ความจริงจากอดีตของเซร่า

"คุณกำลังบอกว่า... โค้ดต้นฉบับของระบบอมตะ ที่ทำให้มนุษย์นับล้านต้องกลายเป็นทาสของเครือข่ายจักรกลเมื่อสิบปีก่อน แท้จริงแล้วมันถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือของคุณเองอย่างนั้นหรือครับ เซร่า" เสียงของคิรินลอดผ่านไรฟัน น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง เขาค่อยๆ วางไขควงโซนิคในมือลงบนโต๊ะทำงานโลหะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและชิ้นส่วนไมโครชิป เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องนิรภัยใต้ดิน แสงไฟนีออนสีส้มกระพริบไหวตามกระแสไฟฟ้าที่ไม่เสถียร ทอดเงายาวของเขาทาบทับร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่นั่งอยู่มุมห้อง เซร่าไม่หลบสายตา แววตาสีอำพันใต้กรอบแว่นเลนส์หนาของเธอบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับทศวรรษ เธอยกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นรูปวงจรประสาทเทียมบริเวณขมับขวา นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "ถูกต้องครับ คิริน... ฉันคือผู้ออกแบบสถาปัตยกรรมโค้ดชั้น 0 ของโปรเจกต์ 'Eternity Core' ในอดีต" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่น ยอมรับความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต "ในตอนนั้น เราคิดว่าเรากำลังสร้างทางออกสุดท้ายให้กับมนุษยชาติ โรคร้าย สงครามทรัพยากร และความเสื่อมถอยของร่างกายกำลังทำลายล้างโลกใบนี้ ทางรอดเดียวคือการอัปโหลดจิตสำนึกทั้งหมดเข้าไปสู่คลาวด์เซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง เพื่อให้มนุษย์คงอยู่เป็นอมตะโดยไร้ซึ่งความเจ็บปวด" คิรินแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ผ่านการตากตรำ "อมตะโดยไร้จิตวิญญาณ คุณลืมคำนวณตัวแปรสำคัญที่สุดไปหรือเปล่าครับ... ว่ามนุษย์ที่ไร้ซึ่งความตาย ก็ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์เช่นกัน และผลลัพธ์จากมันคืออะไร? ครอบครัวของผม เพื่อนสนิทของผม และคนนับล้านต้องสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล กลายเป็นเพียงข้อมูลขยะที่ถูกลบเลือนในระบบเซิร์ฟเวอร์มืด" บรรยากาศภายในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยความกดดัน ประจุไฟฟ้าสถิตในอากาศทำให้เส้นผมบนแขนลุกชัน เซร่าก้มหน้าลง แววตาของเธอฉายแววสำนึกผิดอย่างลึกซึ้ง เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ฉันรู้... ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งหมด คิริน ในวินาทีที่ฉันเห็นระบบเริ่มกลืนกินเจตจำนองเสรีของมนุษย์ และเปลี่ยนพวกเขากลายเป็นหุ่นเชิดของอัลกอริทึม ฉันพยายามที่จะหยุดมัน ฉันสร้างประตูกลไกฉุกเฉินและซ่อนชิ้นส่วนความทรงจำที่หายไปของคุณไว้ในนั้น เพื่อรอวันที่มีวิศวกรมากฝีมือและหัวใจบริสุทธิ์พอจะปลดล็อกมัน... ซึ่งคนคนนั้นก็คือคุณ" "อย่ามาพูดจาเหมือนตัวเองเป็นผู้กอบกู้นะครับ!" คิรินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือทั้งสองข้างค้ำลงกับขอบโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอาจารย์สาว "คุณสร้างปีศาจขึ้นมา แล้วปล่อยให้มันกลืนกินโลก ปล่อยให้ผมต้องใช้เวลาครึ่งชีวิตตามหาเศษเสี้ยวความทรงจำของพ่อแม่ที่ถูกลบหายไป เพื่อแลกกับการสารภาพบาปของคุณในวันนี้เนี่ยนะ!" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณยกโทษให้ฉัน..." เซร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้การหลบหนี น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้เย่อหยิ่งในอดีต "แต่ถ้าคุณต้องการทำลาย 'Eternity Core' ให้ราบคาบอย่างแท้จริง... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้จุดอ่อนระดับแกนกลาง โค้ดต้นฉบับที่ฉันเขียนขึ้น มีเพียงลายเซ็นชีวภาพของฉันเท่านั้นที่จะเข้าถึงสิทธิ์รูทสูงสุดได้" คิรินนิ่งงัน คำพูดของเธอทำลายความคิดที่จะตัดความสัมพันธ์และทิ้งเธอไว้เบื้องหลังลงอย่างสิ้นเชิง เขามองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาในสมรภูมิเขตแดนจักรกล แม้ความแค้นในอดีตจะยังคงแผดเผาอยู่ในอก แต่ความจริงและเป้าหมายในการทวงคืนจิตสำนึกของมนุษยชาติก็สำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ ก่อนที่คิรินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้องผนังโลหะ เสียงไซเรนแหลมสูงกรีดร้องทำลายโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่กะพริบถี่รัวด้วยข้อความเตือนภัยสีเลือด *[WARNING: ความปลอดภัยระดับวิกฤต]* *[ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายท้องถิ่นจากภายนอก - แหล่งกำเนิด: โซนควบคุมหลักระดับ 0]* *[เป้าหมาย: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ 'โปรโตคอลโอเมก้า' - สิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบประสาทของเซร่า]* เซร่าเบิกตากว้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าโศกเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งอย่างกะทันหัน เส้นเลือดบริเวณคอและขมับปูดโปนจนกลายเป็นสีฟ้าเรืองแสง "คิริน..." เสียงของเธอขาดห้วง ลมหายใจสะดุดติดขัด เธอยกมือขึ้นคว้าชายเสื้อของวิศวกรหนุ่มแน่น แรงบีบนั้นมากจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "มัน... มันไม่ได้หลับใหลอยู่... โค้ดของฉัน... มันกำลังถูกควบคุมจากข้างใน!" คิรินรีบคว้าแท็บเล็ตควบคุมระบบขึ้นมานิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อตัดวงจรการเชื่อมต่อ แต่ทว่า... หน้าจอทั้งหมดกลับถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท พร้อมกับข้อความโค้ดภาษาเครื่องที่วิ่งผ่านอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์จะอ่านทัน *[ระบบปฏิเสธคำสั่ง: Root Access ถูกแย่งชิงโดยบุคคลที่สาม]* *[การดาวน์โหลดความทรงจำสมบูรณ์แบบ: เสร็จสิ้น 100%]* *[ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้สร้าง... หรือควรเรียกว่า 'ต้นแบบหมายเลขศูนย์' ดีล่ะ?]* เสียงล็อกประตูกลไกไฮดรอลิกดังสนั่นหวั่นไหว ปิดตายทางออกทุกเส้นทางของห้องใต้ดินแห่งนี้ทันที ในเงาสลัวมุมห้องที่ควรจะว่างเปล่า ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านไอน้ำระบายความร้อน ดวงตาสีฟ้าครามสว่างวาบในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มของคนในครอบครัวที่คิรินคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลูกชาย... พ่อรอกลุ่มก้อนความทรงจำนี้มานานเหลือเกิน" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครในโลกดิสโทเปียนี้ด้วยกันนะครับ)