของเขาก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำหินปูนที่บัดนี้เริ่มแตกร้าว "สิ่งที่เธอเห็นอยู่เบื้องหลังบานประตูนี้ ไม่ใช่นรกหรือสวรรค์ แต่มันคือกระจกที่สะท้อน 'ความปรารถนาที่มืดมิดที่สุด' ของเธอออกมา ถ้าเธอบิดกุญแจนั้น... เธอจะไม่ได้อยู่ในโลกของความจริงอีกต่อไป" ภัทรินชะงัก ลมหายใจของเธอหอบถี่ กลิ่นอายของความอับชื้นและกลิ่นโลหะคละคลุ้งในอากาศรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยน มันอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิจางๆ กลิ่นที่ทำให้เธอนึกถึงบ้าน... บ้านที่เธอเกลียดชังที่สุด ตรงหน้าของเธอ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มฉายซ้ำเหมือนภาพหลอน กุญแจในมือหมุนไปเองโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ เสียงกลไกเฟืองเหล็กขัดตัวกันดัง 'แกร๊ก' ราวกับเสียงกระดูกหัก บานประตูค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นแสงสีทองนวลตาที่ส่องสว่างออกมาจากภายใน แสงนั้นช่างอ่อนโยน ต่างจากความมืดมิดในโถงทางเดินที่พวกเขายืนอยู่ราวฟ้ากับเหว "แม่?" ภัทรินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบ ร่างของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามยืนอยู่เบื้องหลังแสงสว่างนั้น มือที่เคยใช้ไม้เรียวฟาดลงบนฝ่ามือของเธอเพราะความผิดพลาดเล็กน้อยในวัยเด็ก บัดนี้กลับยื่นออกมาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น รอยยิ้มที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต ความกดดันที่แบกไว้บนบ่ามลายหายไปในชั่วพริบตา "ลูกรัก... เข้ามาสิ ทุกอย่างที่ลูกต้องการ พ่อกับแม่เตรียมไว้ให้หมดแล้ว" ภัทรินก้าวเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว ธันวาพยายามคว้าชายเสื้อเธอไว้ แต่ราวกับมีพลังงานบางอย่างผลักเขาออกไปอย่างรุนแรง เขาล้มลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ภัทริน! หยุด! นั่นไม่ใช่แม่ของเธอ! นั่นคือกับดัก!" แต่สำหรับภัทริน เสียงของธันวากลายเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านแผ่วเบา เธอกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูไป แสงสว่างสีทองนั้นเริ่มห่อหุ้มร่างกายของเธอ ราวกับสายน้ำที่อุ่นสบาย เธอกำลังจะหลุดพ้นจากความเป็นคนไร้ตัวตน... เธอเกือบจะสูญเสียสติสัมปชัญญะให้กับภาพลวงตานั้นอยู่แล้ว ทว่า ในวินาทีที่ปลายเท้าของเธอแตะลงบนพื้นหินด้านใน เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่า ภาพของแม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนค่อยๆ ฉีกกว้างจนถึงใบหู ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักกลับกลายเป็นหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง มือที่ยื่นออกมานั้นไม่ได้ต้องการจะโอบกอด แต่เป็นกรงเล็บแหลมคมที่จ่อเข้าที่ลำคอของเธอ "ภัทริน! ฟังเสียงของผม!" ธันวาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับขว้างวัตถุบางอย่างใส่บานประตู เสียงระเบิดดังกึกก้อง แสงสีทองแตกกระจายราวกับแก้วที่ถูกทุบด้วยค้อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ภัทรินล้มลงกับพื้น ความร้อนแรงของเปลวไฟจากการระเบิดปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นดอกมะลิมลายหายไป เหลือเพียงกลิ่นไหม้เกรียมและกลิ่นอายแห่งความตายที่แท้จริง เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ดวงตาสั่นระริกขณะที่ภาพหลอนหายไป เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูจริงๆ มันไม่ใช่ห้องนิรภัยที่เต็มไปด้วยสมบัติ แต่มันคือหลุมศพขนาดใหญ่ที่บรรจุร่างของคนที่เธอเคยรู้จัก... คนที่เคยหายตัวไปก่อนหน้าเธอ ทั้งหมดนั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น ราวกับรอคอยการมาถึงของเธอนานนับปี "นั่นไงล่ะ..." ธันวาเดินโซซัดโซเซเข้ามาประคองเธอไว้ มือของเขาเปื้อนเขม่าดินปืน แต่สายตาของเขากลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ไม่มีใครอยากเห็น... ภัทริน" ทันใดนั้น ร่างที่นั่งก้มหน้าอยู่ในหลุมศพก็พร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาทั้งหมดไร้แววตา มีเพียงดวงตาสีเงินวาวโรจน์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ 'สิ่งนั้น' หนึ่งในร่างเหล่านั้นลุกขึ้นยืนช้าๆ รูปร่างหน้าตาของมันเปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนเดียวกับธันวาที่ยืนอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้! ธันวาตัวจริงชะงักกึก เขากระชับปืนในมือแน่นก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบกว่าครั้งไหนๆ "อย่าขยับ... ภัทริน... ฟังให้ดีนะ คนที่อยู่ข้างหลังเธอตอนนี้ ไม่ใช่ผม... และถ้าเธอหันกลับไป เธอจะไม่มีวันได้กลับออกมาจากที่นี่อีกเลย" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ